Europe - Start from the Dark (2004)

Veel liedjes klinken het zelfde. Jammer want de CD begint wel aardig.

Na het final countdown geneuzel eindelijk weer eens een hardrock waardig album. Het begin was goed met Europe en Wings of tomorrow beide van begin jaren 80. Daarna kreeg al rap de zakenman de boel in handen. Iets waar ze zelf ook niet echt over te spreken waren. Maar ja, je bent jong en je tekend wat....Met dit album zetten ze de liefde voor de hardrock weer eens op hun kaart en eren zo hun helden. Lekker vet gitaarwerk van John Norum die ondanks, overigens diverse goede solo albums, alleen in Japan een God was. Maar ja, wie niet?

Waarom geef je dan maar 2,5*?

Aardig comeback album maar ook niet meer dan dat vind ik. Als het een lp was, vind ik kant A goed tot zeer goed. Kant B vind ik echter maar matig en in sommige gevallen (Sucker en Song #12) zelfs ronduit slecht!
Dit album bevat dus voor absolute uitschieters naar boven en naar beneden en daardoro geen al te samenhangend geheel (zoals opvolger Secret society wel is).
Het titelnummer is van ongekende schoonheid en laat de oude met de nieuwe Europe prachtig samensmelten. Tot nu toe is dit het allerbeste nummer dat ze sinds de terugkeer hebben geschreven vind ik.
Gotta have faith, Wake up call, Flames, Reason, Run with you en America zijn heel behoorlijk en misschien in sommige gevallen zelfs goed. Hero is een ander pareltje op dit album! Staat bol van eerbetoon aan hun grote helden; Thin Lizzy.
De produktie is vrij kaal en rauw en dat bevalt me wel moet ik zeggen. Tsjonge, als je dit album eens vergelijkt met bijv. Out of this world en je indenkt dat het (ongeveer) dezelfde band is...toch wel mooi om die diversiteit te horen! Dat is maar weinig bands gegeven.

Ik vind het allemaal wel ok klinken, maar ook niet echt heel erg fantastisch...

Het is teveel one in a million wat de heren hier brengen! Wat ik wel positief vind is dat ze weer "terug" naar de oude sound gaan, en die synthesizers veelal weg hebben gelaten (hoor ik m nog in Flames, got to have faith en song no12??) (al vind ik Out of this world echt hun leukste album)

IJzersterke terugkeer van Europe met deze cd en ook behoorlijk stevig vergeleken met hun vorige werk. John Norum kan weer eens lekker uit zijn dak gaan op de gitaar en is in topvorm. Wake Up Call, Start from the Dark, America of Got to Have Faith zijn heerlijke rocknummers en Hero is een mooie ballad. Zeker niet minder als hun eerste twee platen maar met een modernere en meer recht toe recht aan sound. Na deze cd de dvd gekocht met hun optreden in Engeland en live zijn ze ook erg goed.

Heerlijk album! Nog maar een paar keer beluisterd maar een handjevol nummers blijven meteen al hangen ; Start from the dark, Flames, Wake up call, Spirit of the underdog en America.
Bij Wake up call kon ik het niet laten om het volume wat hoger te draaien, man wat een heavy intro!!
Jammer dat het daarna toch wat inkakt maar blijft een lekker nummer.

Europe klinkt hier nog lekker (redelijk) hard in tegenstelling tot waar ze nu mee komen. De blues invloeden kan ik hier namelijk nog niet echt waarnemen. Sucker klinkt trouwens nog niet eens zo erg verkeerd ....... maar ja dat refrein echt niet om aan te horen!
Ik lees veel positiefs over Hero. Het nummer doet mij nog niets maar wie weet komt dat nog.

Een heel ander Europe dan dat van 'The Final Countdown'. OOR noemde het in een recensie 'poedelgrunge'. Ik kan deze nieuwe stijl wel waarderen en de plaat van begin tot eind zonder nummers te skippen voorbij laten komen. Vette gitaarriffs en de kristalheldere stem van Joey Tempest. Prima plaat.

Na 13 jaar relatieve stilte - de bandleden hadden zo elk hun eigen muzikale projecten - kwam de band weer terug, met de suggestieve titel van de plaat als beginpunt. Zo'n lange periode waarin er soms muzikale aardverschuivingen plaatsvinden was een sprong in het diepe voor de heren. Helaas is de productie wat droog, haast spartaans en dat maakt dat het geheel niet spettert. Het songmateriaal is ook niet ijzersterk en voelt juist door de mix wat ingetogen aan. Got to Have Faith en het titelnummer zijn sterk, bevatten allebei een goede groove en zijn prima vooraan de tracklist geplaatst. Flames is een pompend rocknummer en is vrij degelijk. Hero klinkt wat eenvoudig en de lyrics zijn wel erg kazig. Wake Up Call klinkt aardig maar wil ik ook nog wel eens regelmatig skippen, hetzelfde geldt voor Reason, de song komt maar niet echt tot leven. Zo sleept het plaatje zich voort waarbij Sucker nog wel het vermelden waard is. Zo bevat de eerste helft van de schijf een aantal sterke songs maar naarmate de plaat vordert kakt het songmateriaal steeds meer in.
Kortom, fijn dat de band een doorstart maakte, Start from the Dark een paar prima nummers telt maar voor mijn gevoel deze release meer een teken van leven inhield dan een spetterende comeback.

