The Field Mice - Snowball (1989)

Acht pakkende dromerige pop-liedjes die uitblinken door hun prachtige ongecompliceerdheid, en door herhaling op momenten dat je naar herhaling verlangt! Zoals de schitterende akkoorden in het huiselijke You're Kidding Aren't You, het shoegazen in White, de melodierende bas in Let's Kiss and Make Up, of de warmte in het laatste nummer Letting Go, dat zo op Talk Talk's The Party's Over had kunnen staan met zijn vrolijke gefluit. Degelijke maagdelijke knusheid voor de 80's liefhebber. En voor iedereen die eens even zat is van moeilijke avant-garde, en wel eens de kunst van rustige eenvoud wil bewonderen. 4,0*

Geweldig en totaal onbekend, ook in indie-kringen, doorgaans dan.
Wat mij betreft wel de beste van de shoegaze/tweepop/janglepop bandjes die eind jaren '80 opkwamen in de 'slipstream' van The Smiths.

Letting Go doet me denken aan de herfst. The XX en The Cure in de gure wind aan het optreden in een muziekkiosk. Wave die mij helaas nooit eerder tot me door is gedrongen. Zelfs het latere The Stone Roses is hoorbaar. Verdorie!! Wat is dit prettig.

Heurlijk van begin tot eind en ik heb de editie met 17 tracks. Hier kom ik de dag wel mee door.

Mijn zoektocht naar de droevigste break-up song ooit zit er bij deze op
When Morning Comes to Town voldoet aan alle eisen.
Briljant! Dat ik dit nog mag meemaken

We've started to believe to one another we belong
We know that isn't so - You're not mine, I am not yours
I never wanted this for us to carry on
Knowing that it is in no way what we want
I'll think of you always, for you know it as well as I
That for you I would have died and would still die

Dit en 16 andere tracks om van te smullen.
Rrrrraar dat nog geen 20 mensen dat hier kennen.

Uitleg bij de bonustracks:
9 & 10: Van de 7" single 'Sensitive' ('89)
11, 12, 13 & 14: Van de 7" single Emma's House ('88)
15 & 16: van de 7" single 'I Can See Myself Alone Forever' ('89)
17: van het various artists compilatie album 'Airspace!' ('89)

Grappig hoeveel Everything About You in het ritme en gitaarwerk op The Byrds' So You Want To Be A Rock 'n' Roll Star lijkt, terwijl het nummer verder een behoorlijk ander karakter heeft. Het slotnummer klinkt dan weer als een trage cover van een New Order-nummer, net als Galaxie 500 dat rond die tijd deed met Ceremony. En dat is dan ook meteen de band waar we dit het meeste aan moet denken. Zo mooi als Galaxie 500 vind ik het niet (daarvoor mist het op het eerste gehoor de magie), maar als je een mooi sfeervol album met soortgelijke slowcore zoekt ben je hier wel aan het goede adres.

Helemaal akkoord met wat JonnieBrasco in de eerste post zegt... Wat een lekker ongecompliceerde plaat is dit toch! De veldmuizen trakteren ons op heel wat lekkers en vooral de bonustracks geven deze release een serieuze meerwaarde. Met die erbij komt deze plaat zeker op 4,5* uit. Deze plaat heeft ook een duidelijk concept: Het (sneeuwbal)effect van de liefde die je overvalt / die je ontvalt.

Ik had eens zin om ze nummer per nummer te bespreken, dus hier ga ik:

* Let's Kiss And Make Up (7,5/10): De plaat vat al meteen aan met een treurig stukje muziek. Geruis, geratel, gebroken gitaarklanken en een doffe drumcomputer luiden de sfeer in. De delicaat bewerkte melodieën van gitaren en de bas vertellen een wanhopig verhaal. Hier merken we al meteen dat zanger Robert Wratten het liederlijke absoluut schuwt. Geen verkwisting van woorden, maar rechttoe, rechtaan: I did not mean one word of what I said. I don't hate you. I love you. Let’s kiss and make up. Mooi ook hoe het nummer uitsterft in die wanhopige drumklanken.

* You’re Kidding, Aren’t You? (9,5/10): Dan volgt al meteen één van mijn favorieten van de reguliere plaat. Als ik de korte piano intro (gevolgd door aanzwellende akoestische gitaar) hoor langskomen veer ik al meteen op. Het basloopje is eenvoudig, maar zo lekker. Wat ik echter het leukste vind aan dit nummer is het contrast van het koortsige ritme van de drumcomputer met de mooie melodie van de jangle pop gitaar. Dat geeft het geheel iets aandoenlijks, iets naiefs zelfs dat uitstekend bij de lyrics past. Ditzelfde gevoel heb ik bijvoorbeeld ook sterk bij Ich lieb Sie van Grauzone (het lijkt het hittentittenorgeltje van Urbanus wel waarmee Stephan Eicher zichzelf begeleid in het bezingen van zijn grote liefde), maar dit terzijde. Dit nummer gaat gewoon over de schok, het ongeloof dat je overvalt als je te horen krijgt van een geliefde dat die je gaat verlaten: When you say that you no longer love me. When you say that you're going to walk out on me. You're kidding, aren't you? Say you are!

* End Of The Affair (7,5/10): Het thema van het vorige nummer gaat verder in deze ingetogen weeklacht. Het einde van een liefdesrelatie (daarom niet noodzakelijk een affaire), maar wel heel berustend. Het hele lied ademt dat musikaal ook uit en dat is heel knap. Het constant herhalen van het zinnetje This is it? Isn’t it? bovenop de lyrics zou in sommige oren misschien zagerig en eentonig kunnen klinken, maar in de mijne dus niet. Zoals JonnieBrasco het al zei: "Herhaling op momenten dat je naar herhaling verlangt!"

