Shack - Waterpistol (1995)

Het heeft even geduurd tot deze echt tot me doordrong, maar nu ik hem twee keer na elkaar aandachtig heb geluisterd is er geen weg meer terug

Dit is nu eens het schoolvoorbeeld van muziek waarbij woorden tekort schieten. Daarom ga ik trachten alles een beetje bondig te houden.

Kort gezegd: Shack heeft ''hét''. En ''hét'' wordt precies in de juiste proporties geschonken. Het is één vloeiend geheel. Alles stroomt rustig en bedaard in elkaar over maar tegelijkertijd gaat er niks van die prachtige intensheid verloren.
Het perfectionisme waarmee elk liedje gemaakt is, en de liefde voor muziek die dit album ademt, klasse.
Geweldige zang harmonien ook. De teksten. Vaak verhaaltjes, vol met subtiele verwijzingen en rake one-liners.

Ja, ik zal met deze band nog talloze (nachtelijke) uurtjes zoet zijn

Mijn promotie werk gaat verder:

NME: ''Shack were the band The Stone Roses were never good enough to be''

Music Week: ''A tour-de-force of timeless pop songs. A lost classic''

Vox: ''A bona fide Classic Lost Album. Some of the most outstanding, honest music that's been made this decade. Fact''

Melody Maker: ''Buy this album right now. Beautiful''

Time Out: ''Compared to Shack The La's were nothing but popcorn-peddlers''

Uncut: ''One of the great forgotten albums of the decade''

Select: ''Makes Noel sound like a cowboy builder to a master craftsman''

Bij het horen van deze plaat moest ik geregeld aan Ride denken. Ride, maar dan ontdaan van het gruis. En wat dan overblijft zijn mooie gitaarpopliedjes. Daardoor komt de plaat wat gelikt over, maar dat neemt niet weg dat het mooie nummers zijn, met mooi gitaarspel.

4*

Na eerst 2 andere albums van deze band beluistert te hebben ben ik uiteindelijk door de kenners doorverwezen naar dit 'meesterwerk'.
Maar sorry lads, de 'klik' komt gewoon niet, de deur valt niet in het slot, het kwartje valt niet, etc.
Wederom is het muzikaal gezien echt niet slecht, hier en daar vind ik het zelfs goed, maar ik word er niet door gegrepen.
Ik vind het te soft en het kabbelt mij bij tijd en wijle te veel door zonder dat het spannend wordt. Verder vind ik de zang ronduit slaapverwekkend. Denk dat zoiets best veel zou schelen zou hier een zanger met een dijk van een stem op zingen.
Ik heb ze dus gewogen en te licht bevonden. Het verbaast mij dus, eerlijk gezegd, niet dat deze band tot nu toe niet de spotlights heeft gehaald.
Anyway Ton, many thanks for your good work.

10 stemmen wtf?

5 jaar later... 14 stemmen, wtf? Erg leuke plaat a la Stone Roses. Krijgt inderdaad veel te weinig aandacht.

Album is recorded in 1991, maar pas released in 1995 omdat de mastertapaes verloren gingen bij een brand van het studiocomplex. Producer Chris Allison heeft veel later een back-up van de verlorren gewaande songs gerestaureerd. Typisch weer zn verhaal passend bij Michael Head. Maar natuurlijk ook weer een verzameling geweldige songs, waar ik onbeperkt naar kan luisteren.

Ik heb wel een andere tracklist met 12 songs en andere volgorde. :
1. Sgt. Major (4:49)
2. Neighbours (3:58)
3. Stranger (5:47)
4. Dragonfly (3:35)
5. Mood of the Morning (3:49)
6. Walter's Song (3:15)
7. Time Machine (3:58)
8. Mr. Appointment (5:23)
9. Undecided (3:50)
10. Hazy (5:58)
11. Hey Mama (4:47)
12. London Town (4:00)

Stranger & Hey Mama zijn bij de restauratie toegevoegd? Geen idee hoe het precies zit. Stanger is een geweldig a-typische song. Layback met een Jazz touch. Heel intrigerend en verslavend goed.