Manfred Mann's Earth Band - Messin' (1973)
Alternatieve titel: Get Your Rocks Off
mijn stem
39 stemmen
0
geplaatst: 2 oktober 2008, 19:10 uur
Dit was mijn eerste lp van ze en mooie plaat.
Toh maar eens kijken of de cd er is.
Toh maar eens kijken of de cd er is.
0
geplaatst: 5 oktober 2010, 14:39 uur
En hier begint het serieus te worden. Symfonische meesterwerken als Messin', Buddah of de prachtige instrumentale nummers Cloudy Eyes en Sadjoy zijn toch echt geweldig gecomponeerd. Wat dan wel weer erg smakeloos op het album staat en nog een vervelende tik van Manfred Mann vóór Solar Fire is, zijn de vreselijke covers van Get Your Rocks Off en Mardi Gras Day. De laatste is op zich wel te pruimen maar past totaal niet op de plaat. Black and Blue is dan een geslaagdere cover dat zelfs een beetje doet denken (qua cover-stijl) aan het nog komende Father of Day, Father of Night dat op Solar Fire staat.
Een hele mooie plaat, en aan de hoeveelheid van berichtjes te zien ook een ondergewaardeerde.
Een hele mooie plaat, en aan de hoeveelheid van berichtjes te zien ook een ondergewaardeerde.
0
geplaatst: 5 februari 2011, 10:19 uur
mooie plaat op een paar missers na.
erg mooie holografische hoes.
Zeldzaam als lp.
erg mooie holografische hoes.
Zeldzaam als lp.
0
geplaatst: 19 september 2011, 10:17 uur
Je zult m waarderen, Bluebird. Als je Glorified Magnified al een 3,5 geeft, dan kun je hier je plezier niet op. Gegarandeerd.
0
geplaatst: 19 september 2011, 11:01 uur
De eerste 2 tracks zijn idd meesterlijk maar Buddah is de klapper. 
Cloudy Eyes is in de basis een eenvoudige maar fraaie, smaakvol gespeelde en beeldende gitaarballad die er ook prima ingaat. Get Your Rocks Off als stevig rockend tussendoortje doet het toch niet verkeerd. Sadjoy sleept zich teveel voort en verzandt in dweilzang met naar het eind een veel te iele en snerpende gitaar. Niet helemaal mijn ding maar toch ook zeker geen draak, er wordt uitstekend gesoleerd. In Black And Blue horen we Rogers duidelijk veel beter op zijn plaats en dit wordt tevens perfect aangevuld door het bijzonder atmosferische bluesy minimoogwerk van Manfred. Mardi Gras Day vind ik wel grappig, het sluit het album af met een vrolijke noot. Messin' is goed voor een dikke 4. 
Cloudy Eyes is in de basis een eenvoudige maar fraaie, smaakvol gespeelde en beeldende gitaarballad die er ook prima ingaat. Get Your Rocks Off als stevig rockend tussendoortje doet het toch niet verkeerd. Sadjoy sleept zich teveel voort en verzandt in dweilzang met naar het eind een veel te iele en snerpende gitaar. Niet helemaal mijn ding maar toch ook zeker geen draak, er wordt uitstekend gesoleerd. In Black And Blue horen we Rogers duidelijk veel beter op zijn plaats en dit wordt tevens perfect aangevuld door het bijzonder atmosferische bluesy minimoogwerk van Manfred. Mardi Gras Day vind ik wel grappig, het sluit het album af met een vrolijke noot. Messin' is goed voor een dikke 4. 
0
geplaatst: 17 december 2012, 23:13 uur
Vooruit, naar 4,5 *****.
Omdat ik Mann en Rogers van de week weer zo prachtig heb zien excelleren. Hoewel er niets van Messin' werd gespeeld.
Deze muziek dreigt in de vergetelheid te raken, en dat komt omdat het geen hit-album werd. Niet in de album lijsten, over succesvolle singles in de Top 40 nog maar gezwegen. Ik vind Messin' wel weer iets beter dan voorganger Glorified Magnified.
Er werden veel albums uitgebracht in die tijd, ook door Manfred Mann's Earth Band. Twee volwaardige studio-albums in 1973. Messin' gaat dan weer het onvolprezen Solar fire voor.
Die vergetelheid heeft er mee te maken dat Messin' in 1973 geen onvolprezen klassieker werd. Toch durf ik de stelling wel aan, dat Manfred Mann's Earth Band rond die tijd in de basis muziek maakte die in kwaliteit gelijkwaardig is aan die van de grote namen uit die tijd, Led zeppelin, Pink Floyd, The Who. Qua verkopen, aandacht in de pers, concertbezoekers. Genesis kwam opzetten.
