Loverboy - Wildside (1987)

Deze reken ik tot de beste albums van Loverboy samen met de eerste twee. Dit album werd destijds een beetje beschouwd als een (commerciele) flop maar daar ben ik het absoluut niet mee eens! Geweldige songs gestoken in een prima produktie. Weg is het overgeproduceerde geluid dat hun albums tot dan toe kenmerkte. Daarvoor in de plaats is een meer gitaargericht, transparanter geluid in de plaats gekomen. En dat past de nummers perfect! Voor dit album riep de band de hulp in van schrijvers van buitenaf. Al dan niet onder druk van de platenmaatschappij. Zo schrijven o.a. Jon Bon Jovi, Richie Sambora en Bryan Adams aan enkele songs mee.
Het resultaat mag er wat mij betreft absoluut zijn! Songs als Notorious, Break it to me gently, Hometown hero, Love will rise again en Wildside mag je me 's nachts voor wakker maken!

Ik heb vernomen ooit dat "Living on a Prayer" oorspronkelijk bedoeld was voor Loverboy
Dit album mag dan de beste productie hebben; het klinkt wel minder eigen zoals de vorige platen.

Dat van Prayer wist ik niet. Grappig detail wel...
Deze klinkt inderdaad minder 'eigen' als de vorige albums en misschien vind ik 'm daardoor wel zo goed. Niet dat ik die albums niet goed vind maar een nieuwe koers konden ze opzich wel gebruiken vind ik.

Ik heb nog es nagezocht, het gaat om "You Give Love a Bad Name", die was oorspronkelijk voor Loverboy bedoeld.

Aha, bedankt voor de info! Ik kan me er ook wel iets bij voorstellen als dat nummer door Loverboy gedaan zou zijn. Past beter bij ze dan Livin' on a prayer vind ik op de één of andere manier.

Vandaag heb ik mijn vinyl collectietje eens even doorgespit en kwam ik het soloalbum van Paul Dean tegen dat ik ooit won bij een prijsvraag van het Dagblad van het Noorden. Ik wilde perse meedoen, want ik kende Loverboy redelijk goed als toenmalig liefhebber van zogeheten Adult Oriented Rock: zeg maar commerciële niet al te harde rock, zoals ook Foreigner, Van Halen, Def Leppard, REO Speedwagon, Europe etc. die maakten, al was niet altijd duidelijk wie in welk hokje hoorde. Dit soort bands scoorde de ene na de andere nummer 1 hit in de States.

Loverboy was ook zo'n band met de nodige synths, heerlijke refreinen en een gitaarsolootje in vrijwel elk nummer. Ik lustte er wel pap van in de jaren 80. Loverboy kon zich qua kwaliteit aardig meten met de eerder genoemde bands, maar toch kreeg de band nooit voet aan de grond in Nederland en omdat het na Wildside ineens stil werd rond de band zou het er niet meer van komen ook. Toen ze in 1997 terugkwamen pruimde niemand die AOR rock nog. Maar toen ik de LP van Paul Dean weer terugvond heb ik direct Wildside op Spotify opgezocht en ik werd er spontaan weer vrolijk van. Je zingt vrijwel elk nummer direct mee. Het niveau is ook nog eens heel constant, met Hometown Hero als persoonlijk favoriet. Gewoon een heerlijke plaat en helemaal niet zo gedateerd. Maar wel alweer 30 jaar geleden. Wat vliegt de tijd toch.

Vorig weekend gezien in Nottingham...technisch erg goede muzikanten viel me op, zeker gezien het soort muziek. Ook de drummer is erg goed, vaak het ondergeschoven kindje bij AOR.

Ik ben hun platen aan het herontdekken, kon ze wel van naam en een paar hitjes.

Gaaf dat je geweest bent! Ik ben ooit een keer bij FireFest geweest. Ook in Nottingham. De voorloper van Rockingham. Te gek festival!

"Every mother's nightmare, every schoolboy's dream", "You've got to fight like a true survivor" etcetera. Ik heb deze plaat zeker twintig jaar niet meer gedraaid, maar als ik de songtitels zie, komen de uiterst meezingbare refreinen vanzelf weer boven.

Dat zegt iets (niet alles) over de songschrijverskwaliteiten, maar er deden dan ook heel veel 'outside writers' aan mee, van wie er hierboven al enkele genoemd zijn. In retrospectief is dit een opzichtige poging om het grote succes van eerdere platen (met name in de VS en thuisland Canada) te prolongeren. Qua verkoop viel het tegen, maar qua muziek zijn de heren van Loverboy daar prima in geslaagd.

Net als Hendrik68 had ik rond deze tijd een stevige voorliefde voor de commerciele poprock die aan de overkant van de oceaan aan de lopende band leek te worden gemaakt, maar die hier in Nederland maar mondjesmaat werd en wordt gewaardeerd. Loverboy leerde ik kennen omdat de Veronica-jocks een paar jaar eerder Workin' for the weekend nog wel eens draaiden, en sindsdien was ik verkocht. Ik heb de eerste vijf Loverboy-LP's (later ook CD's) en daar heb ik flink van genoten. Maar het bleek tijdgebonden, al weet ik uit ervaring dat ik af en toe nog steeds eens een pareltje als dit mag opzetten, als ik in de stemming ben voor lekker meezingbare poprock. Prima plaat, en hoewel commercieel niet bepaald hun meest succesvolle, vind ik het wel een van hun betere platen.

Firefest ben ik ook vaak geweest Vielip. Vince Neil was mijn favoriet dit jaar...erg veel energie op het podium en in de zaal, Dana Strum en Jeff Blando (slaughter) zaten ook in zijn band, en een jongere drummer.

Op deze plaat is Loverboy inderdaad omgetoverd in een soort van Bon Jovi, maar wel een lekkere plaat, goede productie ook, maar ze miste een beetje de juiste looks vermoed ik.
Gelukkig geen electronische drums meer, want dan klinkt het snel gedateerd altijd vind ik.

In mijn beleving vond ik Loverboy altijd veel te cheesy...maar kom daar nu een beetje op terug, ze hebben lekkere platen gemaakt ?

Vind Mike Reno trouwens op zijn best op de Just.if.i plaat.

Oké mooi om wat positiefs over Vince te horen! Tot nu toe lees ik overal alleen maar negatieve verslagen namelijk. Met als dieptepunt zijn optreden op Bang Your Head afgelopen zomer.

Die Just.if.I plaat moet ik trouwens nodig eens gaan luisteren. Ken ik nog niet namelijk...

Ja hij vergeet wel eens de teksten en klinkt als een micky mouse...maar de sfeer was geweldig ?

Weer een iets ruimer geluid als het op voorgaande album "Lovin' Every Minute of It". De tracks 1, 4, 5, 9, 10 en met een beetje goede wil 11 springen er voor mij uit. Het klinkt allemaal iets minder eigen, waarschijnlijk door het succes van Bon Jovi (het openingsnummer is meegeschreven door Bon Jovi). Toch is Mike Reno de beste zanger in het genre en zonder hem geen Jon Bon Jovi zoals we die kennen, ben ik van overtuigd.