George Harrison - Live in Japan (1992)

een mooi live album.

Dit is een mooi live overzicht van het werk van George. Voor mij persoonlijk had er wel wat meer van All Things Must Pass op mogen staan maar vooruit, de muzikant beslist.
Samen met zijn maatje Eric Clapton speelt George er lekker op los. Eigenlijk ook nog een uniek album omdat hier Beatles nummers op staan die (dacht ik) live nergens anders te vinden zijn. Grappig idee wel.

Muzikaal gezien een mooi live-album, maar omdat ik George zijn stem hier allesbehalve sterk vind, ze klinkt zelfs erg dunnetjes en iel, daarom : ***1/2 en helaas niets meer, en al staat de hoes geheel buiten de muziek : hier is nog eens een onkundige aan het werk geweest, toch ?

***1/2

De nummers die George tijdens zijn Japanse tour speelde behoren tot zijn beste, zonder twijfel. De begeleidingsband, Clapton en zijn band, is van grote klasse, het probleem is George zelf, die duidelijk na jaren afwezigheid van de grote podiums niet op zijn gemak is, het was zijn eerste tour sinds 1974. Zijn stem is mooi in intieme kleine optredens maar niet sterk genoeg voor stadions in Tokio waar per optreden soms 50.000 mensen kwamen. Ook is de mix vreemd, het publiek klinkt ingeblikt, waardoor er geen sfeer is. Ik heb bootlegs gehoord van deze tour en die zijn vele malen beter als deze plaat. Dat Harrison zelf niet blij was met deze tour en met het staan in de spotlight blijkt uit het feit dat de planning voor een Europese en Amerikaanse tour op het laatst zijn geschrapt, wat jammer is. Was toch leuk geweest: George Harrison live in Rotterdam Ahoy.

Lekker live album van George Harrison met de Eric Clapton band.

Het begin is niet helemaal flitsend maar na Taxman valt er voldoende te genieten. Helaas kwam er geen vervolg op deze tour.

Patrick heeft gelijk. Muzikaal valt er niets op dit optreden aan te merken. 'Taxman' had misschien iets beter gekund en Clapton had zich daar meer aan de originele solo moeten houden, maar enfin.

Harrison's stem is ieletjes en flink achteruit gegaan. Hij klinkt niet slecht, maar het is niet die (redelijk fantastische) stem die ik van hem ken. Dit is niet in elk nummer even erg, en hij weet het redelijk te verbloemen doordat hij zich laat ondersteunen door meerdere stemmen. Geheel volgens verwachting laat George de hogere uithalen in 'While My Guitar Gently Weeps' dan ook voor wat ze zijn. Toch wel jammer, maar verder is het gewoon een goede uitvoering.

Toch denk ik dat Harrison liefhebbers hier best van kunnen genieten. Bij mijn weten zijn deze en The Concert For Bangladesh zijn enige live-albums, dus we moeten het er maar mee doen. Dat is geen straf toch?

1 van de weinige livealbums van betreurde George Harrison .
Met Clapton en diens band als begeleiders komt George een tikkie nerveus over .
Het gitaarwerk is sterk , de Claptonband speelt strak maar plichtmatig , maar de songs maken een hoop goed natuurlijk .
De meesten memoreren het hier al , de stem van de exbeatle is magertjes en dun en in bepaalde nummers snak je daarom naar het origineel . Een groots zanger is hij nooit geweest , maar hier speelt ook de spanning een grote rol vermoed ik .
Toch blijven de meeste liedjes goed overeind en kun je spreken over een redelijk geslaagde registratie . Hoe dan ook heeft de man wel heel schone liedjes geschreven .

