Steel Panther - Balls Out (2011)

Ik heb hem ook gehoord, een paar keer nu.

Steel Panther is niet meer zo spetterend, het 2e album syndroom?
Bij lange na niet slecht, maar de teksten zijn nog geforceerder dan op "Feel the Steel".
Waar ik daar het idee had dat ze in een avondje bier drinken verzonnen waren heb ik hier het idee dat er echt met man en macht is gevochten om zo fout mogelijke teksten te krijgen.
Een voorbeeld hier van is "Just Like Tigerwoods", niet echt grappig en probeer maar zoveel absurde dingen te bedenken.

Instrumentaal is het prima, zoals Eddie zegt iets zwaarder. Ik vind toch dat de party metal wat achter is gebleven en hier word gekozen voor de standaard aanpak binnen het genre.
Het jammere vind ik dat de ballads eigenlijk zijn verdwenen, op het debuut waren die enorm sterk. Dit zit ook wel erg strak in elkaar, en is bij vlagen ook lekker mee zing baar. De chorusen springen er ook wel uit. Toch wel weer een aparte plaat.

It won't suck it self is geloof ik samen met Chad Kroeger van Nickelback, weet het alleen niet 100% zeker.

Deze wil ik zeker in de kast hebben.

Over de puberale teksten en bijbehorende attitude moest ik me wel even overheen zetten. Maar goed, de heren nemen zichzelf dan ook verre van serieus. Steel Panther is in alles een glammende en hairprayspuitende ode aan de spuitende, snuivende en met een dronken hoofd mensen omverrijdende hardrockelite dat in de jaren 80 voornamelijk vanuit Hollywood de wereld bestookte met hun lineaire maar luidruchtige feestliederen. Op weinig subtiele wijze neemt Steel Panther al die elementen op de hak. And then some.

Toch val ik er als een blok voor. Dat ligt aan niets meer of minder dan de gave van de heren om buitengewoon catchy songs te schrijven. Die zijn op Balls Out nog beter gelukt dan op Feel The Steel. Na één keer Just Like Tiger Woods was ik om. Dat is een onverbeterlijk charmant nummer compleet met opzwepende stadionecho's op de drums. Dan is het niet moeilijk meer om ook de voetjes van de vloer te doen bij de stampende rockers zoals Supersonic Sex Machine en Gold Digging Whore. Soms is het snel en stuwend en dan is het weer dampend en groovend. In de vorm van hekkesluiter Weenie Ride staat er ook nog een hartverscheurende ballade op. Met de afwisseling zit het dus wel goed.

Steel Panther heeft de decadente jaren 80 volledig in de vingers. Het is een pastische, maar met terugwerkende kracht is het toch wel een buitengewoon vermakelijke pastische. Veel leuker dan dat afschuwelijke The Darkness.