* Couldn't Feel Safer (8,5/10): Dit is het lieflijkste nummer van de plaat: Right now I fear nothing. I couldn't feel safer. No harm can come to me when I'm in your company.. Dromerige gitaren en een troostende bas. De lyrics stralen geborgenheid uit en ook hier ademt de muziek dit weer volop uit.

* This Love Is Not Wrong (6/10): Dan volgt een nummer dat ik wel eens durf te skippen. Het handelt over hoe andere mensen allemaal een mening hebben over een relatie en hoe je daar als koppel toch willens nillens door beïnvloed wordt. Pas op het einde zien we dat het over een relatie tussen twee vrouwen gaat: This love is as good as any other says one woman to another. This love is not wrong. Maar ik vind dat ze het toch allemaal te ver gaan zoeken om daartoe te komen. Misschien omdat ik dat nu nét niet verwacht van deze band. De liefhebbers van deze plaat zijn het niet met me eens, want samen met het vorige en het volgende nummer wordt dit beschouwd als de ruggegraat van dit album.

* Everything About You (9/10): I Want to Hold your Hand van The Beatles, Every Little Thing She Does Is Magic van The Police, When I See You van Sad Lovers & Giants, en ga zo maar door... liedjes over dé Liefde met grote L. Liedjes die velen als melig zullen bestempelen, maar geef mij er maar karrevrachten van! Schitterende no nonsense lyrics treffen we hier dan ook aan: I love the sound of your voice. I love the way that you smile. When I’m not with you, I can’t wait to see you (...…) I surely do love everything about you. En het synthesizer intermezzo op 1:29 is me nu toch zóó fijn!

* White (6,5/10): Dit vind ik de tweede minder goede track van deze plaat. Shoegaze gitaren en dito stem, veel noise en een monotone drum. ‘t Gaat soms vervelen, ik durf het ook te skippen maar dan vooral omdat ik weet wat erna komt:

* Letting Go (10/10): De reguliere plaat eindigt met mijn absolute favoriet. Die opbouw!! Drum- en basloopje gevolgd door dromerige synthklanken, een prachtig melodietje zwelt aan, een gitaar, nog een andere (bas)gitaar. Kortom: zalige sfeer! Ook op de vocalen zit een soort van echo die perfect bij de opgebouwde stemming past. Ik kan dan ook enkel een paar flarden van de tekst ontcijferen, maar dat is niet erg want het nummer spreekt voor zichzelf.

En dan moet het beste eigenlijk nog komen, want de bonustracks zijn -zoals reeds gezegd in de inleiding- allemaal om van te smullen, ik licht er mijn drie toppers nog even uit:

When Morning Comes To Town: (10/10): Dit is mijn absolute favoriet van de veldmuizen!! Eén van de meest ontroerende duetten die ik ken. De muziek (en dan vooral die warme synths die pas vanaf 2:17 invallen)... om van te huilen, zo mooi! En de lyrics (die ik een paar berichten hierboven heb gequote) zeggen het allemaal. Dit is voor mij een perfecte song! Veel meer woorden wil ik er dan ook niet aan vuilmaken, je moet het gewoon voélen!

Emma’s House: (10/10): Dit is dan wat mij betreft het meest aanstekelijke nummer van deze band. Het eerste nummer wat ik van ze hoorde en een deuntje dat zich meteen in mijn hoofd nestelde. Ik wou al meteen op zoek naar meer van dit prettige jiggle-jangle klanken. Alhoewel, prettig… de melodieën hebben iets opgewekts en treurigs tegelijk, maar de teksten zijn onmiskenbaar treurig en somber:
You have nothing to live up to. You have nothing to live down. Emma’s house is empty, so why do I call it Emma’s house? Five to six, that’s what the time is. Where you are. Where you now are.

The Last Letter: (10/10): Ook weer zo hartverscheurend! Prominente bas en piano met een akoestisch gitaartje erdoorheen. Here is the letter. The last letter. The last ever. I’m so sorry. You’re the last one I’d ever wanted to hurt.

Had ik al gezegd dat deze plaat een absolute aanrader is? Neen? Bij deze dan!
Of om het nog eens met de woorden van deric raven te zeggen: "Verdorie!! Wat is dit prettig!"

Jammer dat je Sensitive maar gewoon helemaal skipt freddze, wat mij betreft het verloren shoegaze anthem. Die fuzzitaar kan nog 3 uur doorgaan, en dan nog verveelt ie niet...

Wat hroswith zegt! Sensitive is met afstand het beste nummer dat hierop te vinden is, ook al is het een bonusnummer.

Ik ben de laatste weken weer volop naar deze band aan het luisteren, dus kom ik automatisch ook hier weer terecht.

Om op hroswith zijn bemerking terug te komen...
Wat de bonustracks betreft vind ik er vijf de maximum score (10/10) waard:
- Sensitive
- When Morning Comes to Town
- Emma's House
- The Last Letter
- That's All This Is
Ik heb er maar drie besproken, maar Sensitive is wmb natuurlijk ook één van de beste nummers van The Field Mice, maar dan niet met afstand het beste want dat zou betekenen dat al dat ander lekkers een trapje lager staat en dat vind ik dus niet.

Jammer toch dat dit ook zo'n ondergewaardeerde band blijft

Letting Go

Jammer dat je al bijna een jaar niet meer online bent geweest... met zo'n top 10 ook
Weet iemand waar ie is?

Ik zet deze plaat opvallend vaak op. Zit een lekkere flow in. In eerste instantie zag ik dit toch vooral als sfeermuziek maar ik moet bekennen dat het toch knap in elkaar zit ondanks dat de gelaten zang anders doet vermoeden