George Harrison - Gone Troppo (1982)

slechtste album van george harrison, helaas zit deze ook bij de 'dark horse years' box, anders had ik hem waarschijnlijk ook niet gekocht. Het album heeft geen inhoud en er staat maar een echt leuk liedje op en dat is naar mijn mening "that's the way it goes"

De onbekendste plaat en daardoor blijkbaar de onbemindste. George was in deze tijd de muziekindustrie helemaal zat, hij begon zich steeds meer te richten op zijn filmmaatschappij Handmade films. Life of Brain, Time bandits, Mona Lisa, the meaning of life zijn enkele kaskrakers die Harrison produceerde waardoor hij plots in de filmwereld een grote naam was. De maatschappij werd zo groot dat deze de succesvolste Britse uit de jaren 80 was.

Gone Troppo is zijn meest luchtige solo plaat, opgenomen op de Fiji eilanden, en dat hoor je. Nummers als That's the way it goes, Unknown delight, Mystical one en Gone Troppo zijn erg goed, Circles is een nummer wat al uit 1967 stamt, en hier pas het daglicht ziet, erg goed overigens. De plaat flopte enorm aangezien Harrison niets aan promotie deed, zelfs zijn grootste fans wisten niet dat deze plaat bestond. Prima plaat met voor zijn doen nogal vrijblijvendheid, waardoor deze plaat een echt zomerse sfeer uitademt "much hot, not much on the body" zingt hij, en die sfeer ademt de plaat uit.

Dat George Harrison een wel erg wisselvallige solo oeuvre heeft, mocht weer eens duidelijk zijn. Naast enkele erg sterke platen, bakt hij er hier erg weinig van.
Wake Up My Love is een best aardig zomers deuntje, en de titelsong kan er ook mee door, maar dan heb ik hebt zo'n beetje gehad met dit plaatje, en de hoes is ook nog eens spuuglelijk.

**

Ieder zijn mening Evan, maar ik ben het geheel oneens met je. Alleen die slidegitaar al, die zooooooooooooo Harrison is op een nummer als That's the way it goes, om dat nog maar te zwijgen van zijn stem die op deze plaat sterker klinkt als ooit, zwoel en doeltreffend, of het autobiografische mystical one..prachtig. Heb nooit begrepen dat veel Harrison fans deze plaat nooit op waarde hebben kunnen schatten!! De hoes hoes is overigens ontworpen door Lerry legs Smith van de Bonzo band, die ook optraden in de misterie tour film van The Beatles. Leuk om te weten mocht je ooit in een show zitten en dit is de vraag voor 1 miljoen!! Je weet het niet, je weet het niet!!

Na jouw betoog zal ik deze plaat nog maar eens uit de kast trekken en ze een "nieuwe kans" geven, je weet maar nooit, je weet maar nooit...

Bedankt voor de info over de hoesontwerper!

Euh... maar momenteel luister ik nog even verder naar Live at Massey Hall 1971 van Neil Young, màn dat is pas lekker!

Neil doet het altijd goed, zeker op 31 december!! Ik neem altijd iets van hem mee als ik op vakantie ga!!

Maar Gone Troppo verdient zeker een tweede kans!! Zet de plaat op als je totaal in de stemming bent, ik zit nu in een Clapton periode. Gelukkig nieuw jaar!

Ik heb het vandaag herbeluisterd, en de slideguitar en toch een handvol betere liedjes kunnen toch dit album redden.
Baby don't Run Away, That's The Way it Goes, zijn toch ook heerlijk zomerse nummertjes;
Lang niet zo'n slecht album dan wat ik altijd had gedacht;
Ik verhoog naar *** stemmen.

Het niveau van Thirty Three & 1/3, Cloud Nine of ATMP zal dit natuurlijk niet halen, maar erg slecht is dit zeker ook niet!

***

Ik begin steeds méér van dit ondergesneewde plaatje te houden, momenteel is het retro nummertje "I Really Love You" mijn favoriet... ik heropwaardeer nog maar eens naar ***1/2

Goed..goed..goed om zo nu en dan tot de conclusie te komen dat zogenaamd ondermaats werk lang zo slecht niet is!!

