Johnny Winter - Roots (2011)

Als een levende legende een nieuwe plaat uitbrengt zou je op zijn minst toch een paar reacties/stemmen verwachten.....niet dus. Laat ik dan maar de eerste zijn om te zeggen dat ik deze plaat in ieder geval ga luisteren zonder al teveel hooggespannen verwachtingen. De beste tijden van onze langharige vriend liggen toch zo'n 40 jaar terug; maar de lijst aan fantastische gastartiesten heeft mijn nieuwsgierigheid méér dan aangewakkerd.

Binnenkort komt hier in ieder geval één stem te staan. Hopelijk een paar flinke sterren en wat muziekliefhebbers die toch besluiten de oude meester te eren, want dit is toch wel een beetje pijnlijk (ik doe hier uiteraard aan mee )

Tja, nee... toch maar niet. Winters beste tijden liggen allang achter hem, en wie zit er nu op de zoveelste versies van deze nummers te wachten? Je kan nu eenmaal niet alles bijhouden. Ik laat deze schieten.

Damn, goed plaatje hoor, aanradertje! En niet zoals hier onder/boven gezegd wordt: de zoveelste uitvoering van nummers (wat het wel is), maar gewoon lekker om naar te luisteren.

Net iets beter dan de gemiddelde bluesplaat. Het klinkt allemaal erg lekker maar het weet me nergens te raken. Maar om dit album 3*** te geven vindt ik net weer iets te laag. Tevens mijn eerste kennismaking met de heer Winter.

Dan zou ik toch eens wat werk van Johnny Winter uit de jaren 70 proberen. Ik vind zelf "Second Winter", "Saints & Sinners", "Still Alive & Well" en de live lp's "Johnny Winter And Live" en "Captured Live" erg goed....

Johnny Winter is een levende legende, en alleen daarom al verdiend dit album een luisterbeurt. Toegegeven, de hoogtijdagen van Johnny Winter liggen al ver achter ons en Winter lijkt voor de weg van de minste weerstand te kiezen door alleen maar bluesklassiekers te spelen, maar toch is "Roots" een puik album geworden. Al is het maar door de indrukwekkende lijst van gastartiesten. Zoals de titel al suggereert grijpt Johnny Winter terug naar de blues, de wortels van zijn muziek. Waar Johnny Winter in zijn gehele oeuvre vaak een flinke portie rock door zijn muziek gooit, heb ik altijd de blues van Johnny Winter het beste gevonden, zoals op "The Progressive Blues Experiment". Ook op "Roots" klinkt het als echte blues, modern geproduceerd dat wel, maar wel echte blues. Dat Johnny Winter worstelt met zijn gezondheid, daar is op "Roots" weinig van te merken. Zijn gitaarspel klinkt voor zijn leeftijd vitaal en hoewel zijn stem niet meer zo krachtig klinkt als weleer, past die prima in deze bluesliedjes. Het feit dat al deze nummers al zo vaak op plaat zijn gezet vind ik eigenlijk nergens een bezwaar. Als echte bluesliefhebber kan ik dit soort liedjes niet vaak genoeg horen. Zeker als ze op deze wijze worden uitgevoerd door artiesten als Johnny Winter en zijn gasten.