Rod McKuen - Greatest Hits Vol. 3 (1971)

Tja, ik wilde die twee nummer één-hits van Rod McKuen uit het begin van de jaren zeventig wel eens terughoren. En dus kocht ik deze LP voor een euro bij de kringloop. Ik had wel het idee dat McKuen met name in zijn vaderland ooit een grote naam was, maar omdat hij vijftig jaar later volkomen vergeten lijkt, had ik er geen goed beeld bij. Terwijl deze LP zijn rondjes draait op de platenspeler - ik ben vooralsnog niet erg onder de indruk - begin ik ook te googlen naar wie deze Rod McKuen nou eigenlijk was.

Nou, om te beginnen is hij niet eens in de eerste plaats een zanger of een componist, maar een poëet, een dichter. En kennelijk eentje van het soort dat goed in de markt lag met herkenbare gedichten die een breed publiek aanspraken. Dat geldt ook voor zijn songs en albums - waarvan hij er een heleboel gemaakt heeft. Dat zie je ook terug op MusicMeter: tientallen albums, die vaak maar één stem, of soms nog minder, hebben gekregen. Weinig berichten ook, hooguit bij The Amsterdam Concert (1972) wordt op deze site wat over hem gemeld.

En ondanks zijn toenmalige populariteit - die met name in de VS enorm was in die dagen, dat deze LP de toevoeging 'vol. 3' krijgt is al veelzeggend - was hij ook weer snel vergeten. Ik groeide op in de jaren zeventig, maar afgezien van die twee hits die bij ons de eerste plaats haalden, geloof ik niet dat er verderop in dat decennium nog vaak aan hem gerefereerd werd. Laat staan in de jaren tachtig, negentig en deze eeuw. Je hoort zijn nummers - ook die twee Nederlandse nummer één-hits vrijwel nooit meer op de radio en het feit dat zijn songs nauwelijks op verzamel-CD's en LP's terug te vinden zijn, is ook veelzeggend.

Hoe zat dat dan precies? Hoe kan iemand die in zijn hoogtijdagen net zo bekend was als bijvoorbeeld Ed Sheeran nu - in elk geval in de VS, zo heb ik begrepen - vijftig jaar later zó volledig vergeten zijn? Ik kwam een interessant verhaal tegen dat een nieuw licht werpt op de man, zijn prestaties en zijn leven. Een tragisch levensverhaal: depressiviteit, een verborgen leven als homo, de 'backlash' die volgde op zijn succes, en uiteindelijk de teloorgang van zijn werk, dat nergens meer te vinden is omdat niemand er meer om geeft... Er zou zomaar een film in kunnen zitten: Rod McKuen was the best-selling poet in American history. What happened? - slate.com

Hij was in de zeventiger jaren door Europa ook bekend. Behalve de nummer een hits waren er ook nog tal van andere nummers bekend van de radio.

Hij heeft ook nog een heel album met Liesbeth List gemaakt, welk hier bij MM niet onder de gastoptredens staat bij Rod McKuen en ook niet bij Liesbeth List.

Ik heb wel het Amsterdams concert op cd, wat ik af en toe draai, hij heeft wel een markante wat hevige stem en was geen onsympathieke man.

Oh echt? Nooit geweten. Maar je hebt gelijk; ik vind er op de Nederlandstalige Wiki-entry iets over terug. Het leverde Liesbeth kennelijk 'Amerikaans succes' op, al neem ik dat met een korrel zout. Maar dat er überhaupt Engerlstalig werk van Liesbeth List in de VS is uitgebracht, vind ik al een heel bijzondere wetenswaardigheid.

Wow, de best verkochte dichtbundel aller tijden. Meer dan 200 albums uitgebracht (geen wonder dat niet allers op MuMe staat) en meer dan 1500 liedjes geschreven. Vertolkt door niet de minsten; Sinatra nam zelfs een heel album met zijn liedjes op. En toch volkomen in de vergetelheid geraakt. Het is absurd...

Als ik het mij goed herinner heette het album "Two against the Morning" het is een van de weinige LP's van La List die ik niet heb, maar wel ken.

Zij was voor mij de beste Nederlandse zangeres die ook ver over de grenzen werd gewaardeerd.
(Brel bijvoorbeeld was zwaar onder de indruk van haar versie van "Laat Mij Niet Alleen" (Ne Me Quitte Pas).

Volgens mij zijn er op Youtube nog wel leuke clips te vinden van RmK en LL.

Daar ga ik toch even naar op zoek, want ik vind dit wel intrigerend. Als ik de TheaterEncyclopedie mag geloven werd dat album, dat inderdaad Two against the morning heet, gevolgd door twee Amerikaanse albums van haar. Citaat: die werden uitgebracht via McKuens Stanyan Records, respectievelijk Solitudes My Name met daarop een aantal door List gezongen McKuen nummers, en List sings Jacques Brel, waarop dezelfde nummers als op de Europese plaat te horen waren.

Bijzonder, daar zou ik best wel eens wat van willen horen. Het album staat zowaar op Spotify, zie ik. Vanavond eens naar luisteren.

Ik las net dat hij meer dan 100 Miljoen recordings en 60 miljoen boeken verkocht heeft wereld wijd.

Hij wilde zich niet laten definiëren, maar bracht in 1977 wel het album 'Slide Easy In' waarvan de hoes en de openingstrack wel veelzeggend zijn. dat las en hoorde ik net op Youtube.

Volgens mij was hij ook in Scandinavië populair.

Ik ken Rod McKuen alleen maar van Soldiers Who Want To Be Heroes en dat alleen maar omdat mijn ouders erg van dat nummer gecharmeerd waren, iets dat ik waarschijnlijk gemeen heb met aardig wat generatiegenoten.
McKuen was ook 'every inch a gentleman', iets wat in sommige gevallen nog vernietigender kan zijn dan uithalen naar een opponent.
Jaten geleden zag ik een interview met Terry Jacks. Een soort minidocumentaire over zijn hit Seasons In the Sun. Zou het een Top2000 doc van Leo Blokhuis kunnen zijn? In de loop van die documentaire openbaarde Jacks dat McKuen naar aanleiding van die hit contact had opgenomen met hem om samen een album te maken met allemaal vertaalde chansons van Brel. De journalist van het type 'hoor en wederhoor' slaagde er in contact te krijgen met McKuen en vertelde wat Terry Jacks geopenbaard had waarop McKuen minzaam lachend reageerde met een onderkoeld "Well, I think mr. Jacks has spent a few seasons too many in the sun".

Het was ook zonder meer een heel charismatische man. wanneer je filmpjes en interviews ziet op Youtube vind ik hem zeker intrigerend en ook sympathiek.