James Blake - Enough Thunder (2011)

James Blake kwam begin februari zijn mega-succesvolle gelijknamige debuut album. Het debuut werd zeer positief ontvangen, maar later kwam er commentaar op 'James Blake'. Een gedeelte van de Blake fans was wel uitgekeken op de, inmiddels normaal aanvoelende, 'dubstep-soul'. Blake zelf gaat doodleuk door met muziek maken. Enough Thunder is de tweede release van de jonge brit dit jaar.

Persoonlijk vind ik 'James Blake' nog steeds een zeer fraai debuut. Ik ben het nog steeds een met mijn standpunt eerder dit jaar, Een korte samenvatting: 'Fenomenale eerste helft, matige twee helft'. 'Geheel werkt magisch'. '8.4'. Acht maanden later zijn er zes nieuwe Blake nummers, verzameld op een nieuwe EP. 'Hoe is die nieuwe EP geworden?' Goed, maar niet verassend. De liedjes zijn in orde, maar de 'magie' die Blake zo goed maakte is verdwenen. De 'magie' is veranderd in een kunstje. Een kunstje dat, anno oktober 2011, nog goed werkt. De EP is behoorlijk donker, soms nog minimalistische dan voorheen, en de zang bij vlagen nog meer 'Antony' (van the johnson) achtig.
De EP begint sfeervol met 'Once We All Agree'. Typisch James Blake, weinig geluid, invallende stiltes en Blake's karakteristieke stem. We Might Feel Unsound is ook zo'n soort nummer. Verassend is het niet, het is al eens eerder gedaan: namelijk op het debuut. Maar de nummers zijn nog wel genietbaar, gelukkig.
Echt speciaal, het hoogtepunt, is het nummer 'Fall Creek Boys Choir', een samenwerking tussen Blake en Justin Vernon (Bon Iver). Beide met vervormde stemmen. Een samenwerking die precies is zoals je zal verwachten, en daarom is 'Fall Creek Boys Choir' zo mooi. Het hoogtepunt, hoewel de Joni Mitchel piano cover van 'A Case Of You' ook zeer fraai is. Ik zou wel eens een cover album van Blake willen horen aangezien 'Limit To Your Love' ook zo mooi is...

De muziek is prima, maar toch heb ik gemengde gevoelens hebben bij de 'Enough Thunder' EP. Voor nu kan het nog, maar ik kan me zo voorstellen dat er bij volgend James Blake materiaal enige irritatie kan ontstaan. Het is, zoals eerder vermeld, een 'kunstje'. De muziek put steeds uit hetzelfde vaatje. En wordt daardoor soms iets wat voorspelbaar en saai. Maar voor nu, heeft James Blake een goede EP afgeleverd dat meer is van hetzelfde.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Het klinkt een beetje vreemd om een splinternieuw project te beoordelen als je weet dat je nog de drie voorgaande EP's en een debuut moet beoordelen. De reden waarom ik het nog niet deed is omdat ik die drie EP's en het debuut allang niet meer volledig heb gehoord. Daar wil ik vlug verandering in brengen, maar eerst wil ik deze EP beoordelen.

James Blake maakte me begin februari onder de indruk van zijn creatie, ook wel bekend als zijn gelijknamig debuut. Het was iets anders in zijn genre en totaal iets anders dan het meeste wat er de laatste tijd zoal uitkomt. Het was fantastisch om te horen, zeker nummers als 'I Mind' (ietwat meer neigend naar zijn dubstep roots) en 'Limit To Your Love' (een hele goede cover van een heel mooi liedje). Maar genoeg over zijn debuut, dat laat ik over aan mijn aankomende review van dat album.

Deze EP start met 'Once We All Agree', beginnende met een piano die op een soort van dreigende toon start. Met de auto-tune in de hand zingt Blake en wordt dit op een niet irriterende, maar mooie manier gedaan.Ook op 'We Might Feel Unsound' - en eigenlijk bij de rest van deze EP - wordt er gebruik gemaakt van auto-tune. Verschillend met 'Once We All Agree' is dat hier ook de welbekende diepe bassen worden gebruikt. Na deze twee nummers komen we eindelijk aan het nummer die voor velen een haat-liefde verhouding heeft, namelijk 'Fall Creek Boys Choir'. Samen met Bon Iver, een bekende in de indie wereld en ook iemand die bekend is met het 'instrument' auto-tune, komen zij met een best prima nummer. Niet zo een hoogtepunt als Midnight Boom beweert, maar gewoon een prima nummer. Nu staat dit nummer ook wel bekend als een nummer waar er verschillende meningen over zijn.

