Elton John - The Fox (1981)

mooi album absoluut hoogtepunt op deze plaat is nobody wins,wat een juweel van een plaat is dat zeg

Inderdaad, monique.
Ik hou ook van 'Just like Belgium', ben Belg hé, en ik herinner met als 10-jarige dat in het journaal een fragment van dat nummer getoond werd toen Elton in België optrad.
Nog een hoogtepunt: 'Carla - Etude - Fanfare' met daarna 'Chloe'.
Vaststelling: op geen enkele verzamelaar van de man staat een nummer van dit album, behalve op 'Love Songs 1', maar dat is eerder een zijproject.
Andere vaststelling: de man is vooral bekend met zijn grote succesnummers, maar niet met zijn albums. Dat bewijst ook MuMe: hoe weinig aandacht en stemmen hij krijgt. Ik vermoed dat velen alleen een verzamelaar bezitten. Eigenlijk wel jammer, want er is zoveel meer naast die succesnummers.

Nobody Wins, is misschien toch wel het mooiste nummer van Elton John uit de jaren '80.
Jammer dat dit nummer op géén enkele verzamelaar van hem staat.

Op MuMe circuleert het woord 'groeidiamant'. Mooi van toepassing op dit album. Het wordt steeds beter.

Elton's Song, Carla/Etude/fFanfare, Chloe en uiteraard Just Like Belgium zijn de betere tracks op een verder geheel middelmatig en wat slap album.

**1/2

Vandaag eindelijk gekocht. Alleen maar vanwege Nobody wins. Naar mijn mening zijn allermooiste nummer en op geen enkele verzamelaar terug te vinden. De rest is ook best aardig maar lijkt niet op Nobody wins.

'Just like Belgium' is zeker een hoogtepunt.

Elton John in een identiteits-crisis? Nou nee, gewoon een goed album met een solide zanger.

De cd is niet zo gemakkelijk in de cd-winkels te vinden, dus via internet bij de bekende namen.

Samen met Howard James Newton (verantwoordelijk voor o.a. Human nature van MJ, maar als basis van Toto) worden er wolken van keyboards opgetrokken in het geweldige Claire/Chloe.
You love it or you hate it. Anno 2009/2010 is het natuurlijk teveel van het goede - het tandglazuur knalt ervan af -, maar het is wel onwaarschijnlijk mooi. Bijna klassiek.
Breaking down the barries, Just like Belgium, nobody wins en the fox zijn (zeer) goede EJ-nummers.
Tel daar # 6&7 bij op en je hebt een bovenmaats EJ album, en dat lukt de man toch niet elke keer in de 80's en 90's.

Een minder commercieel en sterk ondergewaardeerd album van Elton, maar artistiek gezien staan hier toch wel een paar juweeltjes op met als hoogtepunten de ballads Elton's Song, Chloe en de klassieke instrumentale nummers Carla/Etude/Fanfare.
De single van dit album "Nobody Wins" was een bescheiden hitje in ons land. Elton heeft zelf dit nummer nog in het frans gezongen. (titel J'veux D'la Tendresse).
Er is bij dit album zelfs een video met clips van alle nummers gemaakt. (Titel "Visions"). Door slecht management is deze video pas 2 jaar na uitkomen van the fox uitgebracht.

De melodie van J'veux D'la Tendresse van Elton John en France Gall deed mij toen erg denken aan Take it to the Limit van de Eagles, maar dat terzijde.
Ik vind dit een van Elton's beste albums. Bij het grote publiek alleen bekend vanwege de sterke single Nobody Wins dat op de Nederlandse radio toen veel airplay kreeg.
Het wordt tijd dat degene die dit album toen links lieten liggen dit eens gaan (her)ontdekken. Just Like Belgium, Nobody Wins, Carla / Etude / Fanfare en Chloe horen bij de pareltjes uit Elton's juwelenkast.

TIP:

Te koop bij "Trendies" in Belgie (o.a. in Gent en De Panne) voor 7,99 euro.
Is de moeite waard

Deze cd heb ik jaren. Gisteravond draaide ik het in de auto en heb ik dit album herontdekt. Just Like Belgium en Nobody Wins vond ik altijd al goed. Wat mij aanspreekt is dat de cd je op een natuurlijke manier door verschillende sferen en stijlen meeneemt tot de stijlvolle afsluiter The Fox.

Inderdaad altijd een wat onderbelicht album geweest in de discografie van Elton John, terwijl het toch een van zijn betere albums uit de jaren tachtig is.

