Rod Stewart - Tonight I'm Yours (1981)

goede plaat van rod stewart,vooral het titelnummer en young turks zijn mijn favorieten

De hoes zegt genoeg...keurig verpakt maar te glad allemaal. Jammer.

Vanaf hier begon het behoorlijk de foute kant uit te gaan met Rod's muziek. Glad, gladder, gladst, zeg maar.
Toch nog enkele beluisterbare uitschieters, de hits Young Turks en Tonight I'm Yours zijn best te pruimen, How Long is geen slechte cover, Just Like a Woman kan er ook mee door.
Meneertje Middelmaat is gearriveerd.

***

yups meneertje middelmaat begon aan zijn serie van middelmatige tot gewoon slechte platen

Vanaf dit album ging het inderdaad bergafwaarts met Rod Stewart, zijn muziek werd alsmaar gladder en inspiratielozer.
"Tonight I'm Yours" en "Young Turks" zijn goede songs, de rest kan ermee door zonder noemenswaardige uitschieters.

Redelijk Rod-album!
'Jealous' (het b-kantje van 'Just like a woman') heb ik indertijd helemaal grijsgedraaid. 'Tonight I'm Yours' en 'Young Turks' werden op Hilversum 3 helemaal blauwgedraaid.

Wat is Tora Tora Tora toch fantastisch swingend! Ook Young Turks is een heel behoorlijk nummer.

Heb alleen geen idee wat ik zal stemmen, op sommige momenten is het steengoed, op sommige momenten trekt het me vrij weinig. Ik doe veilig en ga op een 3 zitten. Kan nog wel iets veranderen.

Die uithalen aan het einde van het nummer klinken echt vreselijk. Datzelfde deed ie later ook op Crazy About Her, maar dan nog een treedje erger...

Het is in ieder geval geen cd om verliefd op te worden, in zoverre zijn we het wel met elkaar eens.

Het schort 'm met name in het uiterst matige songmateriaal dat hier wordt aangeboden. Het heeft deels een lichtvoetig, dansbaar karakter (titelsong, Young Turks) . Rod Stewart heeft welliswaar in 7 van de 10 nummers de pen ter hand genomen, maar erg kritisch was hij niet. Teveel veranderde er eerder automatisch in goud.

Waar hij vroeger kon bogen op eigen kracht, de trend zette, daar is hij nu volger van trends geworden, iemand die probeert bij de mode van 1981 ook nog een commercieel graantje mee te pikken. Hoor mij eens modern klinken.

Deze methodiek sloop er voor het eerst bij Rod Stewart in bij het uitbrengen van Blondes have more fun. Eigenlijk is daar Da ya think I'm sexy de boosdoener maar door de kracht die nog van het nummer uitgaat en toch ook de veel betere composities die nog werden geschreven, valt het op die cd nog niet zo op.

Nu ontsieren toch wel veel nummers het album (Tora, tora, tora, een draak van een uitvoering van Tear it up) en de kwaliteit begint naar een bedenkelijk Rod Stewart niveau af te dalen.

Het enige nummer dat ik altijd ben blijven steunen is zijn versie van Just Like a Woman, in Nederland de derde single van deze cd (geen top 40 notering).

En verder kan ik nog aanraden om wat overblijft aan interessante nummers van deze cd te mixen met eveneens een paar overgebleven boeiende nummers van voorganger Foolish behaviour, waar alle vervlakking bij Rod Stewart mee is begonnen.

Daarna kan Tonight I'm yours worden opgeborgen op zolder.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik deze cd erg graag opzet. Kwaliteit is het niet, Rod Stewart heeft veel beter werk gemaakt, maar ik vind het toch wel wat hebben...

Wát precies? Dan kunnen wij het album misschien ook weer eens in een ander daglicht zien...

Het is meer een gevoel, ik vind de muziek gewoon iets hebben. Het was ook mijn eerste kennismaking met Rod Stewart.

Dat 'iets' is moeilijk te omschrijven... Ik vind nummers als Only a Boy, Jealous, Tonight I'm Yours en Young Turks gewoon écht lekker klinken. Covers of niet, Rod's stem is gewoon steengoed.