Na 'Fall Creek Boys Choir' komt James Blake alweer met een cover en deze keer is het een nummer van Joni Mitchell'. Waar er in het origineel gebruik wordt gemaakt van gitaar, maakt Blake gebruik van een piano. Persoonlijk vind ik de cover eigenlijk beter dan het origineel. Het pianowerk is gewoonweg prachtig. Het beste nummer van deze EP. 'Not Long Now' neigt terug wat naar zijn dubstep roots en dat is prima. Ik ben een persoonlijke fan van zijn diepe bassen die hij gebruikt om een nummer naar een andere dimensie te schoppen. 'Enough Thunder' is een hele mooie afsluiter van deze EP, ik kan het zelf niet beter!

Persoonlijk vind ik dit de beste EP die hij ooit heeft uitgebracht en kan hij zeker de strijd aan tussen het debuut en deze EP. Persoonlijk vind ik het ietwat beter dan het debuut, vooral omdat het zo krachtig en zo sfeervol is. Hopelijk wordt zijn volgende album terug in diezelfde stijl zoals dit hier, want prachtig is het zeker. We beginnen met een vier en we zien later wel of we dit verhogen!

Vrij logische voortgang na zijn eerste album ''James Blake''. Soms wat soberder, vaak wat meer gebruik van experimenten en vagere geluiden zoals op bijvoorbeeld We Might Feel Unsound en Fall Creek Boys Choir.

Zijn eerste album was een erg knap debuut dat mede succesvol werd dankzij de grote hit en cover Limit To Your Love. (Origineel van Feist) Het pianospel en de diepe bassen waren erg opvallend op dat nummer en hij zet het ook voort op deze EP. Hij covert op een knappe manier de meesterlijke singer-songwriter Joni Mitchell op A Case of You en weet het nummer op zijn manier eigen te maken. Het donkere harde pianospel met een lege minimale sfeer begeleid met de diepe bassen weet een eigenaardige sfeer te creëren waar hij zijn kwaliteiten goed laat horen.

Echter komen we dan wel op het probleem (of problemen) van dit album. Ik houd enorm veel van experimenten, maar op We Might Feel All Unsound en Not Long Now (In mindere mate) voert hij het wat minder uit. Het wordt een beetje zeurderig qua melodie en het nummer gaat maar wat voort, een gemiste kans. Helaas is ook de auto-tune nogal vervelend.

Fall Creek Boys Choir zal ongetwijfeld een succesvol nummer worden, maar de auto-tune en Bon Iver zijn wel erg irritant. Nu moet ik zeggen dat ik van het laatste geen fan ben (Al is de Woodssample die Kanye West gebruikt in Lost In the World wel geweldig) maar de auto-tune maakt het er ook niet veel beter op. Soms komen er nog mooie tonen uit, maar veel bijzonders is het niet. De instrumentatie is in het begin nog matig, maar na een tijdje word het wat mooier. Aardig nummer uiteindelijk, maar ik had er meer van verwacht.

James Blake laat hier zien dat hij tot meer instaat is en deze EP voorspeld meer goeds. Hij groeit zeker als muzikant en ik heb best wel zin in zijn volgende project eigenlijk. Prima EP, 3,5*

Onder de noemer beter laat dan nooit, hier dan ook nog even mijn commentaar...Ik zie dat de laatste comment hierboven zelfs van bijna zeven jaar geleden is, zegt misschien ook iets over het hype gehalte van Blake destijds. Zijn samenwerkingen met grote Amerikaanse sterren moesten toen nog komen.

De eerste twee tracks zijn nogal spooky te noemen, deed mij denken aan die vreemde kortstondige 'witch house' trend uit die tijd. De plaat met Bon Iver is wat toegankelijker, hoewel nog steeds een beetje in die stijl. Toch een knap coherent geluid, een combinatie van folk/r&b/dubstep die op papier nogal geforceerd lijkt, maar behoorlijk natuurlijk klinkt. De plaat eindigt soberder met nog twee nummers voor piano en zang.

Nergens doet de EP me echter helemaal beklijven, ook niet na meerdere luisterbeurten, en dat zie ik sommige andere users hier ook zeggen.