School Is Cool - Entropology (2011)

School Is Cool..... oeps, die naam heeft geen eeuwigheidswaarde zullen we maar zeggen maar het draait uiteindelijk om de muziek nietwaar?!

En die muziek? Daar valt niet veel op aan te merken. Natuurlijk kan niemand ontkennen dat Johannes Genard of op z'n minst één van de andere bandleden niet vies is van Arcade Fire.
We hebben meer bandjes gehoord die daar toch zeker enige invloed van hadden (Fanfarlo, Revere) maar ook die hadden genoeg eigen gezicht net als School Is Cool dat heeft.

Het albums bruist en we horen duidelijk jonge gasten die er helemaal voor gaan en als je dan zo'n heerlijk energiek album kunt afleveren waarbij je soms aan Arcade Fire moet denken kun je dat ook als compliment zien, dus België mag extra trots zijn over het feit dat School Is Cool ook voldoende eigen smoel heeft en wederom een band aflevert met enorme potentie. Want wat als het jonge honden gedrag straks wat meer structuur gaat krijgen en daarmee aan scherpte wint? Dan heb je een band die tot de top gaat behoren. Een band die op het niveau van een dEUS kan opereren.
Dat is allemaal ver op de feiten vooruit lopen en dat besef ik goed dus terug naar Entropology dat er voor zorgt dat je maar moeilijk stil kunt zitten, waar je geweldige liedjes hoort en waar je een gedreven band hoort die er voor gaat en wat ook daadwerkelijk overkomt op de luisteraar (je moet dan wel een beetje tegen het drukke stuitergedrag kunnen).
Daarbij bewandelen ze genoeg leuke zijwegen die de muziek boeiend weet te houden, hebben ze aardig wat leuke verfraaiingen om het fris te houden en hebben ze het allerbelangrijkste voor elkaar namelijk deze luisteraar weten te overtuigen (en uiteindelijk gaat het daar toch om ).

Ja, ik ga deze band in de gaten houden. Ze zijn leuk. Ze zijn goed en ze maken muziek waar ik heel blij van kan worden. Het leven kan soms zo mooi zijn. Daar heb je muziek als die op Entropology voor nodig. Zo simpel kan het zijn.

Onze schrijvende pers maakt graag de vergelijking met Arcade Fire, laat mij in hun voetsporen treden. Daar waar The Suburbs ook 16 nummers telde, kon ik me op die plaat makkelijk voorstellen dat het beter had geweest als er een nummer of twee sneuvelde. Entropology is niet in hetzelfde bedje ziek. Het geheim? Ik vermoed dat het helpt dat de band heeft gekozen om kritisch genoeg te zijn en bepaalde nummers liever te vroeg dan te laat heeft gestopt. Heel wat nummers blijven onder de drie minuten en een aantal zelfs onder de twee. Dit komt het geheel ten goede. Filler staat hier niet op.

Het blijft overal even avontuurlijk. Van de opener wisten we reeds dat het, ondanks de korte duur, epische proporties aannam. Deze apocalyptische grandeur komt nog vaak terug, niet in het minst in de twee afsluitende nummers, de elektronische battlecry Warpaint en het ietwat melancholische Entropology. Het einde van de wereld en de dood zijn hier nooit veraf, maar de zachte klanken van de xylofoon of de mooie strijkarrangementen evenmin.

De zanger van Customs heeft blijkbaar ook een diploma wijsbegeerte op zak. Verder dan gratuite referenties naar Shakespeare komt de vriendelijke man niet, en hun op post punk gerichte muziek baadt ook niet meteen in originaliteit. Alle vergelijkingen ten spijt is School is cool wel een groep die erin slaagt om met een eigen smoel naar buiten te komen. Het moet zijn dat het brein van de muziekjournalisten niet werkt zonder een kader te scheppen waar ze elk nummer kunnen aan ophangen. Ja er is wel wat Arcade Fire of Paul Simon (want laat ons eerlijk zijn, Vampire Weekend heeft zelf ook het warm water niet uitgevonden)

Als we toch even de filosofische tour opgaan dan is Customs Etienne Vermeersch (saai en men wil zo snel mogelijk de klank afzetten) en is School is cool Friederich Nietzsche, die ietwat gekke, duale cultuurcriticus. De muziek doet soms Apollonisch aan (de interludes, On the beach of Hanelei) maar tegelijkertijd ook Dionysisch (In want of something, Dawn, and the newly hatched damselfly). Ook de lyrics getuigen van een grotere diepgang en intelligentie. Het zal een truc worden om diezelfde dualiteit op een tweede plaat even goed te balanceren, maar dat zijn zorgen voor later.

