Squeeze - Cool for Cats (1979)

'Slap & tickle', 'Up the junction', 'Goodbye girl' en het titelstuk springen er echt uit.

Klinkt een beetje als een beschaafde Madness, met de later overbekende Jools Holland.

Mmm beschaafde Madness, heeft niets met Ska te maken, Madness mocht willen dat ze een song hebben geschreven als Up the junction, briljant, staan een paar prachtige liedjes op zoals Cool for Cats, up the junction, slap & tickle.
Typisch brits,

Nou heeft Madness ook wel een aantal briljantjes op zijn naam staan, dus daar hoor je mij niet over klagen. Maar de vergelijking gaat inderdaad mank. Dit is gewoon (h)eerlijke pure pop, gespeeld door een prima bandje dat zijn muziek functioneel en to-the-point weet te houden.
Grootfaas noemt hierboven wel de drie nummers die er naar mijn idee bovenuit springen. De rest is minder, al wordt het nergens slecht. Allerminst zelfs. Maar het beste moest nog komen...

Yep Madness heeft ook hele fijne tracks gemaakt, Embarrassement, My girl, our house, baggy, prachtig idd.

Mijn mening is alweer 10 jaar oud, blijkbaar moest ik toen duidelijk aan Madness denken, en om eerlijk te zijn, veel indruk heeft deze plaat op mij niet gemaakt, eigenlijk misschien maar een keer daarna nog gedraaid, dus misschien heb ik ondertussen wel een andere mening.
Jools Holland vond ik vooral goed bij Uncertain Smile van The The, en ik denk dat dit wel zijn bekendste werk is, al zal het merendeel hem kennen van zijn televisieprogramma.
Van dit album maakt alleen het titelnummer echt indruk, maar het was voor mij zeker geen hoogvlieger; eind jaren 70 gebeurde er muzikaal gezien voor mij veel meer boeiendere dingen.

‘Up The Junction’ en ‘Cool for Cats’ zijn erg goede nummers. Ook ‘It’s Not Cricket’ en ‘Goodbye Girl’ hoor ik graag. Met name deze nummers maken dat ik dit albums toch wel vier sterren waard vind. De rest van het album is zeker ook niet slecht, maar een stuk minder memorabel. Dit is trouwens ook het enige ‘Squeeze’-album waar ik graag naar luister.

Met hun titelloze debuut was Squeeze door producer John Cale naar de luide gitaren geduwd. Punk was nog in de mode en vermoedelijk vond de Amerikaan dat de groep daarop moest inhaken. In mijn oren klonk het resultaat geforceerd, iets wat totaal niet het geval is met deze in mei 1979 verschenen opvolger Cool for Cats.

Meteen met de eerste geluiden lijkt dit een album te worden waar de toetsen en niet de gitaren domineren en dat blijkt te kloppen. Daar profiteren de zanglijnen van, waarbij de melodieën een veel prominentere plek innemen. Opnieuw werden alle nummers geschreven door zanger, leadgitarist en soms toetsenist Glenn Tilbrook en slaggitarist en zanger Chris Difford, op Hop, Skip & Jump na, dat door Difford met toetsenist Jools Holland werd neergepend.

Een enkele keer zet Tilbrook een pittige gitaarsolo neer zoals in Touching Me, Touching You, maar de slaggitaren staan veel zachter in de mix dan de toetsen. Daarmee voelt dit aan als pop met een laagje new wave.
Zes nummers op iedere kant. Kant 1 is de sterkste met de ene na de andere sterke compositie. Kant 2 zakt na de zojuist genoemde opener in, om met (tevens single) Cool for Cats sterk te eindigen.
Die werd in april ’79 in hun eigen Verenigd Koninkrijk in maart #2, in de Nederlandse Nationale Hitparade
#33.
In het VK werden nog twee hitsingles van dit album getrokken: Up the Junction haalde er in juli eveneens #2 en Slap & Tickle in oktober #24.
Als album was Cool for Cats minder succesvol: in het VK in juli en augustus #45, in Nederland geen notering.

Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam van XTC en vervolgt in juni 1979 met Belgische new wave van zangeres Lio, welke op haar debuutsingle over dessert Le Banana Split zong.