Elton John - Sleeping with the Past (1989)

Dezelfde commentaar als bij 'The One': zeldzame hoogtepunten, veel middelmaat. 2,5.

Toch zeker een ondergewaardeerd album hier op MuMe .
Er staan eigenlijk geen zwakke nummers op als je het mij vraagt.
Nummer 6 en 10 zijn mijn persoonlijke favorieten.

Blue Avenue, Whispers en Sacrifice zijn voor mij de betere songs, op - alwéér - een verder geheel betekenisloos erg middelmatig plaatje, geeuw!

** en gauw vergeten, dit vehicel!

Geen bijzonder album van Elton John. De hits "Sacrifice" en "Club at the End of the Street" zijn uitstekend evenals de nummers "Whispers" en "Blue Avenue", maar de rest is eerder middelmatig. Overigens bezit ik de versie met de bonusnummers "Dancing In The End Zone" en "Love Is A Cannibal", twee rocknummers die wel behoorlijk zijn.

Sacrifice blijf ik een van zijn beste singles vinden uit zijn latere periode. De rest van dit album ken ik nagenoeg niet. Track 4 vind ik niks bijzonders.

Ooit was sir Elton een grote naam in de popgeschiedenis, maar sinds hij vanaf 1980 de ene na de andere zeperd uit heeft gebracht is de aandacht rondom hem verschoven naar zijn haartransplantatie en andere privé zaken. Deze plaat is daar zo'n voorbeeld van. Een middelmatig plaatje. Vlak en nietszeggend, middle of the road zonder enig risico. Hoewel de single Sacrifice nog een aardige hit werd en het hoogtepunt van deze plaat is.
Waar zijn de dagen van Goodbye Yellow brick road en A single man gebleven??

Ik ben geen fan van Elton John. Heb in m'n verzameling slechts 2 albums van hem, en naar ik heb begrepen onder de fans van voornoemde man 2 middelmatige, misschien zelfs wel slechte albums. Dit is er zo één, ik vind dit een zeer aangename plaat, misschien juist omdat het zo middle of the road is. Wie zal het zeggen ? Favorieten voor mij zijn: Healing Hands, Club At The End Of The Street en Blue Avenue.
Sacrifice echter kan ik niet meer horen. Destijds al te vaak gehoord op de radio.

Geen echt spraakmakende periode van Elton John op muziekgebied , wel andere zaken die de pers breed uiteenzette , maar dat terzijde .
Sleeping With The Past kabbelt door , en Elton tracht de boel weer enigzins naar een vertrouwd niveau te tillen . Dat lukt hier en daar aardig , maar uiteindelijk toch te weinig om van een echt geslaagde plaat te spreken .
Het grootste probleem zit gewoon in de composities , die net het elan missen om als geslaagd te worden beschouwd .
Voordeel is wel dat er niet meer krampachtig wordt geprobeerd een trend achterna te hollen . Elton klinkt in ieder geval weer redelijk als zichzelf . Maar waar is de pit en de overtuigingskracht gebleven ?
Sacrifice , een overigens Eltonwaardige ballad , werd een hit .

Sleeping with the past heet dit album... hij had het album beter dreaming of the past kunnen noemen. Toen maakte hij weldegelijk goede muziek. Of "sleeping now" want zelden zo'n slaapverwekkend album gehoord.
Het nummer Blue Avenue is de beste song op dit album, maar om het nu voor 1 nummer op te zetten wat helemaal aan het einde staat.. nou dan ben ik al in slaap gevallen

Voor 1 euro meegenomen bij de kringloop op cd en meer is het idd ook niet waard.De opener en de afsluiter zijn de beste songs hier .Ook Club At The End Of The Street kan er nog mee door ,maar daarna is het wel allemaal heel futloos.De inspiratie was kennelijk op en in deze periode lijkt het erop dat Elton John zijn albums alleen maar uitbrengt om zijn verplichtingen aan de platenmaatschappij te voldoen.Hij zou zich later herpakken,maar dit is allemaal zo veilig en middle of the road ,dat het volstrekt inwisselbaar is.Jammer ,want John kan hele mooie albums maken,al lag die glorietijd wel ver achter hem hier. 2 sterren

"Club" is een topper op erg eenzame hoogten hier (Sacrifice is degelijk, maar me wat te melig)... De rest is slappe kost, tekenend voor onze vriend zijn output in deze periode.

Voor mij het laatste echt sterke album van Elton John. Ik lees reacties over gebrek aan inspiratie en motr-muziek. Ervaar dit niet. Sterk geheel met nummers als Stones Throw, Durban en Amazes. Heb vooral zwak voor Whispers. En Sacrafice is samen met Sorry Seems uit '76 mijn favoriete EJ nummer.

Ja, ik hoor hier ook wel een begeesterde Elton op terug. Hij had hier de zaken weer op orde en die wilskracht hoor ik hier wel op terug. Niet alles is even raak (krampachtig aandoende reggae in opener Durban Deep, Sacrifice dat een iets te hoog Nikita-gehalte heeft), maar de grof-vuil-opmerkingen vind ik zwaar overdreven.

Ook hier vind ik Elton onder zijn kunnen presteren.
Ik hoor het allemaal niet
meer.
Misschien een aardig album als je niet bekend bent met zijn betere 70's werk.
Het is vrij saai veilig materiaal en Sky Radio kan er moeiteloos de ether mee vullen.
Teugkijkend verloor hij zijn creativiteit als componist eigenlijk al vrij snel.
Hier en daar een opleving misschien, maar wat een groot verschil met zijn prille werk.
Blijft zonde.