Hij was niet de evenknie van John en Paul, maar heeft wel geweldige nummers geschreven die erg belangrijk voor de Beatles waren. De setlist van dit live optreden vind ik prima en geeft een goed overzicht nan de man's oevre. Prima live registratie. De stem van George was was zwakjes, maar verder klonk de band met Clapton prima

Zijn stem is op deze 'live in Japan' iel en mager, maar was zijn stem dat feitelijk niet altijd al, met hoge uithalen die jankerig eindigde?? De kracht van George zijn stem was niet de beheersing en het loepzuivere, zoals John en Paul, maar wel een stem die emoties over kon brengen, soms zelfs lijkend op die van Dylan. Probleem met zo'n breekbare stem is wel dat het lastig is om voor een menigte van 50.000 mensen op te treden, dan heb je gewoon iets meer vocale power nodig. De stem van Harrison is prachtig tijdens kleine intieme optredens zoals in 1977, in Saterday night live, waar hij samen met Paul Simon optrad voor zo'n 100 mensen.

Ik ga er toch een halfje bij doen. Muzikaal is deze live cd uitstekend, geheel logisch met zo'n begeleidingsband natuurlijk. De setlist is daarnaast formidabel, ook al is de periode 1975-1979 compleet overgeslagen. Eigenlijk is dit een 'live best of'.

Ik blijf er echter wel bij dat George's stem niet optimaal is, al valt het vaak reuze mee. In 'Taxman' en 'If I Needed Someone' valt het het meeste op, maar het stoort me eigenlijk niet.

Ik ben het deze keer trouwens niet helemaal eens met devel-hunt. In de periode 1968-1971 was George een geweldige zanger. Dat hij live voor een groot publiek óók zijn niveau haalde bewees hij op The Concert for Bangladesh, toch ook een optreden voor (2 keer) 20.000 mensen. Daarna introduceerde hij inderdaad die 'jankerige' stijl, en werd zijn stem ook steeds wisselvalliger (op Thirty Three & 1/3 zingt hij bijvoorbeeld veel beter dan op Extra Texture). Zijn optreden met Paul Simon vind ik trouwens misschien wel zijn beste live optreden ooit, maar helaas veel te kort. Hij was daar gewoon prima bij stem, dat heeft denk ik weinig te maken met hoeveel mensen er zitten te luisteren.

George's stem zal vast minder 'getraind' zijn geweest doordat hij maar weinig optredens deed, en toch ook al een dagje ouder was. Hij zou inderdaad ook last kunnen hebben van zenuwen, zoals bikkel2 zei. Ik heb wat (bootleg) beelden van deze tour, en hij lijkt niet helemaal op z'n gemak, maar hij lijkt er tegelijkertijd wel plezier in te hebben.

Het frappante is echter dat George nog geen jaar na deze Japanse tour ineens weer véél beter zong (zijn laatste volledige concert in de Royal Albert Hall en Bob Dylan's 30th anniversary concert). In 1997 tijdens een VH1 show was het wéér mis met zijn stem, al zag hij er ook al ziek uit: YouTube - George Harrison - All things must pass . ''And a cloudburst doesn't last all day'' moet wel zijn slechtst gezongen zin ooit zijn.

Eén jaar na deze tour in Japan gaf hij zijn laatste concert ooit, in Londen, in The royal albert hall, was binnen een paar minuten uitverkocht. Zonder Clapton en zijn band maar met Gary Moore en Mike Campbell (TP and the heartbreakers). Harrison was tijdens die concerten veel vrolijker en losser en beter bij stem. Later heb ik hierover eens gelezen dat, ondanks de goede bedoelingen van Clapton, de ego's van beide grootheden toch wat botste waardoor er een wat verkrampte sfeer ontstaan is die Harrison tijdens zijn concert in the royall Albert hall absoluut niet had.

YouTube - George Harrison - While My Guitar Gently Weeps - 1992

YouTube - George Harrison Roll Over Beethoven Royal Albert Hall 1992

Die show bedoel ik inderdaad devel-hunt, er is daar eigenlijk niets mis met z'n stem. Hoewel ik al een bootleg van dat optreden heb hoop ik toch dat er nog eens een officiële uitgave komt.

Feitelijk is zijn allerlaatste live optreden opgenomen in zijn tuin, voorjaar 2001 ter promotie van de geremasterde versie van de CD All things must pass. Naar Harrison ligt in het gras Dave Stewart van de Euritmics.