De goede nummers werden moeilijker en moeilijker te vinden. Rod was rond deze tijd al een tijdje een echte mainstream artiest geworden. Op zich hoeft dat niet eens zo'n probleem te zijn blondes have more fun bijv. Maar zijn nummers kregen de kwaiteit van een leeg bierblikje. En wat doe je met een leeg bierblikje? .... Toch waren zijn nummers vaak terug te vinden in de top van de single top 40.
Inmiddels heb ik de hoop al lang opgegeven dat er ooit nog een vol lekker bierblik uit de ooit uitstekende stewart bierbrouwerij komt gerold.
Af en toe hoor je lees je dat rod nog altijd eens graag een plaat wil maken met zijn oude rock pal ron wood. Om vervolgens zijn oude fans weer te teisteren met een volgende crap songbook plaat. Ook deze hoop heb ik inmiddes al een aantal jaren geleden begraven.
Wat rest is zijn oude platen draaien gelukkig voor mij zijn ze tijdloos.

Deze plaat weer eens herontdekt dankzij het boxje Original Album Series, waarin 5 WB-albums uit de jaren 1980 t/m 1991 zitten. Liever zou ik dat 1991-album inwisselen voor Out Of Order uit 1988, maar goed het boxje is vriendelijk geprijsd, omdat al die info en teksten in die collectie ontbreken.
Tonight I'm Yours is toch nog een fijn album. De hits heb ik eigenlijk al teveel gehoord, maar laatst in een drukke supermarkt vond ik het toch wel weer leuk om te horen. Rod's platen gaan steeds gladder klinken, terwijl die strot toch hetzelfde blijft doen. Een tijdje terug heeft Rod een operatie aan zijn stembanden gehad en je hoort echt het verschil als je deze er naast legt, dus van schuurpapier naar polystyreen. Ik vind de rockige nummers hier het best uit de verf komen. Het roept toch echo's op van Rod Stewart and The Faces.
Op die covers van How Long en Just Like A Woman zat ik niet echt te wachten. Just Like A Woman is ook nog eens op single verschenen met op de andere zijde Jealous. Het flopte totaal. Misschien was het beter geweest als Jealous de A-kant was geweest.

aanvulling: bij het nummer Tonight I'm Yours ging ik mij toch weer ergeren aan die bellen het hele nummer door.

Eigenlijk zie je Rod al denken zo op de hoes; Mmmmm dit pak staat mij niet slecht, als ik er nou eens een stropdas bij doe en wat van die old times crooners ga coveren. Dan is mijn pensioen ook weer vastgelegd. Ja, misschien is dat wel iets over een jaar of 20. Maak ik er gelijk een serie van vijf. The American Songbook dat zou nog wel eens een goede titel zijn.

Ik ken geen van de vijf van die serie en getuige de berichten mis ik daar ook niets aan, i.t.t. de American serie van Cash die stuk voor stuk zeer genietbaar zijn. Zo kan het dus ook. Bij dit Tonight i'm yours is het een beetje een ratjetoe van stijlen. Never Give Up on a Dream met zijn soulkoortje, of de gladde pop van Tonight i'm yours en Young Turks, wat nog wel aardige hitjes opleverde en redelijk vermakelijk zijn. Of de gladde soul van How Long wat m.i. hem niet echt staat. Zoals op Tora, Tora, Tora en in mindere mate Tear it Up hoor ik hem toch liever, dat ruwere stemgeluid met good old rock 'n' roll. Maar dit album weet mij toch niet in zijn geheel te overtuigen. Trouwens wel leuk die schaduw van die pleeborstel op de achtergrond, getuigt toch wel wat van humor over zijn eigen kapsel.

Ook dit album heb ik nog op LP, het is niet erg waarschijnlijk dat ik die op CD zal kopen, daarvoor is het wat te wisselvallig. De hitsingles Tonight I'm Yours (Don't Hurt Me) en Young Turks vind ik wel prima maar die heb ik op een compilatie.

Stukken minder dan zijn werk uit de jaren zeventig maar het luistert wel lekker weg.De singles Tonight i'm yours en (vooral) Young turks zijn zelfs goed te noemen.Krijg door deze plaat wel weer zin om zijn werk met Jeff Beck weer eens uit de kast te trekken,en deze blijft er voorlopig in.