Grappig is dat die spartaanse productie uit handen komt van Kevin Elson. Juist ja, die ook The final countdown produceerde. Haast niet voor te stellen als je beide albums naast elkaar legt. Wat betreft het album kan ik je niet anders dan gelijk geven. Alleen voor Hero wil ik nog wel een lans breken. Mooi eerbetoon aan Phil Lynott en Thin Lizzy in het bijzonder. Mooie clip ook, die de tekst mooi visualiseert. Kazig of niet

Dit album staat nu op met een zacht volume als achtergrondmuziek. En omdat ik met van alles bezig ben vergat ik welke cd er speelt, waarbij ik me afvroeg wat ik hoorde. Is dat King's X? Daar doet Start from the Dark me nu keihard aan denken. De vette riffs maar ook de zang (zonder samenzang) heeft er in de verte van weg.

Het eerste album na de doorstart in 2003 grijpt terug naar de succesjaren van 'The Final Countdown' door de terugkeer van gitarist John Norum en producer Kevin Elson. Maar daar houdt de vergelijking dan ook meteen weer op. Europe laat vanaf de eerste minuut horen dat het geluid donkerder en meer recht toe recht aan is. Dat gecombineerd met een heldere productie levert een prima 'comeback' album op, dat vooral in het eerste deel overtuigt.

"Something has changed since I've been away" zingt Tempest in opener 'Got to Have Faith'. Het is voor mij meteen een van de hoogtepunten van het album, samen met titelnummer 'Start from the Dark', het stevig rockende 'Flames' en 'Wake Up Call'.

Het toegankelijke 'Hero' heeft misschien een wat cheesy tekst, maar het is wel verpakt is een catchy song. Ook de overige nummers zijn meer dan de moeite waard, zo laat Tempest met 'Roll with You' horen nog steeds een goede rockballad te kunnen schrijven. Alleen 'Song no.12' is beduidend minder en 'Sucker' is dan wel een misser.

'Start from the Dark' is een prima terugkeer van Europe en was de basis voor nog veel meer moois. Op de komende twee albums zou de band haar 'nieuwe' geluid gaan vinden en daarna verder uitbouwen.

Nadat de Zweedse belastingdienst enkele jaren beslag had gehouden op bezittingen en inkomens van de voormalige leden van Europe (zie website wingsoftomorrow.com onder The band > History > 1988-2002 over die zwarte bladzijden), keerde de groep in 2003 terug. Gelouterd en ernstiger dan voorheen, zo straalt de muziek van een jaar later uit. Dit in de bezetting van de internationale doorbraak The Final Countdown.

Dat geluid komt vooral door gitarist John Norum, die echter geen last had gehad van de financiële perikelen omdat hij toen allang ex-lid was. Op zijn soloalbums was hij zijn gitaren gaan downtunen, waardoor ze in combinatie met donkere riffs zwaarder klinken; op Start from the Dark soms alsof er een snufje death metal of nu metal in zijn spel zit.
Tegelijkertijd blijft dit de groep met de heldere vocalen van Joey Tempest, verrassend goed passend bij het nieuwe Europe. Toetsenist Mic Michaeli, klaar met vrolijk jaren '80 klaterspel, speelt eveneens donkerder en heeft een bescheidener rol: dit is voluit een gitaaralbum, vet geproduceerd door Kevin Elson, opgenomen in Stockholm.

Norum en Tempest schreven de eerste nummers voor Start from the Dark. Uitblinken doen vooral het titelnummer met een tekst verwijzend naar de staat waarin de groep verkeerde, Wake up Call met grommend basspel van John Levén en een heerlijke solo van Norum, het rockende Sucker over een fan die kennelijk de inspiratie voor de tekst vormde, het autobiografische Spirit of the Underdog en het felle en tegelijkertijd melodieuze America.
De rest is weliswaar niet spectaculair maar altijd lekker. Zoals Hero, getuige de clip een ode aan hun - en mijn - jeugdheld Phil Lynott met daarin een passende twingitaarsolo; en het akoestische slot Settle for Love.

Bepaald géén herhaling van de stijl van The Final Countdown of de "Amerikaanse" albums met Kee Marcello daarna. Evenmin een terugkeer naar de directe hardrock / metal van hun eerste twee albums. De groep vond zichzelf opnieuw uit en juist dat geluid maakte dat ik de groep (pas in 2017) herontdekte. Met dank aan de grotere rol voor John Norum en diens riffs.

Een keer live gaan bekijken. Dan klinken ze nog veel beter dan op de studioalbums.

Bam. Vrijdag 30 mei Eindhoven, kaartjes gekocht.

Echt?? Wat goed! Ik ga ook zoals het nu lijkt