School is cool heeft met hun debuut een gedurfd en gevarieerd werk afgeleverd, met voldoende jeugdig enthousiasme maar evenzeer duidelijk blijk gevend van een groot inzicht en talent. Anders dan The Black Box Revelation, die krampachtig hun sound op The Stones enten om het in de VS te maken, heeft School is cool zonder veel moeite een debuutalbum gemaakt dat het echt verdient om in het buitenland opgemerkt te worden. Beste Belgische album van het jaar. Vergeet dEUS, School is cool.

Hé weer een Belgisch groepje zie ik hoog in de rotatielijst verschijnen. Altijd even checken: vergelijkingen met the Arcade Fire worden getrokken. Gelijk luisteren dus! En ja hoor, ze doen het weer onze zuiderburen: (een nieuwe groep met) een goede nieuwe plaat.

Op de eerste twee nummers is de link met de muziek van the Arcade Fire snel gelegd. En dat hebben ze fraai gedaan, want het zijn erg goede songs The World Is Gonna End (mooie titel voor een opener!) en Car, Backseat, Parking Lot. In Want of Something is een vrolijk popliedje in het verlengde hiervan.
Deze plaat heeft echter voldoende wendingen, andere geluiden en afwisseling om het een eigen smoel te geven. Mooi voorbeeld is de rustige troubadoursong O! Delusions. En een kruising van de troubadour en the Arcade Fire-invloeden hoor je op het fraaie the Road to Rome.

Dan volgen Dawn... & On the Beach of Hanalei met leuke twists maar niet zo boeiend als de eerste songs. Algorithms daarentegen is een mooie liedje met vooral hele mooie strijkers. Trouble in the Engine Room is een leuk liefdesliedje met piano. New Kids in Town is een deels mislukte poging om een Arcade Fire-achtig nummer te spelen, maar kan er desondanks mee door.
Het middenstuk van deze plaat is toch het minste stuk van deze plaat.

Op the Underside horen we ineens de oooohs van Coldplay terug, alleen is dit nummer beter dan wat er op het nieuwe album van Coldplay staat. De reprise van Cars, Backseat & Parking Lot is een mooie rustige versie. Die wordt gevolgd door de coole synthesizer van Warpaint, een sterk wat steviger nummer. Ineens zijn we back to the 80s, ik moet aan Ultravox denken.
Tot slot volgt één van de hoogtepunten: de titelsong. Een door strijkers en synthesizer gedragen nummer wat toewerkt naar een mooie finale.

Voor een debuutalbum heeft School Is School een goede en gevarieerde plaat afgeleverd met Entropology. Nog niet alles haalt een hoog niveau, maar de echt goede nummers geven aan dat er nog meer in het vat zit.

Bands die nummers van wereldformaat voortbrengen hebben we in België zeker (Absynthe Minded, The Van Jets, The Black Box Revelation). Maar bands die een album van wereldformaat voortbrengen? Dat is een zeldzaamheid. School is Cool doet dus in mijn ogen iets ongeziens: een frisse popplaat vol variatie afleveren met de tegenwoordig obligate folkinvloeden, grandioze elementen uit de klassieke barokmuziek en sterke teksten, dat bovendien een heel krachtig geheel vormt. The World is Gonna End Tonight, New Kids in Town en Warpaint zijn dijken van nummers, maar op de plaat vallen ze samen met de andere puzzelstukjes mooi op hun plaats. Het geheel is adembenemd, opwindend, alsof het einde van de wereld écht vanavond zal aanbreken.
Hier hoor je een groep aan het werk die iets te vertellen heeft, een groep waarvan de ambities verder reiken dan optredens voor een pils in plastic bekers slurpend publiek op het door de gemeente ingericht festival op het dorpsplein. Ik ben benieuwd naar wat dit gezelschap in de toekomst nog gaat doen, want ze verdienen het om verder door te stoten dan de parochiezalen van Aalst, Peutie, Zwevezele en Genoelselderen.