Donna Summer - All Systems Go (1987)

2 * voor de single Dinner With Gershwin!

inderdaad Dinner with Gershwin gaat er nog mee door,maar de rest is ronduit slecht.
Donna Summer heeft toch wel betere albums uitgebracht
jammer want ik mag ze graag horen zingen

Laatste sterke single'dinner with Gershwin' van Donna,daarna ging het bergafwaarts.
Nu ze is heengegaan kan haar wens in vervulling gaan i.v.m. dat etentje...

Niet bepaald het sterkste album van Donna Summer, sterker nog 1 van de mindere. Zoals bekend was Summer altijd aan het werk met het beste van het beste op producersgebied. Het bekendst en meest baanbrekend met Moroder maar ook met andere topproducers als Quincy Jones (o.a. State of Independence) en Stock Aitken & Waterman (o.a. This Time I Know it's for Real) was ze erg succesvol.

Dit album is geproduceerd door de Duitser Harold Faltermeyer die al wereldwijde bekendheid had gekregen met de Axel F hitsingle. Het is een vrij vlak en saai album geworden. Hoewel Falertermeyer een paar jaar later met het Pet Shop Boys album Behaviour een kunststukje zou uithalen is dat hier niet hoorbaar. Het album staat vol met saaie typisch Amerikaanse ballads (Streisand/Dion achtig werk) en het is eigenlijk gewoon 42 minuten pure pop zonder geen enkele switch. De aardige single Dinner With Gershwin werd in Engeland nog een redelijke hit (13de plek) maar verder sloegen de singles en het album niet aan. Overigens is vreemd genoeg precies dat nummer niet door Faltermeyer geproduceerd maar door Richard Perry (bekend van o.a. Elton John, Rick James, Pointer Sisters e.v.a.).

Donna verkocht meer dan 100 miljoen platen en ook deze plaat heeft daar aan bij gedragen maar het aandeel was klein.

Mmm... weinig luisteraars voor dit prachtige album van Donna, nu ben ik een groot fan maar toch meen ik dat dit album meer te bieden heeft dan radio-vriendelijke Pop.

Dit was zo'n beetje één van de eerste CD's die ik nieuw kocht en ook één van de albums die ik vanaf toen alleen nog op CD komt en niet meer eerst op vinyl. Destijds was ik meteen zeer gecharmeerd van de laatste 3 tracks op het album die meer met Soul / Gospel en Singer-Songwriters associeer dan de radio-vriendelijke Dinner with Gershwin (enige nummer dat niet door Harald geproduceerd werd).

Als ik Wikipedia mag geloven waren baas Geffen en Harald wel te spreken over het resultaat maar het productieteam niet (waardoor Dinner with Gershwin er aan toegevoegd werd).

Het grootste manco aan dit album vindt ik het stijl verschil tussen de eerste 6 nummers en de 3 laatste plus sommige synths die duidelijk 80s klinken (maar dat was toen geen probleem). Faltermeyer had eerder al meegewerkt aan Donna's Bad Girls en The Wanderer albums. Je moet van zijn 'poppy' productie houden.

Het is ook een album waarop ook andere invloeden te horen zijn: op Love Shock kleine stapje richting Pop Rock evenals het titelnummer. Donna heeft jarenlang uit het Disco-keurslijf proberen te kruipen maar kreeg daar weinig kans en weinig waardering voor. Het maakt een album meer divers ook als er dan een minder soepel lopende flow zit en in de laatste 3 nummers zelfs breekt met Dance Pop en kiest voor tragere Soulvolle nummers.

Was wellicht beter geweest om hier twee albums van te maken één volledig Dance Pop / Pop Rock en een tweede die Soulvoller / Gospel / R&B was.

Niet heel bijzonder album van Donna Summer, zo op het eerste gehoor weer, na zoveel jaren niet gedraaid te zijn.
Uiteraard bij deze soort muziek, de typische jaren 80 gladde productie, met veel glijdende keyboards en synthetische drums.
Vooralsnog springen er nu even alleen het titelnummer, de hit Dinner With Gershwin en de afsluitende ballad even bovenuit.

Ik zal wel weer een buitenbeentje zijn maar dit is toch echt 1 van mijn favoriete Donna albums . Over het geheel waaiert het iets teveel kanten op maar gevarieerd is het zeker. Alleen het titelnummer zou ik al 5 sterren geven, voor het hele album wellicht iets te veel van het goede.

Dit album viel me niet tegen, ondanks het relatief lage gemiddelde. Dinner with Gershwin heb ik altijd al een van haar leukste nummers gevonden. Het begin is niet zo geweldig, de eerste drie nummers hebben de typische 80's blikken productiedeken over zich heen gekregen. Zelfde geldt voor Dinner with Gerhwin, alhoewel in iets mindere mate. De rest van het album zit qua productie goed in elkaar en vooral de laatste drie nummers springen er uit. Donna's stem komt in die nummers ook veel beter uit de verf.

Fascination en Thinkin' Bout My Baby springen er naast Dinner with Gershwin uit voor mij.
Voorlopig 3,5* met nog kans op een lichte verhoging.