Accept - Staying a Life (1990)

Ook een dijk van een live album dat gerust in het straatje van Made in Japan en Unleashed in The East mag staan. De sfeer zit er hoorbaar in, de band klinkt lekker strak, en de songkeuze is zeker meer dan verantwoord.

Hoogtepunten zijn Neon Nights, Princess Of The Dawn, het lekker smerige Son Of A Bitch en Metal Heart.

Opgelet, want de tracklisting die hierboven staat is niet de complete / correcte van de dubbel cd. Ik ben zelf de single cd nooit tegengekomen - maar op de dubbelaar staan een vijftal tracks meer, waaronder Breaker, Up To The Limit, Living For Tonight en Metal Heart.

Deze live dubbelaar kan prima dienst doen als verzamelaar. De levende uitvoeringen klinken lekker vet en transparant. De band speelt in een goede vorm en de track keuze is bijna optimaal. Het publiek heeft er ook zin in.

Deze neon night versie is echt geweldig.wat een dijk van een nummer

Niet overdrijven. Accept heeft nooit de status van Judas Priest gehad, laat staan van Deep Purple.


Ik heb een correctie doorgestuurd.

Wereld album. Voor mij na Unleashed in the East van J. Priest het LIVE album. Geen zwak nummer ( zoals gerefereerd is Neon NightSUPER!) en een top sfeertje. Met UDOI in de hoofdrol en een wereldse drum/bas tandem dat staat als een huis Prima productie!

Ik heb deze cd uit de afprijsbak bij Media Markt gehaald en heb daar nog geen moment spijt van. Wat een energie straalt dit album uit! Toptrack blijft voor mij Neon Night, maar eigenlijk mogen alle tracks er zijn. Ik maak er prioriteit van om meer te horen van Accept. Deze krijgt een 3,5 van mij.

Vaak heb ik al gezegd dat het internet toch een schone uitvinding is, het spaart het onderste boven halen van kasten uit waarin al die oude Aardschok tijdschriften liggen om meer te weten te komen over dit album. Volgens Setlist.fm bevatten deze opnames het volledige optreden van 18 september 1985 in de Festival Hall, Osaka in het Land van de Rijzende Zon: Accept Concert Setlist at Festival Hall, Osaka on September 18, 1985 | setlist.fm. Yes!

Dit is een interessant document met voor mij de beste bezetting van Dirkscheider / Hoffman / Fischer / Baltes / Kaufmann én in hun beste periode met de albums Breaker / Restless and Wild / Balls to the Wall en Metal Heart. Nostalgie troef, natuurlijk, ook al omdat ik ze in 1993 in de Sporthal van Ichtegem heb gezien, maar dan zonder tweede gitarist Jörg Fischer.

Beste periode, beste bezetting, een volledig optreden afkomstig van één avond op deze dubbelaar en toch maar een vier? Daarvoor zorgen de solospot van leadgitarist Wolf Hoffmann, de “audience participation” tijdens Balls to the Wall en de iets te talrijke midtempo meezingbare rampestampers. Laat Accept volgens velen de aftrap hebben gegeven van Speed Metal dankzij het nummer Fast as a Shark, een Speed Metal groep zijn ze nooit geweest, maar het mocht iets meer zijn. Geluid is dik in orde, de heren spelen een vlekkeloos optreden en de schuurpapieren stembanden van Udo Dirkscheider storen nergens (anderhalf uur is dan ook genoeg).

Het eerste bericht van collega Sinner bij deze live dubbelaar spreekt over een versie van één cd, dat klopt, die bestaat (jammer genoeg wel) en is de Amerikaanse versie zonder de nummers 7 8 9 19, dus zonder Neon Nights, Burning, Head Over Heels en de afsluitende tape Outro (Bound to Fail). Kans wordt kleiner met de dag dat je die nog tegenkomt, de dubbelaar is veel interessanter (en volledig).

Deze plaat zou ik zonder deze versie van Burning toch al snel een punt minder geven

En deze versie van Neon Nights dan, wat een knaller! Onbegrijpelijk dat ze net die 2 nummers geknipt hebben op de originele release.