Jane's Addiction - The Great Escape Artist (2011)

Weer een najaarsrelease waar ik wel benieuwd naar ben.

Irresistible Force is in ieder geval een top nummer.
Ik hoorde het voor het eerst bij 3voor12 radio. Ik wist niet dat het Jane's Addiction was.
Te gek.. ben benieuwd!

Niet meer relevante berichten (over inmiddels gedane correctie en verwijderde stem) verwijderd.

Señores y señoras
Nosotros tenemos mas influencia
Con sus hijos, que tu tienes
Pero los queremos

Creado y areglado
De Los Angeles
Juana's adiccion

Here we go

Heerlijk woorden die het intro vormden voor Stop!, het nummer waar ik me suf op heb gedanst begin jaren '90 in het alternatieve tentje waar ik bijna elk weekend kwam.

Woorden die er voor zorgden dat ik Jane's Addiction ben blijven volgen net als de andere projecten van Perry Farrell. Projecten die me altijd wel bevielen eigenlijk.
Toch is Jane's Addiction gevoelsmatig 'the real thing'. Zou het komen door dat "Here We Go' moment?

Misschien. Toch vonden en vinden velen dat het bij die woorden had moeten blijven want Strays werd niet door iedereen even positief ontvangen na 13 jaar afwezigheid.
Ik vond het eigenlijk wel een vermakelijk rock-album. Het miste misschien het venijn of scherpte van het oudere werk maar het was voor mij prima te verteren.

Het vervolg The Great Escape Artist deed er 8 jaar over en wat zou 'men' er nu van denken?!
Voor mij vooralsnog een vraag omdat ik nog geen reacties heb gelezen dus ik ging redelijk blanco de luistertrip aan.
Opvallend is dat het iets minder rock is dan Strays en weer wat meer 'psychedelische' randjes kent. Goed nieuws zou je kunnen zeggen.
Inderdaad goed nieuws maar dan moeten de nummers ook wel hoog aanslaan en dat gevoel heb ik vooralsnog nog niet echt. Het is over het algemeen wat zweverig en toch mis ik iets: de scherpe randjes die nummers als Stop of Been Caught Stealing wel hebben. Stuurloos is een term die ook wel van toepassing is.
Eerlijk is eerlijk: dat gevoel heb ik vaker bij het werk van Perry Farrell. Porno for Pyros had dat ook en nu weer op The Great Escape Artist. Alsof ze iets te krampachtig terug willen naar hun oude sound na alle kritieken op Strays.
Misschien is het toch een beetje het ontbreken van energie en hartstochtelijke passie.
De mannen zijn wat ouder geworden en wie weet horen we dat terug op dit album. Maar laten we eerlijk zijn: dan hadden ze dit beter achterwege kunnen laten; dan was een nieuw Porno for Pyros album in de stijl van Good God's Urge een betere optie geweest.

Toch heb ik na deze kritiek van mijn kant ook het gevoel dat het zomaar ineens kan omslaan. Een nummer als Irresistible Force is toch wel erg fijn en er zitten genoeg lekkere momenten tussen de zweverigheid (die overigens ook wel een beetje bij deze band hoort) om het album boeiend te houden. Daarbij ben ik zelf ook wat jaartjes ouder geworden en hoeft het allemaal niet zo wild meer als toen. Flink de dansvloer op om los te gaan op nummers als Stop! is nu leuk voor één nummertje om dan vervolgens even bij te komen

De tijd zal moeten leren hoe ik dit album uiteindelijk echt kan plaatsen.

End to the Lies is nog iets beter dan irrestistable force. Laat dat album maar komen hoor!

Het album wordt nu gestreamd op de amerikaanse versie van iTunes en is daar dus integraal te beluisteren (en te rippen dus...............). Zie:

Connecting to the iTunes Store. - itunes.apple.com

(je moet iTunes misschien wel even omzetten naar US versie). Inmiddels dus ook geleakt. Check de torrentsites.

Ik moet zeggen dat dit album een positieve verrassing is. Het is niet het epische Jane's Addiction wat we hier horen. De nummers zijn kort en bondig met kop en staart en naar mijn mening over het algemeen zeer goed. Opener Underground zou zomaar eens een alternatieve hit kunnen worden. Het heeft de swing in ieder geval. Het gitaarwerk is imposant. Niet zozeer vanwege de rockriffs, want die zijn er eigenlijk niet zoveel alswel vanwege de sfeer die hierdoor wordt bepaald. een aantal nummers hebben een wat New Wave achtig gevoel. Had sinds het laatste vertrek van Eric Avery en zeker na het zien van het interview dat hij naar aanleiding hiervan gaf (zie: http://www.youtube.com/user/xiolaorg) erg weinig hoop dat het nog wat zou worden met deze band, maar dit is een enorme meevaller. Het heeft wat mij betreft veel meer smoel dan het toch wat erg op de rockradio gerichte Strays uit 2003.