Een opvallend album ook, alleen al vanwege de eenmalige aanpak van enkele nummers. De single Nobody wins is daarvan het meest opvallend. Het is bij mijn weten voor het eerst dat Elton zich toelegt op een Franstalige cover en daar Gary Osborne (zijn toenmalige schrijfpartner) een Engelse tekst bij laat schrijven.
Het origineel is geschreven door ene Jean-Paul Dreau en heet J’veux d’la tendresse. De Engelse tekst is op Eltons aandrang geschreven over de scheefgegroeide verhoudingen in het huwelijk van zijn ouders en de manier waarop dat hem heeft geraakt. Elton heeft het nummer ook met de originele Franse tekst opgenomen en het alleen in Frankrijk op single laten uitbrengen:
Elton John - J'veux d'la Tendresse (1981) With French Lyrics! - YouTube

Verder zijn de mooi op elkaar aansluitende eerste twee nummers van kant 2 hoogtepunten van dit album, naast de titeltrack en het mooi klein gehouden Elton's song. Die laatste heeft een heel persoonlijke tekst over zijn 'coming out'. Samen geschreven met Tom Robinson, en ook die samenwerking was bij mijn weten eenmalig. De sterkste nummer staan wat mij betreft dus aan het einde, al is dit verder een behoorlijk evenwichtige LP, die een beter lot had verdiend dan de relatieve flop die het werd.

Ik zit trouwens net even te checken of de geremasterde CD van dit album bonustracks bevat, net zoals de meeste andere CD's van hem. Niet dus. Gemiste kans, want natuurlijk was er ruimte voor Fools In Fashion (de B-kant van Nobody Wins), J'Veux De La Tendresse (de Franse versie van Nobody Wins) en zelfs de uitzonderlijk zeldzame promo-only club mix die er schijnt te bestaan van Nobody Wins. En wat mij betreft had het nummer Les aveux (een alleen op single verschenen duet met France Gall van een jaar eerder) er ook nog wel op gemogen. Jammer.

Ook het nummer 'Donner pour donner' met France Gall had gekund. Zoals enkelen hier vind ik dit één van zijn betere albums, zeker uit de jaren 80.

At random begonnen aan het draaien van albums die a) zeer geruime tijd niet meer gedraaid zijn en b) misschien daarom nog niet waren becijferd.

Boeiend daarbij is altijd de vraag waarom het album in geen jaren meer is gehoord waarbij tijdgebrek en teveel andere muziek geen rol mogen spelen.

Elton John is natuurlijk één van de meest verkochte artiesten aller tijden. Aan het begin alleen nog met wat moeite maar al snel (begin jaren '70) gingen de verkoopcijfers helemaal los, zowel in Engeland als de VS en Europa. In tegenstelling tot veel andere artiesten kende John geen writersblock of andere crises, behalve dan een tijdelijke scheiding van Bernie Taupin, zijn mede componist.

Dat betekende dus ook, dat de successen in de jaren '80 gewoon doorgingen. Artistiek werd het wel wat minder maar nog niet om de noodklokken te luiden. Hij had het vermogen, blijkt ook op The Fox, de invloeden van de tijd te verwerken. Dat hield hem bij de les en bij zijn luisteraars/kopers.

Ik had verwacht dat het tegen zou vallen, maar The Fox valt me juist mee. Ik heb nog zo'n hele oude krasloze "Printed in West Germany" cd, zo'n exemplaar waar sommige mensen wild van zijn. Het betekent dat er nog niet geremasterd is en dus alleen nog AAD kwaliteit. Sommigen zweren er bij, omdat er feitelijk alleen maar een 1 op 1 overzetting heeft plaatsgevonden en dus het originele geluid daarmee het dichtst wordt benaderd. De cd met doosje weegt, met al die Duitse degelijkheid, een kilo.

Hoe dan ook, Elton John beweegt zich soepeltjes door een negental nummers, met eigentijdse geluiden die passen bij 1981, zonder te versagen. Zonder zwaarmoedigheid ook en het ademt een niet-veel-aan-de-hand sfeer.

Prima voor de time being, een sterke opener en een uitstekende single met Nobody wins. Maar het is net even teveel minder serieus en ook compositorisch begint John wat achter te lopen bij albums als Goodbye yellow brick road, toen van een jaar of 8 eerder.

En dat betekent heel concreet, dat er eerder naar een van de vele andere albums van Elton John wordt gegrepen dan The Fox, als er toch moet worden gekozen uit de kast met de cd's. En daarom ook al jaren niet meer gedraaid. Maar goed dat er dan toch nog weer eens een keer (verplicht) aandacht aan wordt besteed, voordat je het weet is het definitief vergeten.

A return to form, noem ik deze worp. De songs hebben weer wat urgentie zonder uitzonderlijk te zijn. Met de opkomst van andere stromingen was John natuurlijk een dinosaurus. Hij blijf wel trouw aan zijn idee van hoe een album zou moeten klinken en daar slaagt hij hier toch zeer redelijk in. Pas op latere platen zou hij meer zijn oren laten hangen naar een hitparade geluid. Voor deze heb ik wel 4 sterren over.