Redelijke plaat van George Harrison, in ieder geval veel beter dan Somewhere in England. Dream Away en Wake Up My Love zijn hier wat mij betreft de hoogtepunten.

Dit album heeft een flinke valse start, maar vanaf Greece komen er een paar nummers die wel oke zijn. Greece, Gone Troppo, Mystical One en Unknown Delight kunnen er wel mee door. Erg sterk en overtuigend is het echter niet. De rest van de nummers zijn echter bedroevend slecht.

3 uit 10 is erg matig, en dan kwam die rotplaat Cloud Nine ook nog... George Harrison was in de jaren 80 (helaas) waardeloos.

@ Stijn, draai je niet té veel George op één dag. Dat wordt een overdosis op deze manier. Ik vind, dat je te weinig tijd neemt en George vandaag "een beetje" afraffelt. En dat gaat ten koste van een goed overwogen beoordeling, is mijn bescheiden mening. Je hoeft ze niet allemaal goed te vinden,maar zó slecht zijn ze nou ook weer niet. Gr.Ad

Het was een hoop Harrison ja (een paar had ik gisteren al gedraaid), maar dat maakt het voor mij juist alleen maar makkelijker te vergelijken. Als ik alles achter elkaar gedraaid heb hoor ik heel goed welke beter is etc. Ik luister altijd kritisch, en ik zal nooit denken ''het is wel goed zo, snel door naar de volgende.''

Ik sluit natuurlijk niet uit dat ik albums minder ga waarderen of juist meer, maar dat is ook na 30 luisterbeurten niet uitgesloten toch?

Zijn 3 albums uit de jaren 80 zijn trouwens de enige die bij mij geen voldoende scoren hoor, de rest is allemaal heel aardig.

Wat vind jij eigenlijk van deze Gone Troppo Ad?

De positieve bijdrage van Devel-Hunt is mij uit het hart gegrepen.
Ik heb er weinig aan toe te voegen.

De zeer aanbevelingswaardige dvd ' Concert for George ' herinnerde mij weer aan een van die mooie Harrison composities van Gone Troppo : That's the way it goes.
Misschien verraad Gone Troppo pas zijn schoonheid na herhaaldelijke beluistering en vormt dat de verklaring voor zijn impopulaire status.


3.75 *

Redelijk album, maar ook niet meer dan dat. Vind bijvoorbeeld I Really Love You een vreselijk onnozel nummer, en Baby Don't Run Away ontiegelijk saai.

Staan wel prima nummers als That's the Way It Goes en Dream Away tegenover.

Soms helpt het blijkbaar als je een plaat een tijdje laat liggen en hem dan eens een herkansing geeft.

Wellicht is deze inderdaad wel beter dan Somewhere in England. De productie is nogal gepolijst, wat af en toe een beetje vloekt met het soms luchtige karakter van de nummers. Toch ervaar ik dat nu niet echt meer als storend.

'Baby Don't Run Away' vind ik wel het slechtste George Harrison nummer ooit, maar verder staat er eigenlijk geen ondermaats nummer op deze cd. 'Mystical One' vind ik zelfs een sterk nummer, maar verder vind ik hier ook niet echt uitblinkers. Het album mist vooral wat spanning.

Dit album heeft duidelijk niet het niveau van Thirty Three & 1/3, George Harrison of Cloud Nine, maar de woorden 'bedroevend slecht' neem ik graag terug.

Ik draai All Things Must pass zo'n 3 keer per dag, dat is een goede 6 uur, soms sla ik de jams wel over hoor..

