The Fellowship - In Elven Lands (2006)

Feeëriek, sprookjesachtig. En dan niet van het vrolijke soort maar enigszins zwaar op de hand.
Het doet Middeleeuws aan en zou volgens het boekje "A musicological reconstruction inspired my the myths, poetry, and linguistic works of professor J.R.R. Tolkien" moeten zijn.

"Jezus, muziek om zelfmoord bij te plegen" sprak mijn ega die de Volkskrant kwam halen en zich weer snel uit de voeten maakte. De woonkamer ontvluchtte waar ik juist een luistersessie van dit album was begonnen.

Dat is dan weer wat overdreven maar de muziek kent te weinig de vrolijkheid van een dorpsfeest in de Gouw, teveel het perspectief van het alziende oog van Sauron.

Dat is jammer, want dit is natuurlijk geen gangbare muziek die veelvuldig wordt aangeboden. En een eerste kennismaking zou moeten leiden tot enthousiasme.

Toch valt er over de kwaliteit van de muziek, de nummers, de productie en de uitvoering weinig te zeggen. Voor de verkoop van het geheel is Jon Anderson nog aangetrokken die in totaal vier van de nummers heeft gezongen. Zijn stem past hier natuurlijk ook prima bij.

Muziek hoeft niet per definitie vrolijk te zijn, dat is uiteraard onzin. En op grond van bovenstaande mag best worden geconcludeerd dat er een redelijk knap album is afgeleverd. Het werk van Tolkien is natuurlijk ook niet geschikt als opbeur-sessie.

Blijft over de vraag of het album dan in ieder geval voldoet aan het oproepen van de sfeer die zijn boeken kenmerkt. Het antwoord daarop is ja, zodat het prima als achtergrondmuziek kan dienen bij het lezen van In de ban van de ring (of één van z'n andere boeken).

Bovenstaande prachtige bespreking van musician klopt als een bus, desalniettemin/dus heb ik een luisterbeurt slechts met moeite kunnen voltooien dus dat was eenmalig, wat qua beoordeling bij mij toch wel de doorslag geeft.