Europe - Start from the Dark (2004)

Nadat de Zweedse belastingdienst enkele jaren beslag had gehouden op bezittingen en inkomens van de voormalige leden van Europe (zie website wingsoftomorrow.com onder The band > History > 1988-2002 over die zwarte bladzijden), keerde de groep in 2003 terug. Gelouterd en ernstiger dan voorheen, zo straalt de muziek van een jaar later uit. Dit in de bezetting van de internationale doorbraak The Final Countdown.

Dat geluid komt vooral door gitarist John Norum, die echter geen last had gehad van de financiële perikelen omdat hij toen allang ex-lid was. Op zijn soloalbums was hij zijn gitaren gaan downtunen, waardoor ze in combinatie met donkere riffs zwaarder klinken; op Start from the Dark soms alsof er een snufje death metal of nu metal in zijn spel zit.
Tegelijkertijd blijft dit de groep met de heldere vocalen van Joey Tempest, verrassend goed passend bij het nieuwe Europe. Toetsenist Mic Michaeli, klaar met vrolijk jaren '80 klaterspel, speelt eveneens donkerder en heeft een bescheidener rol: dit is voluit een gitaaralbum, vet geproduceerd door Kevin Elson, opgenomen in Stockholm.

Norum en Tempest schreven de eerste nummers voor Start from the Dark. Uitblinken doen vooral het titelnummer met een tekst verwijzend naar de staat waarin de groep verkeerde, Wake up Call met grommend basspel van John Levén en een heerlijke solo van Norum, het rockende Sucker over een fan die kennelijk de inspiratie voor de tekst vormde, het autobiografische Spirit of the Underdog en het felle en tegelijkertijd melodieuze America.
De rest is weliswaar niet spectaculair maar altijd lekker. Zoals Hero, getuige de clip een ode aan hun - en mijn - jeugdheld Phil Lynott met daarin een passende twingitaarsolo; en het akoestische slot Settle for Love.

Bepaald géén herhaling van de stijl van The Final Countdown of de "Amerikaanse" albums met Kee Marcello daarna. Evenmin een terugkeer naar de directe hardrock / metal van hun eerste twee albums. De groep vond zichzelf opnieuw uit en juist dat geluid maakte dat ik de groep (pas in 2017) herontdekte. Met dank aan de grotere rol voor John Norum en diens riffs.