Andrew Gold - Andrew Gold (1975)

Aardige, over het algemeen opgewekte softpop van de deze zomer overleden alleskunner. The Eagles meet Cliff Richard, of zoiets. Het is goed te horen dat hij jaren in de band van Linda Ronstadt speelde. Niets nog van het kaliber Lonely Boy, waarmee hij een jaar later de hitlijsten bestormde. 3*

Andrew Gold (1951-2011) was een begaafd muzikant en liedjesschrijver. Zoon van componist Ernest Gold en musicalzangeres Marni Nixon (overleden 24 juli 2016).

Eind jaren ’60 maakte hij deel uit van de folkband Bryndle, waarmee hij ook in de jaren ’90 optrad. Tot 1975 was hij lid van de groep rond Linda Ronstadt, werkte als studiomuzikant met vele grote artiesten, van Art Garfunkel tot Paul McCartney. Als soloartiest werd hij vooral beroemd door de singles Lonely Boy, Thank You for Being a Friend en Never Let Her Slip Away.

Tot zover gaan er al wel een paar lichtjes branden, denk ik. Met Graham Gouldman van 10CC raakte Gold bevriend in 1981 en werkte mee aan het album Ten Out Of 10 en verder in de jaren ’80 zeer succesvol, samen met Gouldman als de groep Wax, met als grootste successen: Right Between the Eyes en Bridge to your Heart. Typische jaren ’80-pop.

Dan weer even terug naar de jaren ’70. Andrew Gold ontwikkelde zich in die tijd tot muzikaal multi-talent en studiotovenaar. De melodieuze songs pasten goed bij zijn lenige stem. Gek als hij was op The Beatles streefde hij naar de perfecte popsong. Op zijn debuutalbum zong en speelde hij vrijwel alles zelf in. Beatlesque, maar zeker ook de invloed van Elton John horen we erin terug.

Daarmee kun je ook wel de beperking typeren van de man. Hij wilde graag klinken als zijn voorbeelden, ontwikkelde niet heel sterk een eigen stijl. Flexibel, relativerend en humorvol. Dat zijn ook wel kenmerken van deze Gold. Lekkere songs die meestal niet heel erg diep gaan. Wat dat betreft zeker vergelijkbaar met Paul McCartney.

Ik ga me de komende tijd verdiepen in het werk van deze man. Dat voornemen lag er al een tijdje, maar ik stort me er nu helemaal in. En ik begin met dit debuut. Dat mag er zijn!

That's Why I Love You : Geraffineerde lovesong, maar wel helemaal volgens het boekje: koortjes, bridge, modulatie, slide-gitaartje.

Heartaches in Heartaches : Fijne ongecompliceerde countryrocker. Kan zo aanschuiven bij Eagles en Dan Fogelberg.

Love Hurts : Hier gaat het wat meer de diepte in, ondanks de matige rijmelarij. Fraaie pianoballad. Erg mooie gloedvolle melodie die me kippenvel bezorgd. Andrew heeft vast wel een paar platen van Elton John beluisterd, denk ik zo.

A Note from You : Het tempo gaat omhoog met deze rocker. Opnieuw goed geluisterd naar heer John.
Twee wat anonieme rocknummers komen voorbij: Resting in Your Arms en het korte I'm a Gambler.

Endless Flight werd ook succesvol opgenomen door Leo Sayer. Wat zal ik zeggen? "Don’t Let The Sun Go Down On Me." Die sfeer.

Hang My Picture Straight: De ideale popsong. In 1975. Nu niet meer.

Ten Years Behind Me : Mooie melancholische pianoballad. We bevinden ons echt in het midden van de jaren ’70; een bak violen erbij, een snikje hier en daar. Opgroeien van kind naar volwassen man is een terugkerend thema in het werk van Gold, zoals we later nog zullen zien.

I'm Coming Home : Opnieuw een prettige countryrocker, maar wat inwisselbaar. Begrijpelijk dat Andrew Gold zo’n veelgevraagd sessiemuzikant was. Kameleon en alleskunner. Maar wie was hij zelf?

Verder op ontdekkingstocht door zijn catalogus.

