Princess Chelsea - Lil' Golden Book (2011)

Luchtige pop heeft bij mij altijd iets extra's nodig om in de smaak te vallen. Zo weet Regina Spektor mij te betoveren met haar soms erg zware, ietwat Russisch aandoenende pianoklanken en overtuigt Fiona Apple met sterke instrumentaties, met name de drums en overige percussie. Princess Chelsea weet er voor het grootste gedeelte ook wat meer van te maken dan doorsnee pop. Zo zorgen de synths in de intro van het intronummer ervoor dat ze meteen mijn aandacht pakt. De piano en drums in Yulia en Monkey Eats Bananas doen mij in positieve zin aan Fiona Apple denken. Maar dit album is vooral anders dan standaardpop vanwege zijn rijke variatie aan instrumenten en een sterke productie. Frack is hier het beste voorbeeld van. Maar een aantal nummers zijn me iets te "leeg", ze missen net dat extra element wat een nummer tot grotere hoogte kan brengen.