Golden Earrings - Miracle Mirror (1968)

Earrins?? Zonder G? Nooit geweten...

Toen de band in 1969 een andere bezetting kreeg, veranderden ze hun naam van "Golden Earrins" in "Golden Earring".

Ik dacht altijd Golden Earrings met g en toen zonder s.

Weer wat geleerd

Dat dacht ik ook altijd, maar bij het toevoegen van dit album kwam ik erachter dat het officieel zonder 'g' is. Zie ook de hoes.

Maar op hun eigen site staat diezelfde lp weer met een g

zie je het is toch altijd met G geweest..

Maar in '65 wel met een streepje tussen ear en rings.

En dit album met 1-2-3-4-5-6-7-8...goede songs. Dat telt ook.

Nou laat ik dan maar eens iets zeggen over de muzikale inhoud (G of N of S....) Het Album waarop Barry debuteert. Toevallig vind ik ook dat, mijn inziens dan, dat dit het eerste album is met echt serieuze Earring. Het begint hier wat volwassen te worden. 'The truth about Arthur' mag dan nog wel een speels refreintje hebben, maar verder is 'ie behoorlijk grillig. 'I've just lost somebody' lekker diep en zweverig. En m'n favoriet 'Born a second time' klinkt lekker middeleeuws dankzij de dwarsfluit van Barry. Laatste album waarmee ze zich muzikaal op de vlakte houden. Na dit album komt de nadruk meer te liggen op wat zwaarder werk.

Leuk Sgt. Pepper-achtig album. Ja, de jongens gingen ook met de tijd mee. Lekker zweverig.
De single 'I've just lost somebody' en de b-kant 'The truth about Arthur' zijn de bekendste nummers. 'Born a second' is een van de mooiste ballads uit het Earrings-repertoire.
'Circus will be in town in time' is ook een hoogtepunt en is ook nog een keer opgenomen door de zangeres Bojoura.
'Gipsy rhapsody' lijkt erg veel op 'Love in the city' van The Turtles (uit 1969).
Er is ook cd-versie waarop de bandleden getekend op de voorkant staan. Op elpee staat gewoon Golden Earrings, maar boven zie ik Earrins staan, foutje?

Goede psychedelische rock uit Den Haag
Deze en Winter Harvest zijn van ongekende kwaliteit.
Veel mensen vergeten deze periode vande band.

Het RPM-label heeft dit album opnieuw uitgebracht met de volgende 8 bonus tracks van singles:

A Sound Of The Screaming Day
B She Won't Come To Me

A Together We Live, Together We Love
B I Wonder

A Dong-Dong-Di-Ki-Di-Gi-Dong
B Wake Up Breakfast

A Just A Little Bit Of Peace In My Heart
B Remember My Friend

Op sommige sites kom ik deze CD ook met 5 bonus tracks tegen, dus kijk goed uit welke versie je aanschaft.
De meeste b-kantjes stonden al op 'Singles 1965-1967'. 'Wake Up Breakfast' is alleen op een Amerikaanse verzamel-CD verschenen.
'Remember My Friend' staat ook op 'On The Double'.

Vrij goed album. Er zijn genoeg latere albums die er voor onderdoen.
The truth about Arthur opent sterk. Alleen jammer van dat gegil van Kooymans op het einde. I've just lost Somebody en Born a second time zijn regelrechte uitschieters. Must I cry, Mr. Fortune's wife en Sam and Sue zijn voor mij de minderen.De rest is allemaal uitstekend met Who cares? en Nothing can change this world of mine als verdere favorieten.

The Truth About Arthur was/is het b-kantje van I've Just Lost Somebody.
In Japan is toen de single The Truth About Arthur met op de b-kant Gipsy Rhapsody uitgebracht.
Ik denk dat de Earrings naar de single Night of Fear / The Disturbance van The Move hebben geluisterd. Op het eind van The Disturbance is spookachtig gegil van Move-zanger Carl Wayne te horen.
Miracle Mirror was/is het eerste album met Barry Hay. Naast gitaar en zang is hij ook op dwarsfluit te horen. Dat geluid werd toen vergeleken met The Moody Blues. Later zou Hay ook teksten gaan schrijven. Alle composities van Miracle Mirror zijn van Marinus Gerritsen en George Kooymans. Toch wisten ze met de tekst van Born A Second Time zich goed te kunnen verplaatsen in het leven van Barry Hay. Laatst heb ik de documentaire van Barry Hay weer eens gezien waarin hij het graf van zijn vader bezoekt, voor mij echt een kippenvelmoment.

De beste nummers staan achteraan van 8 t/m 10.

Over het algemeen vind ik dit het derde zwakke album achtereen.

Dit is het minst zwakke album, maar haalt nog geen voldoende

Het is geschreven in 2005 en de beste Jonnie is inmiddels "uitgeschreven of geband" anders had hiertoe met terugwerkende kracht een voorstel kunnen worden gedaan.

Je kunt niet alles weten maar van de staalharde conclusie dat het ooit "Golden Earrins" was word je natuurlijk direct niet goed. Nondeju

En dat terwijl de Golden Earrings (wel nog met "s" hier, voor de goede orde) inmiddels Barry Hay in de gelederen had. Krassenburg was vertrokken voor de dienstplicht die toen riep.
Het is onvoorstelbaar hoe goed Hay uiteindelijk bij de band pastte, als persoon maar ook vocaal. Dat kan haast geen toeval meer wezen, voor elkaar gemaakt.