Het is alleen jammer, dat Mann op Glorified Magnified (1972) en Messin' een paar steekjes laat vallen, met de hier al eerder genoemde covers Get your rocks off en met name Mardi Gras day. Toch zijn dat maar een paar minuten op het geheel. Solar Fire kent dit soort zwakke momenten niet meer.
Als ik alles tegenover elkaar zet, vind ik de eerste periode van Manfred Mann's Earth Band (tot en met Nightingales & Bombers, 1975) muzikaal gezien niet onderdoen voor wat daarna kwam. Maar MMEB zal toch altijd bekend blijven van The Roaring Silence (1976), Watch e.a., zeg maar de periode met zanger Chris Thompson.
Uiteindelijk kan ik dat wel begrijpen, gezien ook de persoonlijkheid en de toegevoegde waarde van het stemgeluid van Thompson.
Maar wat betreft spel, het gitaarwerk van Mick Rogers en het uitgesponnen werk op de moog van en door Mann, is juist de periode 1971-1975 zeer aan te bevelen.
Omdat ik Mann en Rogers van de week weer zo prachtig heb zien excelleren. Hoewel er niets van Messin' werd gespeeld.
Deze muziek dreigt in de vergetelheid te raken, en dat komt omdat het geen hit-album werd. Niet in de album lijsten, over succesvolle singles in de Top 40 nog maar gezwegen. Ik vind Messin' wel weer iets beter dan voorganger Glorified Magnified.
Er werden veel albums uitgebracht in die tijd, ook door Manfred Mann's Earth Band. Twee volwaardige studio-albums in 1973. Messin' gaat dan weer het onvolprezen Solar fire voor.
Die vergetelheid heeft er mee te maken dat Messin' in 1973 geen onvolprezen klassieker werd. Toch durf ik de stelling wel aan, dat Manfred Mann's Earth Band rond die tijd in de basis muziek maakte die in kwaliteit gelijkwaardig is aan die van de grote namen uit die tijd, Led zeppelin, Pink Floyd, The Who. Qua verkopen, aandacht in de pers, concertbezoekers. Genesis kwam opzetten.
Het is alleen jammer, dat Mann op Glorified Magnified (1972) en Messin' een paar steekjes laat vallen, met de hier al eerder genoemde covers Get your rocks off en met name Mardi Gras day. Toch zijn dat maar een paar minuten op het geheel. Solar Fire kent dit soort zwakke momenten niet meer.
Als ik alles tegenover elkaar zet, vind ik de eerste periode van Manfred Mann's Earth Band (tot en met Nightingales & Bombers, 1975) muzikaal gezien niet onderdoen voor wat daarna kwam. Maar MMEB zal toch altijd bekend blijven van The Roaring Silence (1976), Watch e.a., zeg maar de periode met zanger Chris Thompson.
Uiteindelijk kan ik dat wel begrijpen, gezien ook de persoonlijkheid en de toegevoegde waarde van het stemgeluid van Thompson.
Maar wat betreft spel, het gitaarwerk van Mick Rogers en het uitgesponnen werk op de moog van en door Mann, is juist de periode 1971-1975 zeer aan te bevelen.
0
geplaatst: 23 april 2014, 11:24 uur
Net weer even opgezet. Blijft een coherent en prettig album. Koppen en staarten, afwisselend en nog niet al te freaky. Deze mag dan ook echt niet ontbreken in je MMEB collectie. 
0
geplaatst: 10 mei 2023, 11:42 uur
Geweldige muzikanten. Op de twee instrumentals na, die nogal saai zijn, goede nummers. Buddah komt pas echt los na de riff van Good Times, Bad Times. De covers smaken mij wel.
0
geplaatst: 11 mei 2023, 21:59 uur
Niet echt saai naar mijn mening. Met name Cloudy Eyes is een heerlijk nummer.
0
geplaatst: 12 mei 2023, 08:54 uur
Bluebird schreef:
Net weer even opgezet. Blijft een coherent en prettig album. Koppen en staarten, afwisselend en nog niet al te freaky. Deze mag dan ook echt niet ontbreken in je MMEB collectie.
Net weer even opgezet. Blijft een coherent en prettig album. Koppen en staarten, afwisselend en nog niet al te freaky. Deze mag dan ook echt niet ontbreken in je MMEB collectie.
Op welke plaat vind jij MMEB in hemelsnaam freaky?
* denotes required fields.
* denotes required fields.