Andrew Gold - All This and Heaven Too (1978)
mijn stem
37 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Asylum
-
How Can This Be Love (3:59)
-
Oh Urania (Take Me Away) (4:20)
-
Still You Linger On (3:23)
-
Never Let Her Slip Away (3:28)
-
Always for You (4:36)
-
Thank You for Being a Friend (4:40)
-
Looking for My Love (3:37)
-
Genevieve (5:05)
-
I'm on My Way (3:40)
-
You're Free (4:06)
-
Gambler * (3:53)
-
Thank You for Being a Friend [Outtake] * (1:31)
-
Dr. Robert [Live at the Roxy, Los Angeles, CA 1978] * (3:16)
-
Genevieve [Alternative Version] * (5:39)
-
Still You Linger On [Alternative Version] * (4:49)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
40:54
(1:00:02)
2
geplaatst: 11 juni 2023, 08:22 uur
Heb de voorbije maanden op tweedehands vinyl het jaren '70-werk van Andrew Gold verzameld. Waar de eerste twee albums aardig waren met steevast twee á drie sterke uitschieters, is All This and Heaven Too zijn eerste album dat van de eerste tot de laatste tonen sterk is.
Ten tijde van verschijnen hoorde je drie nummers op de radio; ze zijn nog altijd geknipt voor gouwe-ouwezenders als Radio 2 en 5: How Can This Be Love (Tipparade in mei 1978), Never Let Her Slip Away (#23 in september 1978, iets hoger dan zijn vorige hit Lonely Boy (1977; in Vlaanderen bovendien #14 in oktober) en Thank You for Being a Friend.
De naald daalt in de groef en wat volgt is een afwisselende verzameling composities, bovendien gevarieerd in arrangementen. Saai wordt het nooit. Uptempo popsongs met de piano centraal zoals Thank You for Being a Friend en Genevieve (met dat liedje is familie van mij aan de echtgenoot gekomen, onweerstaanbaar feitje voor iemand als ik), die worden afgewisseld met kleine pianoliedjes (Oh Urania), synthesizer en saxofoon in Never Let Her Slip Away, of muziek in een orkestraal jasje (Always for You en You're Free), of een gitaarliedjes (Still You Linger on en I'm on My Way), of een klein liedje op elektrische piano in Looking for My Love.
Op streaming tref ik de versie met extra nummers aan van de heruitgave uit 2011. Onder meer het sterke en vrij stevige Gambler en eveneens lekker is de liveopname van Dr. Robert, een liedje dat niet eerder op plaat van hem verscheen. Maar ook de instrumentale versie van Genevieve blijkt met zijn jazzakkoorden een bescheiden pareltje, zeker als het verrassenderwijs bijna extatisch eindigt.
De Angelsaksische wereld noemt dit soft rock of yacht rock, wat een misleidende termen zijn voor Europeanen als ik. Geen rockende gitaren maar tien sterke popliedjes, met melodie en stem centraal en bovendien niet te versmaden bonussen op cd/streaming. Maar ik houd het lekker bij mijn vinyl, mede omdat het pakkende gitaarwerk van Waddy Wachtel opvalt. En dat is extra lekker vanaf de zwarte schijf...
Ten tijde van verschijnen hoorde je drie nummers op de radio; ze zijn nog altijd geknipt voor gouwe-ouwezenders als Radio 2 en 5: How Can This Be Love (Tipparade in mei 1978), Never Let Her Slip Away (#23 in september 1978, iets hoger dan zijn vorige hit Lonely Boy (1977; in Vlaanderen bovendien #14 in oktober) en Thank You for Being a Friend.
De naald daalt in de groef en wat volgt is een afwisselende verzameling composities, bovendien gevarieerd in arrangementen. Saai wordt het nooit. Uptempo popsongs met de piano centraal zoals Thank You for Being a Friend en Genevieve (met dat liedje is familie van mij aan de echtgenoot gekomen, onweerstaanbaar feitje voor iemand als ik), die worden afgewisseld met kleine pianoliedjes (Oh Urania), synthesizer en saxofoon in Never Let Her Slip Away, of muziek in een orkestraal jasje (Always for You en You're Free), of een gitaarliedjes (Still You Linger on en I'm on My Way), of een klein liedje op elektrische piano in Looking for My Love.
Op streaming tref ik de versie met extra nummers aan van de heruitgave uit 2011. Onder meer het sterke en vrij stevige Gambler en eveneens lekker is de liveopname van Dr. Robert, een liedje dat niet eerder op plaat van hem verscheen. Maar ook de instrumentale versie van Genevieve blijkt met zijn jazzakkoorden een bescheiden pareltje, zeker als het verrassenderwijs bijna extatisch eindigt.
De Angelsaksische wereld noemt dit soft rock of yacht rock, wat een misleidende termen zijn voor Europeanen als ik. Geen rockende gitaren maar tien sterke popliedjes, met melodie en stem centraal en bovendien niet te versmaden bonussen op cd/streaming. Maar ik houd het lekker bij mijn vinyl, mede omdat het pakkende gitaarwerk van Waddy Wachtel opvalt. En dat is extra lekker vanaf de zwarte schijf...
* denotes required fields.
* denotes required fields.