Hij heeft er 'power' aan toegevoegd en een jeugdig enthousiasme. De Beatpop (ook al was dat vaak alleraardigst) werd ingeruild voor een meer op rock geörienteerd geluid met wat psychedelische invloeden, het was per slot van rekening de tijdgeest.

De combinatie maakt van dat alles een zeer intrigerend en verrassend sterk album. Alleen zouden de composities in de loop van de jaren nog wel wat verbeterd en uitgediept worden.

Ik heb een RPM versie van Miracle Mirror, met o.a. nog de klassiek geworden singles Sound of the screaming day en Together we live, together we love. Hoewel er toch met enige regelmaat singles werden uitgebracht door de Golden earring, was dat nog lang niet altijd een garantie dat het op een studio-album terecht kwam. Dat was ook de geest van de tijd.

Naast het prachtige I've just lost somebody ook het terecht bewierrookte Born a second time. Twee nummers die zijn geschreven door Rinus Gerritsen. George Kooijmans krijgt automatisch vaak de credits maar Gerritsen heeft de helft van dit prima album geschreven, ook het opvallende orkestrale (officiële) einde van Miracle Mirror, het uitstekende Gipsy rhapsody.

Met de komst van Barry Hay kreeg Golden Earrings (toen nog met een 's') toch wat meer een eigen geluid. De ongecompliceerde beat van de eerste 2 albums is ingeruild voor een wat meer zweverig, bij wijlen psychedelische sound met meer diepgang en avontuur. Al moest het beste werk nog komen, dit is al een behoorlijk sterk album met de prima hitsingle I've Just Lost Somebody.

Prima opvolger van Winter Harvest. Met I've Just Lost somebody een puike singel.
Ook dit album draait nog lekker weg. Later kreeg Kooijmans ondersteuning van andere gitaristen en toetsenmannen zoals: Eelco Celling en Robert Jan Stips. Dat kwam hun geluid alleen maar ten goede

I've Just Lost Somebody is echt heel erg mooi!

Deze plaat bevalt me eigenlijk veel beter dan ik had gedacht! Het "volwassen" echte Earring geluid zal pas een album later komen, maar deze past goed in de tijds sfeer denk ik. Ik heb t niet werkelijk mee gemaakt, maar kan er wat bij voorstellen. Juist die "turn" die ze later gingen maken heeft de band interessant gemaakt denk ik. Want 3 of 4 van dit soort platen zou gaan vervelen.

Een kritiek puntje: wat een rare edit in Crystal Heaven
Ik geniet van de stemmen van Hay en Kooymans, en van dit album. Gewoon erg leuk!

Op dit album schuift de Earring mee met de tijdsgeest en komen er psychedelica invloeden in de muziek. Muzikaal doet het wel onder voor de voorganger. De entree van Barry Hay als zanger is fantastisch. Dat levert per direct een kwaliteitsverbetering op.
Het is mooi om zo chronologisch de ontwikkelng van deze band mee te maken.

Barry Hay is een betere zanger dan Frans Krassenburg en zorgde voor wat meer power in de Earring-sound en zijn Engelse uitspraak is ook beter. Daarnaast is de band vanaf dit album ook veelzijdiger geworden.

I've Just Lost Somebody Is het prijsnummer en nog wel van Rinus alleen.


Komt goed met de Earring!

Matige plaat, het prachtige I've lost somebody is de uitzondering. Met de komst van Barry is de subtiliteit ook een stuk weggegaan, soms wel jammer. Heb het psychedelische van de Earring altijd meer kunnen waarderen dan de spierballen.

Als je nog een goedkoop exemplaar zoekt: net iets meer dan 11 euro op transparant vinyl bij bol.com nu

Ik luister de Top 2000 van 2023 terug van #2000 naar #1, maar ik beluister het hele album waar het nummer vandaan komt.

Album nummer: #39
Getriggerd door: #1961 (I've Just Lost Somebody)
Andere Top 2000 nummers op dit album: Sound of the Screaming Day* (#1845)
Nummers toegevoegd aan persoonlijke playlist: I've Just Lost Somebody

Buiten hits als Radar Love en Another 45 Miles ben ik niet heel bekend met de band dus was benieuwd wat ik met dit album uit de beginjaren van de band tegen het lijf zou lopen. Ik ben niet erg onder de indruk al is het geen slecht album. Veel nummers gaan het ene oor erin en het ander eruit, ze beklijven gewoon niet. I've Just Lost Somebody is wel een mooi nummer.

*Sound of the Screaming Day was een singel die niet (direct) op een studioalbum terecht kwam. Hij was voor het eerst op een Greatest Hits album te vinden, en bij de 2009 re-issue van dit album in de bonustracks.

Waarbij aangetekend, dat vanavond het fan-concert is met betrekking tot het afscheid van de band.
Zelfs als je zo oud bent als ik weet je niet beter dan het bestaan van de Golden Earring.

Ik heb inzake aardige songs van dit album Magnificent Magistral aangekruist.
Echt geweldige jaren '60 muziek, voordat de band met hun jaren '70 klassiekers zou komen.

Ontzettend toevallig!