Harde woorden, bikkel.

Ik vind het een redelijk degelijk album. Maar toen ik voor het laatst Sky Radio hoorde was dat ook wel een van mijn favoriete radiokanalen.

Al hebben we het dan wel over een enig tijdsbestek voorafgaand aan dat overmatig presente televisie spotje waar enkele opmerkelijke flutfiguren zich aandienen.

Sindsdien ook die zender niet anders dan alle ander als de viezige ziekte vermeden. Vroeger trof je op Sky Radio nog iets van veiligheid, ik zou zeggen voorheen was het daar nog wel vrij risicoloos, nu nergens meer.

Maar dat terzijde wat is zij dan zo. We vechten terug. We bekken hard trappen lens meppen af spanken hendig tastend raak.

Vaak.

Verlenen geen aanname acceptabel zenden terug keren weder en weer verder dan.

En dan.

Dit album:

Heeft geen Sartorial Eloquence misschien, maar er wordt wel weer voldoende scherp gemusiceerd en treffend voortreffelijk gezongen met het nieuwe geluid dat hij zo vanaf begin jaren tachtig toe ging passen.

Blijft een opmerkelijke transitie.

Van het in mijn gehoor toch wat fletse, op bepaalde plaatsen soms wat kleurloze geluid uit de zeventiger jaren naar een van de meest markante en voor mij zeker ook mooiste klanken allertijden.

Sacrifice, daarbij, blijft natuurlijk een lieflijk niet te missen tijdsbeeld klassiekertje.

Het nummer Sleeping with the Past, ook zeker aardig de moeite met wat je noemt best een lekkere stoerheidsgroove.

Misschien zijn meest wisselvallige periode, maar toch overal altijd wel enkele haast verloren gewaande juweeltjes op te duikelen.

Sowieso.

Sacrifice is een bijzonder mooi liedje, mee eens.
Een nummer wat hij ook in de fletse 70's geschreven had kunnen hebben.
Wat ik mis vooral is een spanningsboog.
Elton is mij wat te vlak geworden.
Het zijn liedjes die niemand kwaad doen en prutswerk is het natuurlijk niet, maar zet voor de gein eens Madman Across The Water op.
Daar hoor je Elton echt op zijn best.
Tekstueel scherp ( al schrijft en schreef hij ze nooit zelf) en muzikaal diep.
Natuurlijk veranderen de tijden en artiesten veranderen gelukkig mee, maar dit terugluisterend, is het voor zijn kaliber te magertjes en dat vind ik jammer.
Bij mij is het te veel vulling en dat wil ik helemaal niet van Elton horen.

Het nummer Sleeping with the Past vind ik toch ook wel echt erg aardig.

Hier de afgelopen tijd naar volle tevredenheid nog wel een paar keer de revue gepasseerd.

Dat hij als muzikant geen tekst schrijft is niet erg, zeker niet met een Bernie Taupin aan boord.

Daarnaast beschouw ik het als vrij bewonderenswaardig zijn vermogen om zich in een droog stuk tekst in te leven om deze bezieling te schenken en op een of andere manier toch eigen te maken.

Voor degene die denkt dat Elton na de zeventiger jaren en dit album reeds afgeschreven zou zijn:

Luister nog eens goed naar The Big Picture zou ik zeggen.

Wat mij betreft een hoogtepunt zowel voor hem als voor Bernie.

Sowieso zijn sterkste periode wat mij betreft.

Namelijk ook ongeveer de tijd dat hij met van die schattige leeuwtjes op zijn piano tot onvergetelijke resultaten wist te komen.

De nummers hier vind ik doorgaans aardig maar een hoogtepunt in zijn oeuvre kan ik dit niet noemen. Daarvoor is er te weinig spanning en avontuur en klinkt het ook wat gladjes. Maar een slecht album is dit geenszins (Duets bv. vind ik een stuk zwakker).

Voor mij is dit zo'n album waarvan je zelf een selectie moet maken, wat trouwens voor zowat al zijn albums uit de jaren 80 nodig is. Van 4 albums maak je één schijfje van ongeveer 18 nummers. Wat rest, is gewoon heel aangenaam om naar te luisteren.

Helemaal niet zo'n rare gedachte goldendream.
Mij hoor je ook niet zeggen dat Elton alleen maar rotzooi fabriceerde.
En hoewel zijn 80's periode bepaald niet memorabel is, zijn er natuurlijk altijd wel wat uitblinkers te vinden in songmatig opzicht.

In een eerder bericht stelde ik dat dit album misschien geen Sartorial Eloquence kent.

Rest mij niet anders dan te bekennen dat dat geweest moet zijn voor ik het magistrale Blue Avenue aan een gedegen luistersessie had onderworpen.

Niet alleen voor mij zonder twijfel zijn beste song met Sartorial Eloquence een goede tweede, maar al met al toch ook zeker wel een van de mooiste nummers ooit, persoonlijk top vijf werk.

Zelden werd een gevoel van bedrukte misère zo tot in perfectie treffend neergezet.

Alsof je bruut buiten komt te staan na een rauwe realisatie en een licht verkoelende ochtend regen tegelijkertijd toch nog een glimp van hoop weet te bieden.

Dat is altijd het gevoel dat ik erbij krijg.

Een heel specifiek gevoel.

Mooi.