Mary J. Blige - My Life II... (2011)

De nieuwe van Mary J. Ben best benieuwd eigenlijk, aangezien ze aangaf te willen terugkeren naar haar roots voor dit album. Nu vind ik haar eerste reeks albums allemaal best oké, pas na No more drama wist ze me niet meer te boeien. Hoe dan ook: ik hoop op een mooie comeback met My life II.

Het nummer met drake is erg goed!

Altijd interessant natuurlijk deze dame. De eerste single 25/8 klinkt best prima.

Ligt het aan mijn versie, of klopt deze volgorde van de tracklist totaal niet?

Laten de meeste R&B-zangeressen maar “modern” zijn met dance- en elektronische-invloeden in hun muziek. Mary J. Blige houdt lekker vast aan de oude vertrouwde R&B-sound - weliswaar in een modern jasje - waar ze in de eerste plaats bekendheid mee verwierf. My Life II... the Journey Continues (Act 1) is de titel van haar nieuwe album, en daaruit konden we al opmaken dat ze terugblikt naar het verleden zonder ook maar één moment daadwerkelijk te blijven hangen in het verleden. De reis gaat verder, en Mary J. Blige dus ook. De ouwe rot in het vak bewijst, na de twee matige voorgangers Growing Pains en Stronger withEach Tear, waarom ze ook anno 2011 nog relevant is. Overwegend is dit haar beste werk sinds tien jaar tijd. Naast jaren ’90 R&B neemt ook hip-hop een belangrijke rol in op dit album, iets wat dankzij de gastbijdragen van Nas, Rick Ross, Brook Lynn, Busta Rhymes en Drake al duidelijk werd.

Hoewel My Life II niet van constante goede kwaliteit blijft, komt 't alvast mooi op gang met het werkelijk stuiterende Feel Inside. Het is de gastbijdrage van Nas die het nummer naar een hoger niveau weet te brengen en gezamenlijk maken ze het nummer tot een echte banger. Samen met de producer Rodney “Darkchild” Jerkins steekt ze de Chaka Khan-klassieker Ain’t Nobody in een nieuw jasje. Een gedurfde keuze, maar ze brengt het er prima van af. Hoewel het nummer vooral uit het dance-vaatje tapt, is het in dit geval geen ramp – het is hedendaags en het klinkt fris. 't Zou zomaar kunnen uitgroeien tot één van de grootste hits van 2012. Met geruime afstand de grote (dans)vloer vuller van het album. Traditioneler en dichter bij haar roots blijft ze met de single 25/8 en Why met een gastbijdrage van Rick Ross. Beide nummers zijn oversneden R&B en hip-hop, vormgegeven in een stijl waarin ze tegenwoordig niet meer vaak gemaakt worden. Alsof je teruggebracht wordt naar de vorige eeuw. Tricky Stewart draagt ook zijn steentje bij op het album, met Empty Prayers levert hij één van de sterkste producties van het album, Mary J. Blige kan tranentrekkers als geen ander brengen, en ook een andere ietwat kale productie als Mr. Wrong met rapper/zanger Drake is één van de betere die je hierop zult aantreffen. Elegant zoals ze is eindigt het album met het relatief kleine Need Someone, (nagenoeg) gebracht in akoestische sfeer, en de prachtige powerballad The Living Proof; een anthem als het ware. Een lied waarbij Mary’s vocale kwaliteiten aantonen dat ze niet bereid is om gas terug te nemen, dat is ook nergens voor nodig hoor.

Twijfelachtige momenten zijn er ook. Next Level laat horen dat Mary J. Blige ook mikt op een jonger(e) doelgroep. Het is wel eigentijds, maar door de standaard dertien in een dozijn productie en het matige nummer an sich wordt ze als vocalist erg beperkt en datzelfde geldt ook voor de gastbijdrage van Busta Rhymes die niets weet toe te voegen. Don’t Mind voelt tevens wat verloren aan op het album, vrijwel om dezelfde reden als Next Level, meer dan een b-kantje is dit niet. Dit soort nummers kan Mary toch beter overlaten aan de nieuwe generatie. Over een “nieuwe” generatie gesproken, een feature van Beyoncé is voor de massa altijd interessant, maar de samenhang van clichés in Love A Woman is eerder een zwaktebod dan een pluspunt, vind ik. Op vocaal gebied valt er natuurlijk weinig op aan te merken; beide dames zijn in topvorm. Verder ontbreken soms de kleine details (en dan qua productie met name) die het album nét even wat beter had kunnen maken; maar dat zullen we nu niet al te zwaar meerekenen.

P. Diddy: “You know My Life is a classic, so if you’re gonna do it, you know you gotta come with it girl.”
Mary J. Blige: “Well, it’s not a competitor, it’s a sequel and an extension of how far we’ve come.”

Zo hoorden we aan het begin van het album op het intro. Ik kan er het volgende op zeggen: het aftellen voor My Life III is begonnen, dit is haar beste album sinds No More Drama, enne welkom terug Mary J!

@Angelo

Je eerste twee zinnen helemaal mee eens.

Mary J. komt hier met een veelzijdig album met gastartiesten die écht iets toevoegen en vooral zorgen voor de nodige afwisseling. Echter zijn het vooral de producties die mij op een positieve zin opvallen en natuulijk de stem van Mary J. zelf. Een ruime voldoende, 4*!

