Ik denk dat de 'Kirtan' heruitgave vooral gezien kan worden als een aanvulling op het origineel - dat enkel op cassette verschenen is. De twee uitgaven (voor zover je de 1982-versie een 'uitgave' kunt noemen) zijn interessant om afwisselend te beluisteren. De eerder uitgegeven en m.i. duidelijk definitieve versie kan overweldigend aanvoelen in zijn grootsheid en is meeslepend. De gestripte (maar dus eigenlijk originele) opnames van de re-issue zijn daarentegen meer gedachtenstimulerend in hun minimalisme. Ik zie het daarmee als twee verschillende albums, met dezelfde basis.
Geluidskwaliteit is van ondergeschikt belang bij muziek als deze voor mij. Het is nadrukkelijk niet bedoeld als audiofiele exercitie, dat moge duidelijk zijn - getuige ook het medium en de oplage van de oorspronkelijke uitgave. Integendeel, zou ik denken. Deze muziek doet iets met mij dat geen enkel ander album teweegbrengt; het brengt rust en schept mentaal overzicht. Dat maakt dat geluidskwaliteit en fysieke verschijningsvorm ondergeschikt worden aan de ervaring. Ik zou dus niet zozeer zeggen 'buyers beware' (al kun je natuurlijk altijd eerst een digitale versie uitproberen), wellicht wel 'audiofielen beware'.
Ik vind het lastig dit album onder woorden te brengen omdat het zo'n onvergelijkbare en zuivere sensatie is, terwijl ik allerminst spiritueel ben aangelegd. Gevoelsmatig komen Talk Talks Laughing Stock en sommige opnames van eega John nog het dichtst in de buurt. Met de aanwezigheid van deze klanken heb je nog maar weinig andere muziek nodig. Ik zou iedereen aanbevelen de originele versie eens uit te proberen - al is het maar via YouTube. Dat kan een prachtige ervaring opleveren zodra het je raakt.