YouTube - All Things Must Pass

Dit is een show waar ik heel graag bij aanwezig geweest had willen zijn. Zijn er beelden van?
Ik mis wat nummers van All Things Must pass en bijvoorbeeld When we was fab, maar met wat we wel krijgen is het genieten. Uiteraard ook van Clapton, bijvoorbeeld zijn solo's in Taxman.

Officieel is er geen dvd van deze tour uitgebracht, maar er zijn wel bootleg opnames. Audience shot met apparatuur uit 1991, dus de kwaliteit is niet overdonderend. Verwacht verder ook geen spetterende show. Clapton en Harrison zijn artiesten die gewoon hun ding doen en er verder bijna als een zoutzak bij staan. Desondanks wel erg leuk om te zien.

Tijdens zijn concert in The royall albert hall in Londen, één jaar na zijn tour in Japan, maakt Harrison een veel meer ontspannen en vrolijke indruk. Hij maakt veel meer contact met het publiek en zingt ook beter en steviger. In die band heeft Clapton plaats gemaakt voor Gary Moore en Mike Campbell (Heartbreakers), die zich veel meer ten dienste van Harrison opstelde. Het gerucht ging dat de tour door Japan spanningen opriep tussen Harrison en Clapton wie nu eigenlijk de ster van het concert was.

Ik vind het een erg goed concert, en vind toch dat George's stem helemaal niet dun en jankerig is.
Zelfs swingend is de plaat, alleen het achtergrond koor op "What is Life" laat wat te wensen over, maar ik vind dit en erg sterke live plaat, niet zo goed als Concert for bangla Desh, maar daar zit dan ook bijna 20 jaar tussen

De opmerkingen over zijn stem, had dat toen al niet te maken met de kanker die in '97 werd geconstateerd? Misschien ver gezocht, maar met keel-/longkanker, is het niet vreemd dat je dit gaat horen. Het wisselende in zijn kwaliteit van zang zou dat kunnen verklaren en is het zelfs knap dat hij dit dan weet te presteren.

Overigens vind ik het wel meevallen en is het een leuk concert met mooie uitvoeringen.

Concert uit 1992. Dat zijn stem niet over de hele linie krachtig is heeft met zijn kwaliteiten als zanger te maken. Hoewel hij een erg goede zanger was had hij niet de krachtige live stem van Lennon of McCartney, eerder een beetje iel, soms een beetje jankerig, zeker in de hoge tonen, wel heel erg karaktervol. Hij is hier veel beter bij stem dat tijdens zijn Amerikaanse Dark Horse tour uit 1974. Ik denk niet dat het met zijn toen nog toekomstige ziekte te maken had, dat lag nog te ver voor hem. Zoals hij hier klinkt, zo was zijn stem nu eenmaal.

Vind het een prima opname en vandaag op repeat staan. Zijn stem heeft mij altijd wel bevallen en de opnames/tour waar jij naar refereert ken ik niet. Misschien toch eens naar Youtubben .
Overigens zie ik nu pas dat ik een extra track op dit album heb staan: Roll over Beethoven. Leuke afsluiter.

Prima live cd. Het stemgeluid van George stoort me overigens niet en hij wordt m.i. vocaal voldoende ondersteund. Wat de productie betreft: Ik beluister het cd spoor van een geremasterde sacd uit 2004 - als onderdeel van de 5 cd/ 2 sacd/ 1 dvd box 'The dark horse years 1976-1992' - en die klinkt goed voor mijn gevoel. Er is niet veel live materiaal van GH en de Beatles dus ik ben al lang blij dat dit er is.

Ik heb altijd wel een zwak gehad voor George Harrison al is zijn solowerk wisselvalliger dan die bij The Beatles (maar dat geldt ook voor de andere 3). Op zich een prima live-album met zowel geweldige Beatles-songs als solowerk al is zijn stem inderdaad wat aan de dunne kant maar het songmateriaal en prima begeleiding vergoeden veel.