Wie weet wordt het nog wat met de heren. Heb het idee dat het heilige vuur er al een tijd uit is (eigenlijk al vanaf 91) en dat er hier meer sprake is van een nostalgia act, maar met deze plaat bewijzen ze wel degelijk bestaansrecht te hebben. Ben wel benieuwd of Perry Farrell dit ook live kan bolwerken. Hij is inmiddels 52 en haalt bij lange na de hoge noten niet meer.

Gezien je commentaar lijkt me 5* wel heel erg hoog maar ik begin er zelf toch ook wat beter in te komen en neig naar een halfje meer.

Het zou dus zomaar eens waar kunnen zijn:



De volumeknop wat hoger deed wonderen

Hmmm, heb je misschien wel een punt, maar ik gun de heren wel een hoog gemiddelde. Ben toch zeer verguld met deze plaat en hou het op een 4,5

Een nieuwe Jane's Addiction.... ....ik wist nog van niks....

Erg benieuwd hiernaar... ga dit a.s.a.p. checken.... Eric alvast bedankt, je stuk bezorgde me alvast voorpret....

heerlijke plaat!

Doet me sterk denken aan Ultra Payloaded van een paar jaar geleden. Zelfde relaxte sound en bondige, vrolijke, niet al te ingewikkelde songs.

Ja dit klinkt inderdaad erg goed!
Ik ken hier nog geen eerder werk van, daar ga ik me dan snel eens in verdiepen

Je moet dan zeker naar het album Ritual de Lo Habitual luisteren! Deze heb ik nog niet gehoord, de 2 nummers die ik heb gehoord waren beide erg goed!

Oke bedankt voor de tip Don! Dan ga ik die zo ook eens beluisteren.

Dit kan weleens mijn favoriete album van 2011 worden. Heerlijk toegankelijke Jane's Addiction. Hierdoor komt Farrell's stem nog beter uit de verf. Jane's Addiction is voor mij dè band waar het een absolute meerwaarde geeft als je het zeer luid afspeelt.

Edit: ja, tot nu toe voor mij het album van 2011

Is deze een beetje te vergelijken met het oude werk van Jane's Addiction?

Toegankelijker, wat minder scherp, maar o zo lekker. Bovendien heeft Farrell natuurlijk een heel eigen, herkenbaar stemgeluid.

Dank je voor de uitleg, ik denk dat ik deze maar eens ga proberen te scoren op de platenbeurs in Utrecht.....

Op de platenbeurs niet gevonden... wel bij Fame in Amsterdam... nu opstaan... eerste indruk =

Ik had verwacht dat jij hem misschien wat te gangbaar zou vinden, maar leuk dat je hem ook kan pruimen!

Prima plaat, niet zo'n meesterwerk als Ritual de Lo Habitual, maar erg goed te pruimen.... Overigens vond ik Strays ook altijd al erg lekker.....

Die ga ik ook maar eens aanschaffen.

Vandaag op cd van de Sint gekregen met een bonus live cd.... zometeen maar eens gaan luisteren of dat een leuke toevoeging is.

Oh... hij wel... zeker het hele jaar heel braaf geweest Eric.... ikke jaloers.... heb maar de gewone enkele cd.... vind hem trouwens wel steeds mooier en mooier worden......

En dus maar verhoogd naar 5*... ondertussen de versie met live cd gescoord voor € 8,-- op Ebay.... blij mee....

Ik doe mee. Ik blijf deze schijf maar draaien.

Utraplayloaded is een geweldig fantastische aangename verassing geweest. Sexy rock met een stevige vleug goeie! pop. Ik zie niet de vergelijking met TGEA, die valt me helaas tegen. Dan liever hun oude werk hoor! Dus, ik geef wel een aanrader mee, bedankt Ozwald, Ultraplayloaded van Satellite Party, met Farrell zijn vrouwke en Nuno Bettencourt (Extreme). Flea en ... Fergy dacht ik, spelen ook mee.

Mocht ik ooit een top 10 samenstellen, komt deze er waarschijnlijk wel in.

Beste JA album!

Alleen de laatste track vind ik iets minder, de rest ijzersterk.

Jane's Addiction - Ritual de Lo Habitual (1990) blijft de beste vind ik, maar deze zit in de buurt!!

