Chick Corea - Now He Sings, Now He Sobs (1968)
mijn stem
24 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Blue Note
-
What Was (13:50)
-
Matrix (6:28)
-
Now He Sings, Now He Sobs (7:03)
-
Now He Stops (10:35)
-
The Law of Falling and Catching Up (2:28)
-
Samba Yantra * (2:41)
-
Bossa * (4:45)
-
I Don't Know * (2:43)
-
Fragments * (4:03)
-
Windows * (3:12)
-
Gemini * (4:24)
-
Pannonica * (3:00)
-
My One and Only Love * (3:33)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur:
40:24
(1:08:45)
0
geplaatst: 20 augustus 2007, 00:40 uur
Wat een plaat... 
Experimentele jazzmuziek van een zeer hoog niveau. Alles klinkt heel dissonant, maar met behulp van zeer effectieve melodielijntjes valt elk puzzeltje op z'n plaats. En dan die hoes: Alsof je rechtsstreek in de man z'n wereldje plaatsneemt.
Geweldig!
5.
Experimentele jazzmuziek van een zeer hoog niveau. Alles klinkt heel dissonant, maar met behulp van zeer effectieve melodielijntjes valt elk puzzeltje op z'n plaats. En dan die hoes: Alsof je rechtsstreek in de man z'n wereldje plaatsneemt.
Geweldig!
5.
1
geplaatst: 22 maart 2021, 16:41 uur
Met: Chick Corea (piano); Miroslav Vitouš (bas); Roy Haynes (drums)
Weinig factoren zorgen zo steevast voor hernieuwde interesse in een muzikant als de Man met de Zeis, iets dat me altijd gemengde gevoelens geeft. Toch was het recente overlijden van Corea voor mij aanleiding om eens een paar van zijn albums in mijn playlist te zetten. Daarvoor heb ik sporadisch wel sommige van zijn albums geluisterd, maar nooit vaak genoeg om een stem te geven op Musicmeter.
Even nakijken: oh nee, dat is niet helemaal waar. Deze liveplaat (ooit jazzalbum van de week ofzo?), toevallig met precies hetzelfde personeel als op Now He Sings… heb ik ooit becijferd met een magere drie sterren. Geen idee meer waarom, eigenlijk. Wellicht tijd voor een herwaardering, want deze studioplaat uit 1968 bevalt me eigenlijk prima.
Het pianotrio is een bandopstelling waar ik soms wat sceptisch inga, net als bij het typische bopkwintet met trompet en tenorsax. Het is een aanpak waarvan je op een bepaald moment zoveel voorbeelden hebt gehoord, dat het moeilijk lijkt om je nog te laten verrassen. Dikke pluim voor deze drie heren daarom, die over bijna de hele veertig minuten (deze recensie is alleen voor de tracks op de oorspronkelijke LP) origineel en avontuurlijk blijven klinken.
Bop en blues blijven wel de basis (kennelijk was Bud Powell één van zijn grote invloeden, ik meen dat wel te herkennen), maar de muziek is open en zoekend, haalt volop inspiratie uit andere werelddelen, klassiek en avant-garde. Daarmee blijft het swingend en goed te volgen, maar ook uitdagend genoeg om boven het maaiveld van pianotrio’s uit te steken.
Misschien onvermijdelijk zijn er ook wel wat momenten in de muziek waarbij mijn aandacht wat verslapt. Soms lijkt dit trio zo lekker te verdwalen in hun eigen introspectieve speurtochtjes, dat de focus wat verloren gaat, zeker tijdens de langere nummers. Al met al echter een prima, zij het tragisch late, hernieuwde kennismaking met Corea voor mij.
Weinig factoren zorgen zo steevast voor hernieuwde interesse in een muzikant als de Man met de Zeis, iets dat me altijd gemengde gevoelens geeft. Toch was het recente overlijden van Corea voor mij aanleiding om eens een paar van zijn albums in mijn playlist te zetten. Daarvoor heb ik sporadisch wel sommige van zijn albums geluisterd, maar nooit vaak genoeg om een stem te geven op Musicmeter.
Even nakijken: oh nee, dat is niet helemaal waar. Deze liveplaat (ooit jazzalbum van de week ofzo?), toevallig met precies hetzelfde personeel als op Now He Sings… heb ik ooit becijferd met een magere drie sterren. Geen idee meer waarom, eigenlijk. Wellicht tijd voor een herwaardering, want deze studioplaat uit 1968 bevalt me eigenlijk prima.
Het pianotrio is een bandopstelling waar ik soms wat sceptisch inga, net als bij het typische bopkwintet met trompet en tenorsax. Het is een aanpak waarvan je op een bepaald moment zoveel voorbeelden hebt gehoord, dat het moeilijk lijkt om je nog te laten verrassen. Dikke pluim voor deze drie heren daarom, die over bijna de hele veertig minuten (deze recensie is alleen voor de tracks op de oorspronkelijke LP) origineel en avontuurlijk blijven klinken.
Bop en blues blijven wel de basis (kennelijk was Bud Powell één van zijn grote invloeden, ik meen dat wel te herkennen), maar de muziek is open en zoekend, haalt volop inspiratie uit andere werelddelen, klassiek en avant-garde. Daarmee blijft het swingend en goed te volgen, maar ook uitdagend genoeg om boven het maaiveld van pianotrio’s uit te steken.
Misschien onvermijdelijk zijn er ook wel wat momenten in de muziek waarbij mijn aandacht wat verslapt. Soms lijkt dit trio zo lekker te verdwalen in hun eigen introspectieve speurtochtjes, dat de focus wat verloren gaat, zeker tijdens de langere nummers. Al met al echter een prima, zij het tragisch late, hernieuwde kennismaking met Corea voor mij.
* denotes required fields.
* denotes required fields.