Caligula's Horse - Moments from Ephemeral City (2011)

Sinds 'In Contact' ben ik groot liefhebber van deze band. Onlangs scoorde ik ook de eerste twee LP's van de band, die twee jaar geleden opnieuw zijn uitgebracht. Het debuut heeft nog niet de finesses van In Contact en Rise Radiant, maar het talent van de band is zeker al te horen. De progressieve rock van deze band verzand nergens in technische hoogstandjes maar staat altijd in dienst van het nummer. De productie van dit album is nog wat vlak. Dat zou gelukkig op de navolgende albums steeds beter worden.

Een zeer ambitieuze plaat met elementen van metal, prog, akoestisch en nu-metal, met bespiegelende en vaak sombere teksten, en de algemene uitstraling van een uiterst gefocuste band, of moet ik zeggen band-leider, want het boekje vermeldt trots dat Sam Vallen verantwoordelijk is voor gitaar, diverse andere instrumenten, productie, engineering, mixing, mastering en songwriting (waarvan drie nummers in samenweking). Allemaal niets op aan te merken, en met name de gitaar komt overal goed doorheen, maar zelf word ik bij het luisteren ernstig gehinderd door Jim Grey die in de zachte passages een krachteloos stemgeluid hanteert en in de hardere stukken bepaald niet met de rest van de sound meekan, en bovendien wil de sologitaar (Vallen zelf, of tweede gitarist Zac Greensill?) bij tijd en wijlen zodanig gaan freaken dat hij zo'n beetje alle beschikbare octaven doorkruist zonder dat dat ook maar enige functie heeft. Qua overdaad doet deze plaat me soms denken aan Thrice, en zoals gezed zit hier veel ambitie en compositorisch venuft achter, maar door de heel matige zang, de af en toe opduikende clichématige metal-cirkelzaag-gitaar en de manier waarop de solo's soms ontsporen kan ik hier niet met veel plezier naar luisteren. (De hoes verdient overigens ook geen schoonheidsprijs, maar dit terzijde.)