Elton John - Jump Up! (1982)

blue eyes blijft een juweeltje

Zeker weten!

En het enige andere echt goede nummer hier is Dear John.

De tracks 2, 4 en 9 gaan ook nog wel, maar voor de rest is het terecht één van de allerminste albums van Elton.

2,5* van mij.

En dat is laag, want ik ben een groot Elton fan.

'Blue eyes' doet mij aan Julio Iglesias denken.

Schitterende cover!

Een van de eerste albums die ik kocht van Elton. Ik vond hem tegenvallen na The Fox 1981. Eigenlijk vind ik alleen Blue Eyes er met kop en schouder er boven uit steken.
Opvallend op het album is wel het drumwerk van Jeff Porcaro (Toto)
o.a.in Princess (vooral aan het einde) en Empty Garden.
Track 6 t/m 10 (ja 5 nummers!) heb ik nog op een single staan.

Dat Elton een neus heeft voor het uitbrengen voor goede singles blijkt hier ook weer. Blue eyes is in al zijn eenvoud een schitterend hopeloos romantisch nummer. Net zoals Empty Garden dat ook is, een tranentrekkende mooie ode aan Lennon. Helaas kunnen de andere nummers nog niet in de schaduw van die twee diamanten staan.

Ja, Elton is hier duidelijk op zijn retour. Dit album kan niet in de schaduw staan van zijn reeks meesterwerken uit de jaren zeventig. Het is meer pop dan rock, zoals vrijwel alle muziek van Elton na 1976. Goedgemaakte, maar veilige popmuziek, gericht op de grote massa. Maar desondanks is het niet gespeend van kwaliteit.

Blue eyes was de terechte eerste single en een top-10 hit. Een zwijmelnummer, maar wel een mooie. De uitschieter is hier echter het aan John Lennon opgedragen Empty garden, wat de tweede single was. Mooie tekst, mooie melodie, mooie uitvoering. Hij rockt nog even beschaafd in het scheidingsnummer Legal boys (mede geschreven met de van de musicals bekende Tim Rice) en Dear John, maar verder houdt het niet over, met I am your robot als dieptepunt.

Eigenlijk gaat deze plaat als een nachtkaars uit, al hoor ik in het fraaie slotnummer nog even een opleving. Net genoeg voor een voldoende.

Princess ken ik van de verzamelaar Love Songs (1982). Leuk, vrolijk nummer.

Niet zijn beste album, maar wat mij betreft minder slecht dan de hoes doet vermoeden. Geen overdreven poging om de jaren '80 produktiestijl te implementeren, maar samen met Elton John - The Fox (1981) - MusicMeter.nl een soort overgangsplaat tussen Elton's jaren '70 en jaren '80-sound.

De hit Blue Eyes heeft deze lp nog aan behoorlijke verkoopcijfers geholpen. Mijn persoonlijke favoriet is Empty Garden.

Hiermee zette het verval mijn inziens in. Blue Eyes en Empty Garden vormen een tussenstuk wat enige kwaliteit laat zien. De rest is inwisselbaar en zou op ieder album wat hierna kwam kunnen staan en het zou niemand opmerken. Dat is hard geoordeeld voor een artiest van het kaliber van John, maar hij maakte hier een knieval voor lichtvoetige muzak , die hem niet meer wist te onderscheiden van de middelmaat. 2 en halve ster.