Donna Summer - I Remember Yesterday (1977)

I Feel Love is natuurlijk écht een nummer wat men moet kennen en een nummer wat belangrijk is in de muziekgeschiedenis.

Super!

Maar goed ook dat ze ging samenwerken met Giorgio Moroder, anders hadden we deze klassieker misschien wel nooit gehoord.
Er is ook nog een gay-versie van Bronski Beat + Marc Almond.

is heel deze plaat met giorgio?

Gewoon een lekker album, en natuurlijk met Donna's misschien grootste hit er op, I feel love. I remember yesterday en Love's unkind waren ook singles. Op vinyl.

Een van de leukste albums van disco queen Donna Summer!
De singles I Feel Love, Love's Unkind en I Remember Yesterday zijn fantastisch en staan na meer dan 30 jaar nog steeds als een huis. Het nummer Back In Love Again vind ik ook te gek!

4*

Na het geweldige ‘Four seasons of love’, is dit wederom een hoogtepunt in de Donna Summer discografie. De A-kant van de LP was gebaseerd op een terugblik naar het verleden. Zo ademt ‘I remember yesterday’ de sfeer uit van de jaren ’40, ‘Love’s unkind’ van de jaren ’50, en ‘Back in love again’ van de jaren ’60. De B-kant van de LP bevat onder andere een ballad en een nummer dat de toekomst van toen zou moeten vertegenwoordigen: ‘I feel love’. Dat is goed gelukt als je het mij vraagt, want ‘I feel love’ was een bron van inspiratie voor de latere disconummers en een essentieel nummer in het disco tijdperk. Haast revolutionair te noemen, net als (het nummer) ‘Love to love you baby’. Het concept van dit album vind ikzelf buitengewoon interessant, en zelfs verfrissend conform normen van 2011. Toch bijzonder hoe je met muziek dat gebaseerd is op eerdere periodes, een buitengewoon innovatief album kunt leveren. Betere disco-albums dan die van Donna Summer zijn er nauwelijks te vinden, als ze al te vinden zijn! Ik denk dat we hier kunnen spreken van een tijdloos album.

Vooral bekend om klassieker I feel love die een mijlpaal was in de elektronische muziek. De rest is ook leuke feelgood disco. Een mooie fusie van soul en stevoge elektronische beats.

Sterke B-kant. Jammer dat de eerste helft van het album hier zo ver bij achterblijft.

Hmm, ben ik de enige die vindt dat dit album nogal achterblijft bij het merendeel van de albums die Donna Summer in de jaren zeventig uitbracht? Ik vind die typisch zo'n geval van een plaat die de hoge verwachting die door de single zijn gewekt absoluut niet kan waarmaken.

En ja, ik heb oog voor het feit dat het album is opgezet als een soort time-trip door het verleden, die start in de jaren twintig en dertig. Een innovatief concept, maar I remember yesterday (het nummer dus, en tevens de tweede single van het album) werkt bij mij gewoon niet zo goed met die schetterende blazers, en op een reprise aan het eind van kant 1 zit ik dan ook niet te wachten. De derde single, Love's unkind, heeft een beetje een jarenzestig-riff en blijft als een semi-disconummer nog wel redelijk overeind. Can't we just sit down (oorspronkelijk de A-kant van I feel love, echt waar) vind ik nog wel een aardige en goed gezongen ballad, Maar de rest van het album bestaat voor mijn gevoel toch teveel uit derderangsmateriaal om dit een overtuigend album te maken.

Met uitzondering natuurlijk van de afsluiter, dat in dit concept DE TOEKOMST moest verbeelden. En dat doet het inderdaad, want voor mijn gevoel was dit nummer zijn tijd echt minstens een jaar of vijf vooruit. Ik weet nog dat mijn mond openviel van verbazing toen ik het voor het eerst hoorde. In een tijd waarin dansmuziek nog vooral bepaald werd door van die typische string-arrangementen kwamen Moroder c.s. aanzetten met minimalistische elektronische disco. Een volstrekt nieuw geluid, dat naar mijn idee in 1977 alleen geëvenaard werd door Trans Europe Express van Kraftwerk (maar dat nummer hoorde ik pas jaren later).