Maar ik krijg er geen genoeg van en durf toch nog steeds te beweren dat John en George mijn favoriete Beatles zijn

Deze hoes heeft echt de jaren 80 te pakken... dat is wel een beetje zonde... moet de plaat nog horen

Ik ben toch aardig te vreden over deze plaat, ik vind hem zelfs aardig beatles achtig klinken!
Zomers, geschreven en gerecorded op Fiji, prachtige locatie en het plezier spat toch van de opnames af hoor.
Alleen de hoes is erg jammer, en de jaren 80 productie maakt het een beetje een etalage werk... Ik vond de productie van ATMP zo verschrikkelijk goed, niet té over geproduceerd, dat is dit... Imagine al George zijn platen gemixed als ATMP en LITMW

Regelmatig lees in bij recensies van Harrison platen die hij in de jaren 80 maakte, Cloud nine/ somewhere in England en Gone troppo dat die platen een echte jaren 80 productie hebben. Terwijl die platen, met heel soms een synthesizer, dat juist niet hebben. Harrison zelf had een pest hekel aan de muziekkoers in de jaren 80. Somewhere in England en Gone troppo hadden gemakkelijk in 1974 uitgebracht kunnen zijn. Terwijl recenties uit 1987 over Cloud nine letterlijk schreven dat die plaat zo in 1969 uitgebracht had kunnen worden. Daar ben ik het mee eens. De drie platen zijn behoorlijk naturel en organisch. Het doet me aan niets denken aan typische jaren 80 producten als Duran Duran, Simple minds of Depeche mode ( om maar drie typische jaren 80 acts te noemen). Ex Beatles platen die wel echt jaren 80 zijn vind ik eerder Tug of War, flowers in the dirt en Double Fantasy. Maar Harrison?......no way!! Die deed precies waar hij zin in had zonder enig besef van trends. Harrison platen zijn vooral een blauwdruk van zijn gemoedstoestand op het moment dat hij ze maakte. Precies dat maakte hem voor mij uniek.

George Harrison – Gone Troppo(1982)

Het is 1982, het muzikale klimaat is veranderd en Harrison bezong dat op zijn vorige studio album “Somewhere in England”, wat niet erg goed verkocht.
Daar is Gone Troppo, wat een Australische verwoording is voor “Gone mad”, een zomers klinkend album waar speel plezier boven echte kwaliteit word gesteld.
Art Work vind ik zelf erg belangrijk en bepaald veelal de sfeer van de CD, dat doet dat bij deze dus ook, wat een verschrikkelijk lelijke artwork!

Harrison heeft de wel bekende middelen van de jaren ’80 ontdekt, en geeft daar aan toe.
Synthesizers worden aan het instrumenten arsenaal toegevoegd.

Het album kickt off met het zomers klinkende “Wake Up My Love, wat erg vrolijk klinkt. De gitaar lijkt helemaal te zijn weg gezakt en lijkt te zijn ingeruild voor een synthesizer. Maar de typische stem van Harrison klinkt nog altijd prima, een beetje dunnetjes en ‘huilerig’ maar dat is verre van erg.

“That’s the Way It Goes” , er zit een flinke mix over de gitaar heen. De slide van Harrison klinkt nog steeds als vanouds alleen dan dikker en lijkt er een phaser over heen te zijn gesmeerd. Het klinkt vooral erg vrolijk , wat flink afsteekt tegen het neerslachtige(sobere) oudere werk van Harrison.

“I Realy Love You” is eigenlijk een beetje een lullig nummertje, maar past precies in de sfeer van het album en past ook wel een beetje bij de humor van Harrison. Het klinkt een beetje Beatleachtig.
Het instrumentale nummer “Greece” vind ik niet zo speciaal, wel typisch Harrison maar hoor hem toch liever zingen. De geluid effectjes aan het einde van de song weten mij toch altijd te irriteren.
Wat wil je met 2 keyboards en Synths op een song. Overigens speelt Billy Preston mee op dit nummer

“Gone Tropo”, de titeltrack. Zou een soundtrack van een film kunnen zijn, zo vrolijk klinkt het.
Oude vriend Jim Keltner speelt mee op dit nummer, hij speelt wat percussie. Uit eindelijk hou je een vrij simpel melodietje over.
“Mystical One”, waarschijnlijk de beste song van het album. Autobiografisch, zo dunkt mij.
Al zijn sommige delen van de tekst een beetje simpel(lees;lullig) “Im Happier than a willow tree”, wellicht dubbelzinnig bedoeld, maar pakt mij niet op die manier.