Dit album heeft behalve 2 aardige singles ( Tonight I'm yours en Young Turks) weinig kwaliteit en bevlogenheid, met 1 duidelijke uitzondering. Het laatste nummer Never give up a dream is geschreven voor Terrance Stanley Fox die op zijn 18de een been verloor en desondanks ging lopen om geld in te zamelen voor kanker onderzoek. Met een aangepast been liep hij de marathon van Boston en 3339 miles door Canada voor het goede doel, alvorens hij zelf overleed. Toen Rod dit verhaal hoorde heeft hij een eerbetoon, een geslaagde mijn inziens, voor Terrance geschreven

Als jezelf iemand uit je directe omgeving ziet worstelen of in het ergste geval zelfs ziet verliezen met kanker dan begrijp je misschien de kracht van Never give up a On a Dream

Daarvoor een halfje erbij

Ik vind 'm uiteindelijk helemaal zo fout niet hoor...
Natuurlijk zijn de seventies platen béter, maar dit luistert nog prima weg!

Young Turks is pas gecoverd door een punkband Priests en is samen met Passion, Every beat of my heart en vooral ook Forever Young het kwartet nummers uit de jaren '80 wat regelmatig een plek krijgt tijdens zijn concerten.

indanazegt:Nee vind ik niet. Don't judge the book by the cover. De plaat ken ik niet maar hoorde Young Turks net op de radio en vond hem veel beter dan in mijn herinnering stond gegrift. Ik moest een beetje aan The War on Drugs denken.

Opvallend aan Young Turks is dat het nummer onder de jonge garde een rebels/ondeugend karakter heeft gekregen en Rod het op zijn huidige tournee weer aan zijn setlist heeft toegevoegd.

Gisterenavond weer eens voorbij laten komen Het vermakelijke en uitbundige Tonight I'm Yours zorgt voor een erg prettig begin, maar helaas de 3 nummers erna brengen vooral ergernis en gaan we de volgende keer zonder pardon laten passeren. Gelukkig krabbelt het album daarna weer op zonder heel fraai te worden. Dat is gelukkig wel het geval bij de 2 laatste nummers, ieder op z'n eigen manier. Young Turks wordt hier al in veel berichten aangestipt en aangeduid als beter dan gedacht. Ik zelf heb er al iets over gezegd in het vorige bericht en ja blijft apart en bijzonder dat dit nummer zeer in de smaak valt bij mijn dochters en hun vriendinnen. Iets van een ongrijpbaar, universeel karakter. Het slotnummer is oprecht, majestueus opgebouwd, weer eens een nummer met 'ballen' in artistieke zin en hartverscheurend als je de achtergrond in ogenschouw neemt. Over een held met treurig (verwacht) einde.

Never Give Up on a Dream is alles behalve een standaard nummer, het is een parel zonder aandacht, een song zonder zichtbare glinstering, een naargeestig verhaal met enorme daadkracht, een nummer waar de tranen en vreugde in elkaar overvloeien. Het kwartje was bij mij ook nooit 100 procent gevallen, nu beluistert tegen middernacht in je eentje komt het loeihard binnen en samen met The King of New York van Quireboys liedjes die ik met enige schaamte nu pas uitroep als hemels!

Niet mijn favoriete Stewart album maar ik moet eerlijk bekennen dat ik dit toch regelmatig draai. Heb er ook goede herinneringen aan (Tonight I'm Yours, Just Like A Woman en Young Turks). Dit is in ieder geval wel met een prima band ingespeeld en niet met de latere kitscherige jaren 80 saus overgoten. Als ik naar Tear It up luister dan zou ik benieuwd zijn hoe het zou klinken als Rod een album met Herman Brood had gemaakt. Wat je ook van Rod mag vinden, ik vind dat hij de ULTIEME blues-rock stem heeft met dat rauwe randje. Dat hebben de Faces ook wel duidelijk gemaakt.

Te makkelijk weg te zetten als gladde en goedkope worp. Hier staan leuke dingen tot gewoon terechte hits op. Niks mis mee (minstens).