The Bridge School Concerts 25th Anniversary Edition (2011)
mijn stem
4 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Reprise
-
Bruce Springsteen - Born in the USA
-
Dave Matthews - Too Much
-
No Doubt - Magic’s in the Makeup
-
Jack Johnson - Gone
-
Fleet Foxes - Blue Ridge Mountains
-
Neil Young & Crazy Horse - Love and Only Love
-
Sonic Youth - Rain on Tin
-
Pearl Jam - Better Man
-
Gillian Welch - The Way It Will Be
-
R.E.M. - Country Feedback
met Neil Young
-
Willie Nelson - The Great Divide
-
Nils Lofgren - Cry Just a Little
-
Sarah McLachlan - Elsewhere
-
Paul McCartney - Get Back
-
Elton John & Leon Russell - A Dream Come True
-
Band of Horses - Marry Song
-
Metallica - Disposable Heroes
-
Thom Yorke - After the Gold Rush
-
Sheryl Crow - The Difficult Kind
-
Tony Bennett - Maybe This Time
-
Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu
-
Norah Jones - Jesus, Etc
-
Jonathan Richman - I Was Dancing in the Lesbian Bar
-
Brian Wilson - Surfin' USA.
-
The Who - Won't Get Fooled Again
0
geplaatst: 21 november 2011, 12:51 uur
Nou ik dan maar. De opbrengsten zijn voor het goede doel: dus als je twijfelt, kopen.
Op Amazon las ik veel enthousiaste verhalen, maar als je het helemaal luistert zit er (eigenlijk best logisch) nogal wat kwaliteitsverschil in. Eerst in hooflijnen: Disc 1 is beter dan Disc 2. Op Disc 1 zijn eigenlijk alleen No Doubt, Jack Johnson en Nils Lofgren niet echt bijzonder. Ze spelen wel aardig. Kijk je naar de artiesten op die eerste disc, dan begrijp je dat de rest wel een (semi-)akoestisch nummer kan vertolken.
Op Disc 2 daarentegen is het eigenlijk omgedraaid. Meer wel aardige optredens dan echt goede. Sarah McLachlan heeft een prachtige stem, Crosby Stills Nash & Young knallen lekker door en Norah Jones zet een mooie versie neer van Wilco's Jesus etc. en tot slot laten the Who horen who the f*** they are.
Alles bij elkaar heel aardig, pik je de hightlights eruit (en dat zijn er best wat) de moeite zeker waard.
Op Amazon las ik veel enthousiaste verhalen, maar als je het helemaal luistert zit er (eigenlijk best logisch) nogal wat kwaliteitsverschil in. Eerst in hooflijnen: Disc 1 is beter dan Disc 2. Op Disc 1 zijn eigenlijk alleen No Doubt, Jack Johnson en Nils Lofgren niet echt bijzonder. Ze spelen wel aardig. Kijk je naar de artiesten op die eerste disc, dan begrijp je dat de rest wel een (semi-)akoestisch nummer kan vertolken.
Op Disc 2 daarentegen is het eigenlijk omgedraaid. Meer wel aardige optredens dan echt goede. Sarah McLachlan heeft een prachtige stem, Crosby Stills Nash & Young knallen lekker door en Norah Jones zet een mooie versie neer van Wilco's Jesus etc. en tot slot laten the Who horen who the f*** they are.
Alles bij elkaar heel aardig, pik je de hightlights eruit (en dat zijn er best wat) de moeite zeker waard.
* denotes required fields.
* denotes required fields.