Kende deze band alleen van clipjes die ik ooit bij Beavis and Butthead heb gezien (Been caught stealing) en van een ludiek nummertje op de South Park plaat (Hot lava).

Onlangs moest ik 8 uur tijd doden in een vliegtuig en heb daar dit album eens een kans gegeven. Verrassing! Catchy opzwepende songs maar wel voldoende interessant en veelzijdig om mijn aandacht te houden. Goed teken: na elke luisterbeurt wilde ik hem opnieuw horen (inmiddels n=30). Dat kan ik niet zeggen van de laatste Soundgarden, Red Hot Chili Peppers, Deftones en Smashing Pumpkins. Dus.

De muziek combineert het goede van Red Hot Chili Peppers (speels en funky) en Soundgarden (zware maar melodieuze gitaar).

Doe ik niet vaak, zo'n ontdekkking. Dus, dank u wel United Airlines.

zeer teleurstellende "second comeback" na het fantastische Strays, waarop elke track werkelijk een pareltje was. En in vergelijking met de oude classics Ritual de lo Habitual en Nothing's Shocking is dit haast een blamage. Doch een paar lichtpuntjes: zo is End To The Lies een schitterende rocksong met een unieke hook, I'll Hit You Back zeer catchy materiaal en de solo in Splash a Little Water On It signature Dave Navarro. Hit and miss.

Net als je denk in 2003 dat Jane's Addiction 'here to stay' is verdwijnt de band weer van de radar. Hoewel de heren wel betrokken zijn bij veel zij-projecten. Weer zit er een lange tijd tussen voorganger Strays en deze worp en de kritieken destijds waren niet mals. Hoewel deze plaat in den beginne nog een redelijke plaats in de Amerikaanse billboard wist te bemachtigen verdween The Great Escape Artist ook wal weer snel uit beeld. Echter waar ik zijn voorganger niet slecht vindt zijn de negatieve kritieken in mijn beleving op dit schijfje grotendeels terecht. Farell weet an sich nog steeds goede songs te schrijven, het vlammetje van deze plaat wil echter maar nooit tot ontbranding komen. Dat ligt niet aan titels als Irresistible Force of End To The Lies, ook het fraaie Broken People kan op mijn goedkeuring rekenen. De overige tracks zijn saai en slepen zich op lethargische wijze voort. Hoewel voorganger Strays ook geen klassieker is bevat dat plaatje nog wel wat peper, daar is hier eigenlijk geen sprake van en dat maakt The Great Escape Artist tot de zwakste worp in het kleine oeuvre van de band.

Het blijft toch apart om te zien hoe volwassen mannen - inmiddels heeft zanger Perry Farrell bijna de pensioen gerechtigde leeftijd bereikt - elkaar letterlijk de tent uitvechten.
Het is lachwekkend dat Farrell en gitarist Navarro elkaar vorig jaar op het podium hun twisten uitvochten en
het gevolg is dat de rechtszaken je om de oren vliegen, en dat is jammer.
Ik heb wel een zwak voor dit bandje, het wat a-typische stemgeluid van Farrell intrigeert en Navarro heb ik altijd een uitstekende gitarist gevonden.

Destijds was ik wat te negatief in mijn oordeel over The Great Escape Artist.
Toegegeven: de spitsvondigheden en de funky passages - zo kenmerkend voor de eerste twee platen van de band - blijven grotendeels achterwege.
De sound is voller en ook toegankelijker. Dat neemt niet weg dat The Great Escape Artist bij mij is gaan groeien met de jaren.
Echte missers staan er in mijn ogen niet op en het niveau is (dik) voldoende tot goed. Grote uitschieters alla Ocean Size zal je echter ook niet vinden op dit schijfje.
Bepaalde songs worden groots aan je gepresenteerd, kennen weidse refreinen - hallo Irresistible Force - en weten zich zo in je hoofd te nestelen dat er geen ontkomen aan is.
Is dan alles hosanna? Neen, tracks als I'll Hit You Back en Splash a Little Water On It beginnen weliswaar interessant maar groeien nooit echt uit tot spannende gevarieerde nummers.

Wie daar doorheen kijkt zal met Underground, End to the Lies, Irresistible Force, Broken People en het machtige Twisted Tales genoeg van zijn gading vinden.
The Great Escape Artist zal niet de boeken ingaan als de meest creatieve, grensverleggende en spannende plaat van de mannen.
Met deze plaat, maar ook op voorganger Strays, bleken de heren ook zonder gekte en zonder creatieve uitspattingen prima overweg te kunnen.