Fedde Ik ben deze nu ook aan het luisteren, had een jaar geleden of zo al de intentie om wat van zijn albums te luisteren, juist vanwege die WAX connectie en Never Let Her Slip Away

Eigenlijk de nummers die gedreven worden door Piano of Gitaar zijn de betere van het album. De violen klinken typisch vroege tot mid 70s. Within A Word klinkt als iets van de Eagles

That's Why I Love You, Endless Flight en Hang My Picture Straight

+ To Be Someone Heeft Beach Boys invloeden, erg mooi, jammer dat deze niet gemasterd is, klinkt als opname van single. De bonustracks zijn echt een mooie toevoeging, Andrew laat zien dat hij veel meer kon dan alleen zoete popnummers schrijven, luister de demo van Ten Years Behind Me > hobbelt richting Alan Parsons Project.

Ik neigde naar 3,5* waardering maar de bonustracks zijn echt goed en dus 4*

Die bonustracks staan bij mij op een aparte CD en zijn zeker interessant. Een stukje puurder dan de albums.

Zoals de meeste Nederlandse popliefhebbers in de jaren ’70 was mijn eerste kennismaking met Californiër Andrew Gold in 1977 met hitsingle Lonely Boy, wat ik een fantastisch liedje vond én vind. Het album waarop dit te vinden is, What’s Wrong with this Picture?, kocht ik zo’n acht jaar geleden als tweedehands vinyl.
Tijdens de coronalockdown van voorjaar 2020 viel ik door de ‘Week van de jaren ’70’ op NPO Radio 5 en kort daarna op een regionale zender voor veel muziek uit die periode. Toen de winkels weer open gingen kwam ik regelmatig albums van Gold tegen en kocht ik zijn overige elpees uit dat decennium.

Zijn debuut stamt uit in het jaar vóór zijn doorbraak en leverde in zijn thuisland in 1976 een #68-hit op voor That’s Why I Love You. Weliswaar een bescheiden notering, maar vermoedelijk werden er daar veel meer van verkocht dan de #1’s van Nederland en Vlaanderen op diezelfde 24e januari, te weten Queen met Bohemian Rhapsody en Pussycat met Mississippi. Daarmee bedoel ik uiteraard alleen de verkoopcijfers in de Lage Landen...
Hij schreef alle liedjes zelf, Love Hurts en I’m a Gambler hebben dus niets met (bijna) gelijknamige hits van Nazareth en Kenny Rogers te maken.

Amerikanen noemen dit softrock: goedgeluimde, beschaafde pop met westcoastinvloeden, in Golds geval verrijkt met achtergrondzang van onder meer Linda Ronstadt en Don Francisco, beiden met eigen carrières en niet veel later ook populair in Nederland.
Naast zijn debuuthit staat er meer van dit soort poprock op het album. Daarbij ook ballades met Love Hurts, Endless Flight en Years Behind Me, vleugjes country zijn te horen in de popnummers Heartaches in Heartaches, I’m a Gambler (waar ken ik dat toch van, het komt me zo bekend voor?!) en Hang My Picture Straight. Mijn prijsnummer: I'm Coming Home, aangenaam uptempo met de lenige, warme stem van Gold centraal.
In 1991 voor het eerst op cd verschenen (Japan), pas vijf jaar later eveneens in Europa. Op streaming zijn bovendien zes bonusnummers te vinden, afkomstig van een december 2004-heruitgave. Hierop zijn de country-invloeden nihil.

Nergens is het spectaculair en tegelijkertijd is het hele album aangenaam. Muziek voor op de achtergrond, tevens geschikt voor het ontvangen van bezoek en dat zonder dat het behang wordt. Nooit opdringerig en altijd oprecht.

Alle albums uit de jaren zeventig (en ik reken Whirlwind daar ook bij) op het Asylum-label worden vanaf eind januari 2026 opnieuw in een boxje gedaan. Het gaat om een set van 6 audio-CD's met een DVD als bonus. Ondanks de vrij pittige prijs voor verzamelaars wel een mooie kans, denk ik. Zelf prijs ik me nog steeds gelukkig met de boxset van Rhino/Edsel uit 2013, die al een tijdje niet meer leverbaar is. Dit eerste album vanmorgen dan maar weer eens gedraaid, met de constatering dat op dit debuut een groot vakman aan het werk was.