Neal Casal - Sweeten the Distance (2011)
mijn stem
8 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Fargo
-
Sweeten the Distance (4:48)
-
Bird with No Name (3:05)
-
Need Shelter (3:55)
-
Let It All Begin (4:06)
-
White Fence Round House (4:22)
-
So Many Enemies (4:00)
-
Feathers for Bakersfield (3:32)
-
Time and Trouble (3:56)
-
How Quiet It Got (3:20)
-
The Gyrls of Wynter (4:13)
-
Angel and You're Mine (4:50)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 29 november 2011, 21:15 uur
Ik ben bang dat ik binnenkort gewoon een tête à tête kan hebben met Neal Casal, omdat ik vermoedelijk de enige enthousiaste liefhebber van zijn muziek op Musicmeter ben. Gezien de progressieve status van onze site kan het vooruitzicht (voor deze aan alle eisen voldoende singer-songwriter) op liefhebbers in de rest van Nederland alleen maar nog slechter zijn.
Dus vandaar: onderling een biertje tussen Casal en mijzelf aan het strand van Scheveningen, met gesigneerde cd's uiteraard en waarbij hij gelijk aan mij kan vragen of ik nog specifieke wensen heb voor het volgende album.
Neen, zou ik antwoorden, ook Sweeten the distance voldoet weer volledig aan mijn verwachtingen. Prachtige (akoestische) nummers, bevlogen gezongen en af en toe een wat steviger track. Wat meer zelfs dan gewoonlijk.
De enige vorm van kritiek die ik zou kunnen geven is toch dat er wat weinig ontwikkeling in zijn muziek zit.
Hij (1968) bevindt zich nu in een stadium waarvan je zegt: okee, dit is wat ik doe en dit is mijn geluid. Ik moet toegeven dat die weg overigens al geruime tijd geleden is ingeslagen maar wat hij maakt blijft hoogstaande kwaliteitsrock in de beste singer/songwriter tradities. Dus moet je er om die reden dan kritiek op leveren ja of nee.
Ik begin voorlopig misschien nog wat aan de lage kant met 4 sterren. Dan zie ik later nog of ik dat naar boven bij ga stellen.
Dus vandaar: onderling een biertje tussen Casal en mijzelf aan het strand van Scheveningen, met gesigneerde cd's uiteraard en waarbij hij gelijk aan mij kan vragen of ik nog specifieke wensen heb voor het volgende album.
Neen, zou ik antwoorden, ook Sweeten the distance voldoet weer volledig aan mijn verwachtingen. Prachtige (akoestische) nummers, bevlogen gezongen en af en toe een wat steviger track. Wat meer zelfs dan gewoonlijk.
De enige vorm van kritiek die ik zou kunnen geven is toch dat er wat weinig ontwikkeling in zijn muziek zit.
Hij (1968) bevindt zich nu in een stadium waarvan je zegt: okee, dit is wat ik doe en dit is mijn geluid. Ik moet toegeven dat die weg overigens al geruime tijd geleden is ingeslagen maar wat hij maakt blijft hoogstaande kwaliteitsrock in de beste singer/songwriter tradities. Dus moet je er om die reden dan kritiek op leveren ja of nee.
Ik begin voorlopig misschien nog wat aan de lage kant met 4 sterren. Dan zie ik later nog of ik dat naar boven bij ga stellen.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 29 november 2011, 21:44 uur
Je bericht herinnert me eraan dat ik ook nog verplicht ben tot een beschrijving. 
De gitarist van The Cardinals (Ryan Adams) blijkt ook solo bestaansrecht te hebben, maar net als Ryan Adams is hij soms wat te soft voor mijn smaak. De nummers met wat meer pit erin zijn ook de momenten die mijn aandacht het beste weten te grijpen. Wel is Neal Casal duidelijk een vakman, die inderdaad de singer-songwriter tradities beheerst. Muzikaal gezien word ik niet echt geprikkeld. Ik hoef niet op het puntje van m'n stoel te zitten om alles mee te krijgen.
'Let It All Begin' slaat daarin door. Ik vind het te poppy, wat simplistisch en echt niet origineel genoeg. Het is gelukkig de enige keer dat hij de plank misslaat (hoewel ik bij 'Feathers for Bakersfield' ook nog even op de proef word gesteld).
Uiteindelijk mis ik te veel een eigen sound/gezicht, maar vermakelijk is het wel.