“Unknown Dellight”, daar is de slide weer. Wat minder diep in de mix, gelukkig. Je houd er een prima pop nummer op na, maar heel veel meer is het niet.
“Baby Don’t Run Away”, standarad liefdes liedje? Misschien, de tekst zou je ook kunnen betrekken op het leven zelf. Denkend aan het gezegde “Time Waits for no one”. Genieten van de mooie momentjes.

“Dream Away”, in 2010 gekozen als een van de beste Harrison nummers. Wellicht een van de meest opgewekte van de lijst. Niet klagend, niets wensend, niets liefhebbend. Waarom geen nummer schrijven over het willen wegdromen? Wellicht zijn de punten die ik net noemde te verwaarlozen, en hebben ze er iets mee te maken. Een fijn nummer vind ik het wel.
“Circles” een ouwertje, origineel geschreven voor de witte dubbelaar van de kevers. Zo klinkt hij ook, de oude ‘gedrevenheid’ zit er in, en de kwaliteit is ook zeker aanwezig. Komt over op mij als de meest serieuze song van de plaat en is meer dan een waardige afsluiter. Onder het mom van; sterke nummers maken, dat kan ik wel!
Dit zou het laatste studioalbum van Harrison zijn tot aan Cloud Nine, met 5 tussenjaren.
Het zakte tot een dieptepunt, dit album verkocht nog minder dan het ‘donkere’ “Somewhere in England” .

Harrison klonk in zijn muziek nog nooit zo vrolijk als hij dat hier doet, en in mijn ogen klinkt hij dat pas ook weer op “I Got My Mind Set On You” van ”Cloud Nine” en “In Between the Devil and the Deep Blue Sea” van “Brainwashed”.

Plezier mag voorop staan, lever dan een prima album af.
Dat heeft George Harrison in mijn ogen dan ook gedaan. Het klinkt zomers en de speelvreugde spat er van af.

3,5*

Het Art Work is gemaakt door Larry Legs Smith. Zat ooit in de Bonzo dog band. Die op hun beurt weer optraden in de Film magical mystery tour van The Beatles.
Harrison heeft ooit een nummer opgedragen aan Lerry Legs Smith, (Lady's and gentleman) his name is Legs, wat staat op de LP Extra texture (read all about it).

Larry Legs Smith woonde om de hoek bij Harrison in het plaatsje Henley. Toen Larry legs Smith begin jaren 80 falliet ging nam Harrison hem in dienst als Hofnar. Harrison haalde hem vaak naar zijn 120 kamers tellende kasteel ( friar park ) om te lachen, waar hij geld voor kreeg. Tot aan Harrisons dood onderhield hij Lerry Legs Smith financieel, zijn appartement staat vol met spullen die hij van Harrison kado kreeg. Dit verhaal staat in verschillende boeken over Harrison.

Op mijn cd staat nog een akoestische bonus track: 'mystical one'. Dit ingetogen, breekbare nummer zet alle andere - toch niet onverdienstelijke - nummers op dit album ver in de schaduw.

Naar aanleiding van een paar hedendaagse positieve reviews weer eens beluisterd. Zo verkeerd was het allemaal nog niet met de ex-Beatle, die toen meer met films en tuinieren bezig was. George klinkt relaxt en speelt sterke slidestukken. De productie valt mee en was in mijn herinnering meer 80ies. Qua klank zit het tussen GH uit 1979 en Cloud Nine in. Ik was geneigd om er een halfje bij te doen, maar het titelnummer en de laatste drie nummers zijn niet al te sterk. Met een beetje meer effort had er meer ingezeten.

Deze plaat als 13 jarig jochie gekocht toen hij uit kwam na het lezen van een recensie in het fanclubblad van de Nederlandse Beatles Fanclub. Geen idee dat er een plaat uit was tot dat moment. Google was nog niet je vriend in die tijd. De plaatselijke platenzaak had 1 exemplaar te koop. Inmiddels ook de cd versie uit de box erbij met die prachtige demo van Mystical One.
Hoewel het artistiek gezien niet zijn beste plaat is, draai ik de plaat nog altijd erg graag. Wake up my love sla ik meestal wel even over, daar heb ik niet veel mee, maar daarna een heerlijke optimistisch klinkende plaat van George.