Nas' bijdrage op Feel Inside is vanouds goed qua flow. Ook zijn bijdrage op Common's aankomende album was sterk dus hopelijk houdt ie dit niveau qua rappen vast tot aan zijn nieuwe album (vond zijn raps de laatste jaren namelijk niet echt overtuigend voor zijn doen).

Op luisterpaal is de tracklist inderdaad anders? Maakt ook niet uit verder. Toch een erg goed album, had ik niet verwacht want de laatste 10 jaar vond ik haar totaal niet interessant meer. Alleen be without you nog eens geluisterd. Vooral de nummers met hiphop doen het goed.

Wat een heerlijk nummer met Nas. Heerlijk die sample van Wu-Tang's Triumph. Die knalt lekker!

Eerlijk? Ik heb geen album van Mary meer beluisterd sinds No More Drama in 2001. Meer dan een ‘aardige’ single heb ik deze voorbije 10 jaar dan ook niet opgevangen. Waarom dan nu My Life II wel door mijn speakers knalt? Ze keert terug naar haar roots, toen ze nog terecht de Queen of Hip-Hop Soul werd genoemd en haar muziek ertoe deed, iets betekende, typisch Mary J. was! De eerste single loog er alvast niet om: 25/8 is een bijzonder aggressieve lovesong die het vuur van weleer weer opwakkert. Flarden van de nineties vliegen voorbij en toch blijft de productie fier overeind in het huidige wereldje. Een mooie verdienste!

En ook de rest van het album blijkt bol te staan van die diepe drums, zware synthesizers en een Mary J. Blige vol passie. In veel opzichten gaat deze terugkeer eigenlijk nog verder dan eender wat ze in de nineties voor elkaar speelde. Harder en sneller, enkel de beter kan ik onmogelijk uitspreken. Het album begint bijzonder leuk, maar te snel slaat de gretigheid in haar stem over naar wanhopigheid (kijk, ik kan het nog), blijft het muzikaal toch iets te veel een spelletje (kijk, we kunnen het nog) en is er gewoon te weinig overtuigend songmateriaal om uit te spelen (kijk, dat kan niet). Teveel nodeloos gezwans, maar misschien is ook dat een knipoog naar de ellenlange R&B-albums van de nineties... Alleen is het dan geen knipoog meer, maar haast een gimmick. Meer directie was het concept zeker ten goede gekomen. Weg met de misse eighties-cover Ain’t Nobody en gedaan met het groeperen van ballads (de drie op het einde maken van de finale nog een lange zit). En welk nut hebben features als Drake en Rick Ross? Veel interessanter zijn de rappers die er toen ook reeds bijwaren, zoals Nas, om hun evolutie naast die van Mary zelf te zetten. Ze scoren misschien niet meer hetzelfde grote publiek (alhoewel), maar het had tenminste iets betekend.

Te veel zaken aan My Life II doen geloven dat het om een publiciteitsstunt gaat, eerder dan om een oprecht verlangen naar een vervlogen tijd. Een geslaagde publiciteitsstunt, aangezien ook ik in de val ben gelopen. Meer dan een verdienstelijke poging is het echter niet geworden. De sound wordt goed benaderd, maar het niveau nooit gehaald.

Er zitten een paar irritante ballads aan het album vastgeplakt (te weten vanaf Love a Woman) die wat mij betreft niet nodig waren. Gelukkig neemt het tempo weer toe met de bonus tracks. Helaas doet dat het album wel een beetje raar klinken : tempo, hoopje ballads, tempo. Misschien dus beter een album om op shuffle te zetten.

Zit nog een beetje te twijfelen over de stem, maar ga voorlopig voor 3*.

Dit album is toch vooral een erg lange zit. De eerste drie tracks vind ik echt geweldig (ik ben niet helemaal weg van de beat van 'Next Level' maar het nummer blijft gaaf) en ook '25/8' vind ik super. Helaas wordt dit niveau niet vastgehouden door het album heen. De rest van de nummers hebben toch wat minder pit en wat minder aanwezigheid. Daarmee wil ik ook niet zeggen dat het slechte nummers zijn, ze zijn mijns inziens gewoon niet zo uitnodigend. Ze had van mij het hele album vol mogen zetten met die drukke stampers. Zodra het tempo er een beetje uitgaat haak ik ook snel af.
Helaas.

Trouwens, als er in plaats van Drake 'Lil' Wayne' had gestaan had ik het ook geloofd. Wat een verschrikkelijke autotune op die feature zeg. De cover 'Ain't Nobody' ben ik ook niet weg van, dan vind ik de mash-up uitvoering van Liberty X nog leuker

Wat ben ik blij met deze cd! Deze mooie vrouw bewijst keer op keer dat ze er nog staat na al die jaren, haar emotie gemengd met de vrolijkheid die ze bezit hoor je zeer zeker terug op deze cd. Ik ben weggeblazen. Ik wist dat deze cd uit was gekomen, alleen jammer genoeg te lang gewacht om er gehoor aan te geven. Nu ik het heb gedaan ben ik blij. Ze neemt me in de meeste nummers mee in de emotie. En de teksten zijn super. Ik ben blij met deze cd en daarom een terechte *5 !

Echte favorieten: Empty Prayers, Someone To Love Me(Naked), The Living Proof, Ain't Nobody, Need Someone, Mr Wrong & Love a Woman.