Ólafur Arnalds - Living Room Songs (2011)

Olafur Arnalds Hits Hollywood - 9 Jan 2012 | Clash Music Latest Breaking Music News - clashmusic.com

The soundtrack will gain a standalone release, with Erased Tapes due to release 'Another Happy Day' - the album - on February 27th. As a special preview, the label are streaming 'Poland' on their SoundCloud page.

Edit: Dat is Ólafur Arnalds - Another Happy Day (2012) dus.

Zal ik zeker eens beluisteren.

IJsland is het land waar eigenzinnige artiesten als Sigur Rós en Björk vandaan komen. Aanvankelijk kende ik niets uit dit land, waarvan ik wel altijd de naam van de hoofdstad en diens schrijfwijze onthield, omdat dit weleens handig is op een quiz. Sedertdien heb ik toch enkele leuke artiesten uit dit landje mogen ontdekken, en Arnalds is er eentje van.

Zijn vorige plaat '...And They Have Escaped the Weight of Darkness' was in 2010 een leuke verrassing, sfeervol en redelijk sober, op het gemoed werkend. Dat is met 'Living Room Songs' niet anders; het concept van één song per dag opnemen in de woonkamer spreekt me wel aan, en het is des te knapper dat er dan ook nog eens mooie songs uit voortvloeien. Arnalds experimenteert (hoewel, experimenteren is een groot woord) hier wat meer met elektronica, zoals te horen op 'Near Light', al blijft hij zijn kernwaarden trouw; sober pianospel en melancholische strijkers.

'Near Light' was mijn eerste kennismaking met dit album, ik kreeg het voor de kiezen in één of ander topic (weet niet meer welk), en het ging erin als zoete koek. Iets wat ik vooraf wel verwacht had natuurlijk, maar toch. Ik heb de indruk dat de strijkers hier iets nadrukkelijker aanwezig zijn, en de piano zelf niet meer dé hoofdrol speelt, maar één van de hoofdrollen.

Zeven nummers staan er op dit EP'tje, en elk nummer heeft z'n bestaansrecht. 'Film Credits' heeft bijvoorbeeld een erg toepasselijke titel, want het klinkt gewoon erg filmisch (denk: ontroerende scène), en zorgt af en toe toch wel voor rillingen. 'Tomorrow's Song' klinkt dan weer erg breekbaar en klein. Het pianospel van Arnalds staat weer wat meer in de spotlights, en lijkt de andere instrumenten even op hun plaats te willen zetten: "Hé, hier ben ik!".

Het plaatje duurt niet al te lang, en dat vind ik ook wel een pluspunt ergens. Het zorgt ervoor dat, als je eens even de tijd hebt, je dit album gewoon lekker in z'n geheel kan beluisteren, 23 minuten muziek, daar vind je algauw de tijd en ruimte voor. Qua sfeer zit het dus weer helemaal snor, maar de grandeur, dat tikkeltje extra dat ik in zijn vorige plaat wel terug hoorde, is hier een klein beetje zoek. Enfin, ik vind het niet meteen. Ik begin dan ook met een voorzichtige score, met kans op verhoging.

3,5 sterren

Mooi stuk alweer. Het is inderdaad een groot pluspunt dat je deze eens snel tussendoor kan beluisteren. Dat zorgt er ook voor dat ik deze al heel veel heb gehoord. En dat ik ook meer en meer dingen ga ontdekken zoals: het gekraak van een stoel in Tomorrow's Song.

Na nog een luisterbeurt heb ik maar dat laatste halfje erbij gedaan.
Van begin tot eind genieten, iedere song heeft ook zijn eigen karakter: het filmische Film Credits, het nostalgische Fyrsta, het electronische Near Light.

'k Heb een ander hoessie. En mijn versie staat ook op de site van Erased Tapes. Nieuwe uitgave?

Nog altijd een van de betere albums van Ólafur Arnalds. Van het elektronische Near Light naar het minimalistische Tomorrow's Song, het blijft een heerlijk album.
Ik heb hem grijs gedraaid maar hij gaat maar niet vervelen.

4,5 sterren