Bark Psychosis - Codename: Dustsucker (2004)

Ik had een jaar of wat geleden zonder het te weten een nep-versie van deze op mijn computer. Vond er uiteraard bar weinig aan, maar nu ben ik erachter gekomen en heb ik de goeie. Die bevalt stukken beter.

Is iemand trouwens het Chinatown*-trompetje opgevallen in The black meat?

* de film, wel te verstaan

Prachtig album. Niet één slecht nummer, ik vind dit album zelfs nog net ietsje beter dan Hex. Een dikke 4,5*, en weet iemand of er nog meer muziek is die hier op lijkt? En dan bedoel ik vooral op het gebied van de instrumenten, want daar ligt de grote kracht van Bark Psychosis vind ik. De zang is aardig maar meer niet.

Ik zou zeggen:
- Kammerflimmer Kollektief - Cicadidae (heel erg vergelijkbaar wel)
- Talk Talk - Laughing Stock, en ook het album Spirit of Eden
- Slowdive - Pygmalion (het nummer Blue Skied an' Clear!)

Wellicht heeft Sietse ook nog gerichte(re) tips, ik houd me in ieder geval ook aanbevolen voor meer van zulks.

inderdaad de bovenstaande albums liggen wel in het zelfde straatje. Mogelijk zou je ook wel bands als Auburn Lull en mahogany kunnen proberen.
Denk ook aan het solo werk van Mark Hollis en de andere talk talk afsplitsing 'O' Rang

Ik zal ff verder denken over andere dingen die hier op lijken, want er zijn er zeker nog wel meer (al heeft Bark Psychosis toch wel een vrij eigen geluid)

Deze ook weer eens gedraaid.. .en 400 Winters is echt geweldig.. ik moet deze toch ook maar wat vaker aandachtiger gaan beluisteren.. ook geweldige mix van stijlen en geluiden zoals ik van Hex ook wel gewend ben

Prachtig plaatje, erg sfeervol, lekker expirimenteel, geweldige zangeres en briljante songs. The black meat, damn wat een geweldige trompet solo. Miss Abuse, een behoorlijke beklemmende hypnotiserende trip. Shape Shifting, prachtig nummer, geweldig intense gitaarsolo met een lekker duister einde.

Beste plaat van Bark Psychosis hoewel Hex het ook nog steeds goed doet hier.

Ik heb deze zojuist besteld, voor €19 bij bol.com.
Hex vond ik echt een geweldig album, hopelijk zal mij deze niet tegen vallen.

En ja hij is goed!

Helaas, ik hou totaal niet van de sfeer die deze plaat uitwasemt. Enkel 400 Winters is een schaars lichtpunt...

Wat een prachtig album. Ik vond eerst Hex de betere van de twee, maar over de jaren (!) is :/// toch mijn favoriet geworden. Het album is zo gelaagd- ik droomde gisteren zelfs dat ik Burning the City hoorde. Ik vraag me af of Sutton nog iets nieuws van plan is- ik hoop het.

Ik heb laatst Yellow6 gevonden. Een project van de gitarist van de BP rond het Hex album. Het is ambient maar dan wel op de BP manier, erg lekker vind ik het.

Hmm, Yellow6 vind ik persoonlijk toch wel een stuk minder dan dit.

Tien jaar na hun debuutalbum: Hex kwam Bark Psychosis terug met een nieuwe plaat. Codename: Dustsucker is een zeer waardige opvolger van Hex. De band is qua sound weinig veranderd. Nog steeds is het prachtige rustige muziek met een hele reeks indrukwekende instrumenten. Op deze plaat wordt toch wel iets meer gezongen dan op Hex. Niet dat het vreselijk is, zeer aardig zelfs, alleen het is in minder goede combinatie met instrumentale composities gebracht. Op deze plaat komen ook vele computer-geluiden kijken. Dit vaak in combinatie met achtergrond zang en pakkende baslijntjes. Op deze plaat gaat het er vaak toch wel een tinkeltje ruiger aan toe dan voorheen. Zo zitten er vaker, meer drums in wat meer kracht uitstraalt, maar ook niet altijd even goed past bij de rustige sound waar de band zo goed in is. Maar desondanks mag ik niet klagen, want dit album is gewoon weer een prachtig geheel. The Black Meat is voor mij een erge uitblinker, maar de rest is ook goed aan elkaar gewaagt. Alleen dit album doet mij om onbekende reden toch een stuk minder dan Hex.

Na het briljante Hex heb ik mij na veel wikken en wegen eens op dit album losgelaten. Eigenlijk ben ik niet zo een fan van albums van bands die jaren later verschijnen waaraan maar 1 of 2 originele bandleden hebben meegewerkt. Kijk naar Zeitgeist of Chinese Democracy. Volledig andere muziek maar u begrijpt hopelijk mijn punt.
Mijn zucht naar meer materiaal van Bark Psychosis en de uiterst gave albumnaam hebben mij uiteindelijk toch omgekregen.

Ik ben niet weggeblazen zoals ik dat met Hex was. Toch is het beter dan ik had verwacht; een album waar ik tot nu toe geen uitspringers in hoor maar die op mysterieuze wijze wel telkens de weg naar je cd-speler weet te vinden,
Een man kan dus wel degelijk de reputatie van een hele band in stand houden. 3,5.