Niemand minder dan Brian Eno schijnt destijds ook iets gezegd te hebben in de trant van 'Dit nummer laat horen welke kant de muziek in de toekomst op zou gaan'. Hij had gelijk, vind ik: I feel love is een baanbrekend nummer, de grondlegger van wat we later house en techno zijn gaan noemen. Misschien wel de beste discoplaat ooit gemaakt.

Eén supernummer op een verder nogal matig album. Eerlijk gezegd kan ik er ondanks dat supernummer slechts een krappe voldoende aan geven. De albums die ze rond deze zelfde tijd uitbracht, zoals A love trilogy, Four seasons of love en Once upon a time, vind ik stukken evenwichtiger en dus uiteindelijk ook beter. Al zou Donna nooit meer zo'n fantastische track uitbrengen als I feel love. Maar wie wel?

gaucho Destijds was ik ook licht teleurgesteld over het album nadat ik fan was geworden al vanaf het eerste album. Heeft lang geduurd voor ik deze kon waarderen, pas 10-15 jaar later.

Maar dit album heeft wel haar mooiste ballad Can't We Just Sit Down (And Talk It Over) , bovendien wilde ze tijdens haar carrière ook andere kanten op dan de eeuwige zwoele Disco hoek waar ze telkens in geduwd werd. Zo zingt ze ook mee met 'Casablanca label buddy' Gene Simmons (KISS) op diens eerste Gene Simmons (1978) solo album. Ze wilde ook de Rock kant op, maar ook Jazz, Soul, R&B etc

Ik zie dit als een overgangsalbum waar op kant A de sixties Pop wordt opgezocht. In Black Lady probeert ze dan weer maatschappelijke kritiek te leveren op een luchtige manier. Het album gaat dus alle kanten op en daarom is het lastig om van het geheel te genieten totdat je het vaak geluisterd hebt, was mijn ervaring.

I Feel Love steekt er met kop en schouders bovenuit maar dat komt omdat het eigenlijk op een volgend album zou hebben moeten staan. Maar misschien durfde het label dat niet aan?

Wat een fantastisch album is dit toch! Leuk concept gedeelte waarin Donna de muziek stijlen uit de jaren 40, 50 en 60 bezingt. Back in Love Again klinkt simpelweg alsof het door The Supremes wordt gezongen, maar dan met een veel krachtigere vocaliste. Ook het hierboven eerder genoemde titelnummer vind ik juist een heerlijk nummer.

Absoluut hoogtepunt van deze plaat is uiteraard het geweldige, en één van de beste pop nummers ooit gemaakt, I Feel Love.

Eens!
Duitse Disco beste Disco!
Four Seasons of Love is inderdaad ook goed! Summer fever erg goed! ➡️model video:
https://youtu.be/7FfLCk-oLBk
Top Pop clip van Donna's Could it be magic,flink gehijg/gekreun erin maar toch clean/niet ordinair:
https://youtu.be/4Hgd8yV0h_g

Moet van deze elpee alleen nummer 3 en 7 nachecken...de overigen zitten in mijn kop....

Vind ik het beste album van Donna Summer mede omdat haar 3 beste nummers hier op staan: I Feel Love, een absolute klassieker in het dance-genre gevolgd door Love's Unkind en het retrogetinte
I Remember Yesterday. Back In Love Again vind ik eveneens prima.

Dat zijn inderdaad wel de vier super knallers op dit album.

Texas heeft op hun laatste album Love’s Unkind nog op een geweldige manier gesampeld.

Als je I feel Love hoort, denk je aan de jaren tachtig, maar het komt uit 1977, was z'n tijd ver vooruit. Geen echte kraker, maar gewoon een heerlijk disconummer.

Geen echte kraker? Jij durft... Dit is gewoon een revolutionair nummer. En een van de beste disco- en dancetracks ooit. Op een verder nogal wisselvallig album (vind ik dan), maar dat had ik hierboven al eens uitgelegd.

Revolutionair zeker, maar ik vind het ook geen toptrack. Heeft me nooit zo bekoord. Staat bij mij zeker niet in de top 50 van disco-/danceknallers.