Rush - Time Machine (2011)

Op 8 november 2011 brengt Rush het “zoveelste” livealbum uit met deze Time Machine, welke ik heb op cd én op dvd. Het “zoveelste” livealbum? Dat lijkt een gevolgtrekking met een onbedoeld negatieve bijklank, maar sinds de persoonlijke rampspoed van drummer Neil Peart brengt Rush meer livealbums uit dan studioalbums (3 stuks). Mij zul je hierover niet horen klagen, als de kwaliteit er maar is en hier zelfs in overvloed.

Het is tevens tot dan het derde livealbum, samen met Rush in Rio en R30, waarop een volledig optreden staat van één avond, deze keer zijn datum en plaats 15 april 2011 in een met zijn 15.000 toeschouwers uitverkochte Quicken Loans Arena in Cleveland, Ohio. De dvd bevat natuurlijk een aantal extra's, Wikipedia licht u verder in.

In zijn recent verschenen en uitstekende biografie My Effin' Life meldt Geddy Lee verder, zoals u ook uit de setlist kunt opmaken, dat deze bestaat uit een aantal nummers uit het verleden, het album Moving Pictures (1981) in zijn geheel én in volgorde alsook twee nieuwe nummers: Caravan en BU2B (Brought Up to Believe) welke in 2012 zullen verschijnen op hun laatste studioalbum Clockwork Angels.

Eén iets werd achteraf bijgewerkt of zoals Geddy Lee in het boekje vermeldt: “During the guitar solo of the song Presto there was an unscheduled 'brain fart' on my part, and so for the sake of continuity (and to save my own face) rather than leave the song out of the show we chose to repair it with a few seconds of my live performance of that song from another show.”

Zoals steeds bij dergelijke albums blijft een setlist voer voor discussie en je gaat altijd iets missen, maar deze kan mij wel bekoren: het volledige topalbum Moving Pictures, twee nieuwe nummers (ook een eerste keer dat ze zoiets doen) maar ook de eerste keer Presto en de terugkeer van Time Stand Still in een optreden dat maar liefst tweeënhalf uur duurt. Het is een wervelend spektakel van drie topmuzikanten spijts hun kwaaltjes tijdens die toer: de maagzweer en hartproblemen van gitarist Alex Lifeson waarbij hij even in het ziekenhuis belandt, de oorinfecties van drummer Neil Peart, maar vooral Geddy Lee die soms iets harder moet werken om die hoge noten te halen en vaak de lagere regionen opzoekt.

Het is een bijzonder mooi optreden met een aantal opmerkelijke zaken: het geweldige basswerk van Geddy Lee tijdens Leave That Thing Alone, de totaal nieuwe drumsolo van Neil Peart tijdens Moto Perpetuo (Eeuwige Beweging) met een stukje Love for Sale van Cole Porter, Closer to the Heart met een afwijkend intro en midden maar zonder gitaarsolo, de jam tijdens Working Man. Het geluid is werkelijk subliem, de lichtshow op de dvd doet daar niet voor onder. In mei 2011 komen ze voor een twaalftal optredens naar Europa, waarbij ook op 27 mei 2011 in de Ahoy in Rotterdam. Het zou de voorlaatste keer zijn.