George Harrison - Gone Troppo (1982)

George Harrison – Gone Troppo(1982)

Het is 1982, het muzikale klimaat is veranderd en Harrison bezong dat op zijn vorige studio album “Somewhere in England”, wat niet erg goed verkocht.
Daar is Gone Troppo, wat een Australische verwoording is voor “Gone mad”, een zomers klinkend album waar speel plezier boven echte kwaliteit word gesteld.
Art Work vind ik zelf erg belangrijk en bepaald veelal de sfeer van de CD, dat doet dat bij deze dus ook, wat een verschrikkelijk lelijke artwork!

Harrison heeft de wel bekende middelen van de jaren ’80 ontdekt, en geeft daar aan toe.
Synthesizers worden aan het instrumenten arsenaal toegevoegd.

Het album kickt off met het zomers klinkende “Wake Up My Love, wat erg vrolijk klinkt. De gitaar lijkt helemaal te zijn weg gezakt en lijkt te zijn ingeruild voor een synthesizer. Maar de typische stem van Harrison klinkt nog altijd prima, een beetje dunnetjes en ‘huilerig’ maar dat is verre van erg.

“That’s the Way It Goes” , er zit een flinke mix over de gitaar heen. De slide van Harrison klinkt nog steeds als vanouds alleen dan dikker en lijkt er een phaser over heen te zijn gesmeerd. Het klinkt vooral erg vrolijk , wat flink afsteekt tegen het neerslachtige(sobere) oudere werk van Harrison.

“I Realy Love You” is eigenlijk een beetje een lullig nummertje, maar past precies in de sfeer van het album en past ook wel een beetje bij de humor van Harrison. Het klinkt een beetje Beatleachtig.
Het instrumentale nummer “Greece” vind ik niet zo speciaal, wel typisch Harrison maar hoor hem toch liever zingen. De geluid effectjes aan het einde van de song weten mij toch altijd te irriteren.
Wat wil je met 2 keyboards en Synths op een song. Overigens speelt Billy Preston mee op dit nummer

“Gone Tropo”, de titeltrack. Zou een soundtrack van een film kunnen zijn, zo vrolijk klinkt het.
Oude vriend Jim Keltner speelt mee op dit nummer, hij speelt wat percussie. Uit eindelijk hou je een vrij simpel melodietje over.
“Mystical One”, waarschijnlijk de beste song van het album. Autobiografisch, zo dunkt mij.
Al zijn sommige delen van de tekst een beetje simpel(lees;lullig) “Im Happier than a willow tree”, wellicht dubbelzinnig bedoeld, maar pakt mij niet op die manier.

“Unknown Dellight”, daar is de slide weer. Wat minder diep in de mix, gelukkig. Je houd er een prima pop nummer op na, maar heel veel meer is het niet.
“Baby Don’t Run Away”, standarad liefdes liedje? Misschien, de tekst zou je ook kunnen betrekken op het leven zelf. Denkend aan het gezegde “Time Waits for no one”. Genieten van de mooie momentjes.

“Dream Away”, in 2010 gekozen als een van de beste Harrison nummers. Wellicht een van de meest opgewekte van de lijst. Niet klagend, niets wensend, niets liefhebbend. Waarom geen nummer schrijven over het willen wegdromen? Wellicht zijn de punten die ik net noemde te verwaarlozen, en hebben ze er iets mee te maken. Een fijn nummer vind ik het wel.
“Circles” een ouwertje, origineel geschreven voor de witte dubbelaar van de kevers. Zo klinkt hij ook, de oude ‘gedrevenheid’ zit er in, en de kwaliteit is ook zeker aanwezig. Komt over op mij als de meest serieuze song van de plaat en is meer dan een waardige afsluiter. Onder het mom van; sterke nummers maken, dat kan ik wel!
Dit zou het laatste studioalbum van Harrison zijn tot aan Cloud Nine, met 5 tussenjaren.
Het zakte tot een dieptepunt, dit album verkocht nog minder dan het ‘donkere’ “Somewhere in England” .

Harrison klonk in zijn muziek nog nooit zo vrolijk als hij dat hier doet, en in mijn ogen klinkt hij dat pas ook weer op “I Got My Mind Set On You” van ”Cloud Nine” en “In Between the Devil and the Deep Blue Sea” van “Brainwashed”.

Plezier mag voorop staan, lever dan een prima album af.
Dat heeft George Harrison in mijn ogen dan ook gedaan. Het klinkt zomers en de speelvreugde spat er van af.

3,5*