Wat een waanzinnige groeier is dit. *4,5.

Miss Abuse kent wel een voortreffelijk 'outtro'.

Erg moeilijk om deze Bark Psychosis te omschrijven, aangezien hij een stuk meer variatie kent dan Hex. Elk nummer kent een totaal andere opbouw, met totaal andere instrumenten, gaande van gitaar en sax tot electronische manipulaties. Waar de opener afstandelijk en industrieel aanvoelt, creëren de warme blazers in Black Meat een gemoedelijke ambiance. En af en toe komt die zwaarmoedige stem voorbij. De tegenstellingen stapelen zich op, maar de grootste verrassing (voor mij) is ongetwijfeld de afsluiter - Rose - die in feite pure ambient is en niet zou misstaan op een album van Steve Roach of Brian Eno zo'n veertig jaar geleden.

Nav een discussie bij een Talk Talk album werd de link met dit prachtalbum van Dark Psychosis gelegd. Al veel te lang niet meer naar geluisterd. Uiteraard is de link Lee Harris (Talk Talk) die een fikse vinger in de pap had bij de productie van Codename Dustsucker. Ik doe het al een aantal jaren met een prima download omdat het vinyl album moeilijk verkrijgbaar is (en ik dit soort albums erg graag op vinyl wil hebben) Voor mij een prachtig donker album waarin de ambient kant binnen de perken blijven. De gezongen nummers voegen echt iets toe waardoor het een afwisselend en spannend album blijft. Elke luisterbeurt valt me weer iets nieuws op. Met erg veel plezier weer eens naar geluisterd en de queeste naar de vinyl versie duurt voort.

Echt een geweldige mooi post-rockalbum deze tweede plaat van Bark Psychosis. Met bijdrages van Lee Harris; de drummer van Talk Talk, wat het prachtige drumwerk op dit album verklaart. Abstract, emotioneel, verrassend en zeer indrukwekkend. Erg gaaf dat de muziek continue onvoorspelbaar en zoekend blijft. Dat zorgt voor erg veel spanning. Ik zou maar zo eens de volle mep kunnen geven aan dit album.

Wat een fenomenaal album is dit toch. Spannende, gelaagde en meeslepende muziek, die uitermate geschikt lijkt voor dit jaargetijde. Ik hoop dat Fire deze ook nog eens opnieuw uit zal geven.

Vinyl reissue komt eraan!

Says who?

Edit:

Codename: Dustsucker | Bark Psychosis - barkpsychosis.bandcamp.com

Gaaf hoor

En ja, het is 2018 en ik heb ///: ook gehoord dankzij de reissue en wat een plaat. Ja, het geluid en sfeer doet mij ook denken aan Talk Talk met een mindere zanger, maar ///: kan geheel op eigen benen staan. Mijn hoofdindruk is dat deze plaat totaal tijdloos is. Bark Psychosis en vooral Graham Sutton natuurlijk, gaat voor een geluid en sfeer die misschien wel het beste te vergelijken is met zang in een kathedraal. Compleet tijdloos dus.

Tegelijkertijd weet de plaat op momenten totale schrik aan te jagen door een onverwacht hard geluid in de mix te gooien, die dwars door alle serieusheid en contemplatie heen barst. Verder scoort deze plaat alleen maat achten en als ik hem beter ga leren kennen, misschien nog wel meer. Time will tell. Voor nu heb ik er uit onverwachte hoek ontzettende mooie muziek bij. Nog mooier dan 'Hex'.

Er zitten grote voordelen aan ouder worden. Het waarderen van deze muziek bijvoorbeeld. Dat heeft deels te maken met een dieper en beter begrip van muziek, maar ook met minder vooroordelen van wat goed is en wat niet. Waar ik veel vrienden hun smaak steeds smaller zie worden, is dat bij mij omgekeerd. Het nieuwsgierig blijven is daar belangrijk in. Bark Psychosis komt precies op het goede moment voorbij. Wat een album en waarom is deze band nooit doorgebroken? Voor wie muziek als dit waardeert, moet eens naar Kairos op de Concertzender luisteren. Een van de programma's die mijn oren geregeld wijder maakt.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Dat het eerste album van Bark Psychosis een hoger stemgemiddelde heeft snap ik. Ik vind Hex ook een stuk meer tot mijn verbeelding spreken.
Maar het is vooral ook het aantal berichten en het aantal stemmers dat veel minder is bij dit album.
Dat laatste zie je overal waar een hoog scorend album gevolgd wordt door een minder sterk album. Dan daalt het aantal stemmen. Tuurlijk zullen minder mensen het album in bezit hebben, maar dat zou toch moeten komen door het album te hebben beluisterd? Het aantal stemmen is minder dan een derde van het aantal bij Hex, Waar is de rest gebleven? Of stem je liever niet als je het een minder album vindt?

Maakt ook niet uit. Dit album is minder dan Hex, daar ben ik het dus wel mee eens. Het is minder relaxed en heeft (te) veel bijkomende geluidseffecten die mijn aandacht doen afleiden.