Manfred Mann's Earth Band - Glorified Magnified (1972)

5 jaar musicmeter, nog nooit iemand die de behoefte heeft gevoeld Glorified magnified eens een hart onder de riem te steken?

Ik dacht altijd dat er welliswaar een niet al te groot, maar toch fanatiek aantal fans van Manfred Mann's earth band waren. Een selectief groepje, die helemaal toegeweid waren aan de hooggeschoolde symfonische rock met de specifieke Mann synthesizer, de invloeden vanuit de jazz en de gitaar, vocalen van Mick Rogers.

Nee? Niemand?

Alle ingrediënten van Manfred Mann's earth band van de later meer bekende cd's met Rogers (Solar fire, Nightingales and bombers) zijn al aanwezig. Maar ik moet toegeven, nog niet zo volledig en uitgewerkt, ondanks onmiskenbare kwaliteiten.
In 1976 (vanaf The Roaring silence) werden de vocalen overgenomen door Chris Thompson (Blinded by the light!)

Nu, voor iedereen die goede rock een warm hart toedraagt en zijn verzameling nog wil uitbreiden: denk eens aan het oeuvre van Manfred Mann's earth band, met name de periode 1971-1986.

Ben het met je eens, Musician. Veel elementen van het latere en bekendere werk van Manfred Mann's Earth Band zijn al duidelijk aanwezig, met name de proggy/jazzy tussenspelletjes en de manier van orgelgebruik. Veel meer MMEB dan het debuutalbum.

Toch is het hier nog niet helemaal hetzelfde niveau als bijvoorbeeld Solar Fire of Angel Station. Het is een beetje een potpourri, maar toch zeker wel een aangename potpourri. Wat mij een beetje tegenstaat op een plaat als deze is toch het gebrek aan echte uitschieters en dan toch de iele vocalen van Mick Rogers, die het wat mij betreft altijd beter had kunnen houden bij gitaarwerk, wat hij ook een stuk overtuigender brengt.

Goh, moet toch de oude MMEB platen weer eens onder de loep nemen. Heb ze allemaal maar zo erg vaak draai je ze meestal niet, daar is het toch wat te nietalledaags voor. U hoort van mij.

Slotnummer is qua drums best virtuoos, lijkt Bill Bruford wel.

Maarre, Bluebird, heb je alweer eens wat te melden?

Zal em vandaag weer eens in de spelert schuiven.

Je bedoelt toch niet dat je 11 maanden zonder MMEB hebt geleefd?

Nee hoor, maar deze wel............. al jaren niet meer gehoord zelfs. Commentaar volgt nog.

Edit: hier worden idd duidelijk nieuwe ideeën verder uitgewerkt en is een tussenfase naar het uiteindelijk volgroeide MMEB geluid. Hier en daar wat iel, vlak en mager maar de structuren beginnen zeker al vorm te krijgen. De opener en het nummer I'm Gonna Have You All rocken in ieder geval lekker. Het titelnummer is in ieder geval wel bijzonder te noemen. Heeft qua opbouw iets van As Above So Below/Nightingales And Bombers maar zit toch nog wat complexer in elkaar.

Virtuoos gespeeld. Maar ik mis de lekkere melodieen, I'm gonna have you all is hierin voor mij een mooie uitzondering. Titelnummer is zoals je zegt een stuk complexer en bij MMEB zijn meestal de complexe nrs goed aan te horen, wat ik niet kan zeggen van Yes (met wie ik hierboven MMEB vergeleek en wiens beste nummers MMEB niet evenaart .
Niet slecht, maar ook niet enorm pakkend. Geen plaat die je vaker dan eens per 11 maanden draait, nietwaar Bluebird?

Precies. Maar ook een plaat die absoluut niet in de collectie MMEB albums mag ontbreken. Al was het maar om de progressie in deze destijds nog jonge muziekstroming mee te illustreren waar deze band zich heel verdienstelijk mee heeft gemaakt.

Chris Slade is één van mijn favoriete drummers en ik ben ik zijn geschiedenis gedoken. Leuk is een foto die ik tegen kwam van Slade met Tom Jones én Elvis, genomen eind jaren 60, met een Slade met haar op zijn hoofd. Slade is op platen te horen van Tom Jones, Toomorrow (met Olivia Newton-John), Tom Paxton, Mannfred Mann's Earth Band, Terra Nova, Kai Olsson, Frankie Miller, Uriah Heep, Gary Newman, Denny Laine, The Firm, AC/DC, Asia, Bloodstock, Damage Control en MIWA.(deze vond ik op Wiki.) Maar volgens mij heeft ie ook nog een plaat gemaakt met Vengeance. Leon Goewie zingt in ieder geval in Slade's laatste band The Chris Slade Timeline. Wat er op Spotify van te beluisteren valt, zal ik aan een oordeel onderwerpen. MMEBand is misschien ook wel interessant voor de Bob Dylan liefhebber, want op menig album staat een Dylan cover.

Manfred Mannś Earth Band leren kennen door de hits (Spirits in the sky, Blinded by the night, Davy's on the roas again), maar 'Father of Day, father of night' was in mijn optiek toch wel de top. Jaar of 15 was ik. De albums daarvoor kende ik eigenlijk niet en heb e daar verder ook niet in verdiept. Deze mee kunnen nemen bij een beurs (10 platen voor 20 euro). Een mooi exemplaar ,enkel is mijn hoes zwart in plaats van wit.
Ik moet zeggen dat deze plaat zeker niet verkeerd is. Natuurlijk mis ik de typische, krachtige zang van Chris Thompson, Mick Rogers klinkt niet verkeerd, maar is toch een mindere zanger dan Chris. Speelt wel meer dan uitstekend gitaar. De plaat is redelijk stevig, maar je hoort al wel welke richting ze in gaan. Zeker door het synths spel van Manfred himself. Dat meer prog achtige experimentele hoor je later vaker terug. Zeker 'Glorified Magnified' zou niet misstaan op de latere succesvolle albums. Mooi nummer.
De band zoekt nog naar een eigen geluid dat ze bij Solar Fire duidelijk neerzetten. Ondanks dat is dit toch een fijn album, zonder hits en maar met een enkele cover. Wel blijkt dat ieder groepslid zijn bijdrage levert en zeker drummer Chris Slade valt positief op.
De recensies zijn over het algemeen positief en terecht. Hoewel ik wel snap dat de iets latere albums veel meer succes hadden.