Waylon - After All (2011)

Talentenjachten, ze bestaan al jaren, maar echt grote artiesten zijn er nooit uitgekomen. Groot voorbeeld die het wel lukte was Marco Borsato, maar anderen zoals Jim en Jamai kwam in de musicals terecht. En dan is daar Waylon. Hij deed ooit mee met de eerste versie van Holland’s Got Talent en werd tweede achter een slangenmeisje. Daarna bouwde hij wel een succesvolle carrière op. Met als tweede worp dit album After All. Een album waarmee hij zijn potentie moet gaan bewijzen. En doet hij dat? Lees rustig verder.

In Amerika, daar moet het gebeuren voor Waylon en zijn band. Daar moest zijn nieuwe plaat opgenomen worden. Na wat afspraken kwam hij daar in een studio terecht en vond hij zichzelf teveel als een nummer gebruikt. Dus hij stapte op, op zoek naar een nieuwe plaats op het album op te nemen. Dat werd Volendam. Different world, maar wel de rust om goede muziek te maken. Want goede muziek maken kan deze man zeker. Dat bewijst hij keer op keer met zijn energieke, uitstekende live-optredens. Herkenbare stem, mooie rasp, een podiumdier, alles om het klusje te klaren. Maar daarin wel meer dan 100% geven. Prima.
After All dus, dat is de titel van de opvolger Wicked Ways. Ook deze plaat wordt onder het Motown-labletje uitgebracht. De vraag is natuurlijk hoeveel dat nog betekend, omdat het meer om het beeldmerk gaat van het vermaarde label dan om het feit dat hij echt in Detroit een contract ondertekend heeft. Hoe het album is?
Punt één: zonder twijfel is Waylon een prima zanger. Elk nummer wordt volledig door zijn goede stem gedragen en hij weet goed hoe hij er gebruik van moeten maken.
Punt twee: we horen verschillende stijlen voorbij komen. Dat Waylon naast soul ook erg van country houdt dat wisten we al, maar dat laat hij ook nog eens zelf horen. Prima zet, want die nummers(Jealousy), bevallen prima. Ook is er plaats voor ballads (Speed of Love) en pop (Lose It).
Punt drie: de opvallendste nummers. Lucky Night valt op als een nummer dat een hoog meezinggehalte heeft en perfect bij Waylon’s stem past. Of gaan we meer voor het soulvolle Need a Little Time. Op dit nummer horen we perfect die fijne rasp in zijn stem en is de soulgeluid goed te horen (ik zeg orgeltje!). Swingen kan ook op dit album, neem daarvoor het groovende The Satisfier. Prima nummer!

Conclusie: Waylon laat zeker meer diepte horen dan op zijn vorige plaat. Hij lijkt mij ook een stuk meer betrokken bij deze plaat, wat ik alleen maar toejuich. Ook de massa houdt hij in het oog met sterke popsongs. Ik houd persoonlijk meer van zijn rauwere, souvolle kant en die had dan mij part ook wat meer op dit album gehoord mogen worden. Dus ik ga live denk meer genieten.