De gitarist van The Cardinals (Ryan Adams) blijkt ook solo bestaansrecht te hebben, maar net als Ryan Adams is hij soms wat te soft voor mijn smaak. De nummers met wat meer pit erin zijn ook de momenten die mijn aandacht het beste weten te grijpen. Wel is Neal Casal duidelijk een vakman, die inderdaad de singer-songwriter tradities beheerst. Muzikaal gezien word ik niet echt geprikkeld. Ik hoef niet op het puntje van m'n stoel te zitten om alles mee te krijgen.
'Let It All Begin' slaat daarin door. Ik vind het te poppy, wat simplistisch en echt niet origineel genoeg. Het is gelukkig de enige keer dat hij de plank misslaat (hoewel ik bij 'Feathers for Bakersfield' ook nog even op de proef word gesteld).
Uiteindelijk mis ik te veel een eigen sound/gezicht, maar vermakelijk is het wel.
0
geplaatst: 10 december 2021, 10:57 uur
musician schreef:
Ik ben bang dat ik binnenkort gewoon een tête à tête kan hebben met Neal Casal, omdat ik vermoedelijk de enige enthousiaste liefhebber van zijn muziek op Musicmeter ben. Gezien de progressieve status van onze site kan het vooruitzicht (voor deze aan alle eisen voldoende singer-songwriter) op liefhebbers in de rest van Nederland alleen maar nog slechter zijn.
Dus vandaar: onderling een biertje tussen Casal en mijzelf aan het strand van Scheveningen, met gesigneerde cd's uiteraard en waarbij hij gelijk aan mij kan vragen of ik nog specifieke wensen heb voor het volgende album.
Neen, zou ik antwoorden, ook Sweeten the distance voldoet weer volledig aan mijn verwachtingen. Prachtige (akoestische) nummers, bevlogen gezongen en af en toe een wat steviger track. Wat meer zelfs dan gewoonlijk.
De enige vorm van kritiek die ik zou kunnen geven is toch dat er wat weinig ontwikkeling in zijn muziek zit.
Hij (1968) bevindt zich nu in een stadium waarvan je zegt: okee, dit is wat ik doe en dit is mijn geluid. Ik moet toegeven dat die weg overigens al geruime tijd geleden is ingeslagen maar wat hij maakt blijft hoogstaande kwaliteitsrock in de beste singer/songwriter tradities. Dus moet je er om die reden dan kritiek op leveren ja of nee.
Ik begin voorlopig misschien nog wat aan de lage kant met 4 sterren. Dan zie ik later nog of ik dat naar boven bij ga stellen.
Ik ben bang dat ik binnenkort gewoon een tête à tête kan hebben met Neal Casal, omdat ik vermoedelijk de enige enthousiaste liefhebber van zijn muziek op Musicmeter ben. Gezien de progressieve status van onze site kan het vooruitzicht (voor deze aan alle eisen voldoende singer-songwriter) op liefhebbers in de rest van Nederland alleen maar nog slechter zijn.
Dus vandaar: onderling een biertje tussen Casal en mijzelf aan het strand van Scheveningen, met gesigneerde cd's uiteraard en waarbij hij gelijk aan mij kan vragen of ik nog specifieke wensen heb voor het volgende album.
Neen, zou ik antwoorden, ook Sweeten the distance voldoet weer volledig aan mijn verwachtingen. Prachtige (akoestische) nummers, bevlogen gezongen en af en toe een wat steviger track. Wat meer zelfs dan gewoonlijk.
De enige vorm van kritiek die ik zou kunnen geven is toch dat er wat weinig ontwikkeling in zijn muziek zit.
Hij (1968) bevindt zich nu in een stadium waarvan je zegt: okee, dit is wat ik doe en dit is mijn geluid. Ik moet toegeven dat die weg overigens al geruime tijd geleden is ingeslagen maar wat hij maakt blijft hoogstaande kwaliteitsrock in de beste singer/songwriter tradities. Dus moet je er om die reden dan kritiek op leveren ja of nee.
Ik begin voorlopig misschien nog wat aan de lage kant met 4 sterren. Dan zie ik later nog of ik dat naar boven bij ga stellen.
Helaas te laat ontdekt, alhoewel ik hem achteraf ken als gitarist van The Cardinals zonder zijn naam te kennen. Er is een mooie box uitgebracht als eerbetoon aan deze fantastische muzikant waar meer dan 100 muzikanten aan meedoen. Hij werd door zijn medemuzikanten zeker gewaardeerd.
Highway Butterfly is een ontroerend gedenkteken voor de grote liedschrijver Neal Casal ★★★★★ DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl
* denotes required fields.
* denotes required fields.