Front Line Assembly - Improvised Electronic Device (2010)

Goh, nog geen enkele stem bij dit album. Terwijl Improvised Electronic Device toch écht wel een verbetering is t.o.v. van het i.m.o. magere Artificial Soldier (opvolger Fallout, wat een remix-album is, niet meegerekend).
IED is best een heftig album. Bij vlagen behoorlijk intens én, voor de verandering ligt de nadruk bij veel nummers weer eens op de gitaren. Wat niet altijd zorgt dat het album daardoor automatisch beter is, maar ok....
Wat vooral van belang is, zijn de diverse steengoede nummers die weer eens opduiken. Hoewel ze ook bij vlagen worden ontsierd door een vuller of zelfs een matig nummer. Maar dat IED grotendeels een knaller is, staat als een paal boven water.

"IED" hakt er meteen goed in. Een wazig intro zorgt voor de nodige spanningsopbouw en zodra de beat en de gitaar erbij komt, knalt het nummer de speakers uit. Voor FLA-begrippen is het een redelijk simplistisch nummer, maar het werkt doeltreffend en daar gaat het om! En...let op het pianootje!
Dan gaat FLA op de Rammstein-tour middels "Angriff", een dijk van een nummer compleet met in het Duits gezongen refrein, wat ik al vrij snel aan het meebrullen was. Het is weer eens wat anders en ik vind dat FLA ermee weg komt.
"Hostage" houdt het tempo er goed in en is een 'trip down memory lane' gezien het feit dat het me erg doet denken aan FLA oude stijl á la Caustic Grip meets Tactical Neural Implant. Eentje die zeker verslavend werkt!
"Release" zorgt ervoor dat er even flink op de rem wordt getrapt en is een meeslepende, behoorlijk gitaar-georiënteerde track met een goed op dreef zijnde Bill Leeb. Wel valt me op dat het refrein qua thema me erg doet denken aan die van "Dead Planet" van Epitaph, maar dan een flink aantal tandjes langzamer.
Wat dan volgt is persoonlijk de grootste knaller van het album, namelijk "Shifting Through the lens". Een meedogenloos, maar tegelijkertijd supertoegankelijk nummer die je werkelijk niet in de koude kleren gaat zitten. De vocoder die hier gebruikt wordt is supervet en dan dat refrein.... !!! Dít nummer is de reden om dit album aan te schaffen!
Echter, zoals ik aan het begin al vermelde, staan er ook een aantal vullers op. Niet dat "Laws of Deception" en "Pressure Wave" slecht zijn, maar het niveau ligt nu toch wel wat lager. De eerste had weliswaar zo op Millennium kunnen staan en maait flink om zich heen, maar doet me niet zoveel. De laatste is ook flink gitaar-georiënteerd, klinkt hard en bruut, maar wil me ook niet echt grijpen.
Maar dan volgt "Afterlife". En wat voor verrassing is dit! FLA laat hier een zeer mooie, ingetogen ballad horen met zo'n beetje de meest indringende vocalen die ik tot nu toe van Bill Leeb heb gehoord, eentje waar de emoties van afdruipen. Werkelijk een bloedmooie track die opgedragen schijnt te zijn aan Bill's echte vader, die Bill een tijd terug voor het eerst had ontmoet. Echter overleed hij een aantal weken later na hun enige ontmoeting, wat Bill altijd is bijgebleven.
"Stupidity" is vervolgens een vreemde eend in de bijt. Dat Al Jourgensen van Ministry meedoet, is nog niet eens het punt, maar kom op...dit is gewoon een Ministry-nummer ten top. En niet dat er wat mis is met Ministry, maar het is zo'n beetje hetzelfde als dat je een FLA-nummer op een Ministry-album tegen komt. Beide bands opereren dan wel in dezelfde muziekstroming, maar verschillen onderling toch wel behoorlijk van elkaar. Zelf vind ik het nummer in ieder geval geen geslaagde zet.
Gelukkig sluit het album af met het instrumentale, meesterlijk sfeervolle "Downfall". En dit nummer bewijst dat FLA ook instrumentaal erg sterk voor de dag komt. Wat ze dan ook met recht zouden bewijzen op de opvolger AirMech, de compleet instrumentale soundtrack van de gelijknamige videogame.

IED is een sterke verbetering t.o.v. het vorige album en dat is echt wel te horen. Een aantal wat mindere nummers zorgt er voor dat niet het hele album even sterk en in balans klinkt, maar vooruit...die nemen we maar voor lief. Dat er verder genoeg fraais op te beleven valt, zorgt voor de rest voor een superdegelijk FLA-album.