Insomnium - One for Sorrow (2011)

Heerlijk, heerlijk. Het wordt herfst.

Het titelnummer is ongekend goed, melancholie op z'n metaal best.
Goeie!

Meesterwerk.

En weer een fraai album van deze melodieuze death metal band. Hier en daar wat cleane zangpartijen, maar al te ver wordt er niet afgeweken van de beproefde formule. En waarom zou men ook? De band doet wederom waar men goed in is- meeslepende melancholie combineren met beukende aggressie. Bonustrack Weather The Storm, met gastzang van Dark Tranquility vocalist Mikael Stanne, is overigens ook te gek.

Hier kan ik mij buitengewoon goed mee vermaken. Veel melodie, maar door de grunts blijft het toch heerlijk agressief. Het tempo in afwisseling is erg hoog,'er gebeurt continu iets. Er straalt erg veel energie af van dit album. Ik vindt het niet echt een herfstplaat, dit luistert het hele jaar goed weg!

Ja, inderdaad. Het ís een meesterwerk.

Dit album ben ik pas laat dit jaar gaan beluisteren, nadat ik het op een aantal eindejaarslijsten van andere MuMe gebruikers zag staan. Met het oeuvre van Insomnium ben ik verder niet bekend, maar naar aanleiding van dit album ben ik benieuwd geworden naar hun eerdere albums.

Dit One for Sorrow is een melodieus en melancholisch death metalplaatje waarvan de gitaarpartijen me laten denken aan de gitaarlijnen van Gregor Mackintosh bij Paradise Lost ten tijde van Icon en Draconian Times. Niet dat de muziek van Insomnium nu zo op die van PL lijkt, maar de riffs van beide bands zijn beide redelijk hoog, en, belangrijker, huilen beide op dezelfde trieste manier.
De grunt ligt me goed, en de spaarzame afwisseling door cleane zang werkt ook prima.

Overigens vind ik het eerste nummer een beetje een vreemde eend in de bijt. Voor mijn gevoel past de sfeer van dat nummer niet goed bij de rest van het album. Door de lengte en het bijna afwezig zijn van tekst, houdt Inertia het in het midden tussen een intro en een volwaardig nummer, en wordt het geen van beide. Pas bij Through the Shadows begint dit album voor mijn gevoel pas echt.

Nog een klein minpuntje: de productie. Het geluid van dit album is naar mijn mening net een beetje teveel. Alle instrumenten lijken een klein beetje te hard te staan waardoor de subtiele dingen verdrinken in een geluidsbrij.

Dit album ga ik de komende tijd nog vaak beluisteren, maar ik ga eerst maar even een stem uitdelen: 4.5*.

Mooi stukje, wizard. Ik zag deze plaat vandaag liggen, en ik heb 'm gewoon blind gekocht. Omdat het niet de eerste keer zou zijn mocht ik iets dat jij goed vindt, ook goed bevinden. Ik ben 'm nu aan het beluisteren, en tot nu toe klinkt het erg, erg goed. Het hoge gemiddelde begint me stilaan te dagen.

Jammer dat ik deze gemist heb vorig jaar!

Het is even geleden dat ik hem hoorde, maar One for Sorrow blijft een sterke plaat. Helaas ook erg luid, wat voor mij afbreuk doet aan mijn luisterervaring.

Het is toch te 'vrolijk' (ja, er schiet me geen ander woord te binnen even) om een echte herfstplaat te zijn... Insomnium maakt wel lekkere catchy beuk-metal. Tikje eenvormig, dat wel.

Meeslepende melancholie lees ik. Nee, dat hoor ik er niet in. Maar als fan van My Dying Bride en Paradise Lost ben ik natuurlijk verwend wat dat betreft