Doc Holliday - Song for the Outlaw (1989)

Hoe komt het toch dat van Southern Rockbands de liveplaten altijd het beste zijn?

Southern rock is niet te vatten op een studioplaat. Wat we hier horen is Bruce Brookshire en co. in full force.

Vette riffs, vingervlugge solo's en ze laten je na drie kwartier achter met een lust voor meer.

Dit is hardrock op zijn best. Jammer alleen van die fade-outs en fade-ins.

Dit is inderdaad een prima live album! (H)eerlijke sound ook. Volgens mij zeer weinig aan geknutseld achteraf. Het gitaarwerk is om te smullen. In bijna elk nummer is raak. Met name op het einde van Lonesome guitar gaan ze helemaal 'los'. En normaal ben ik niet zo gecharmeerd van achtergrond zangeressen maar op dit album past het op de één of andere manier prima. Het stoort mij in geval nergens. Toch nog een nadeel dan; de fade ins en outs tussen de nummers doen het live gevoel geen recht. Jammer maar ja...verder verplichte kost voor liefhebbers van Southern Rock (Skynyrd, Blackfoot, The Outlaws enz. enz.)

Eens met boven genoemde commentatoren
. Plaat had ook wel wat langer mogen duren. Waarschijnlijk eerst een enkele vinyl plaat. Alleen het wat monotone drum geluid valt uit de toon. Maar dat hoorde je wel meer in jaren 80 hard rock opnamen. Gitaren en zang prima. Wel vreemd dat track 2 een medley genoemd wordt maar gewoon 2 nummers achter elkaar zijn.

Op het geweldige Live! album van Status Quo staan zo ook een paar nummers weergegeven; Little Lady/Most of the time en Backwater/Just take me zo uit m'n hoofd. Terwijl het toch echt gewoon de twee nummers in z'n geheel zijn die je achter elkaar hoort. Geen idee waarom dat zo is/werd gedaan.

Edit; na checken blijkt het zelfs om 3 van die tandems te gaan; Caroline/Bye bye Johnny ook nog.