My Dying Bride - The Barghest O' Whitby (2011)
mijn stem
38 stemmen
0
geplaatst: 22 februari 2012, 01:09 uur
My Dying Bride was ik na A Line of Deathless Kings een beetje uit het oog verloren. A Line... was goed, maar ik vond de nummers iets te makkelijk te verhappen om in een echt interessant album te resulteren.
In de platenzaak zag ik onlangs deze EP liggen. Ik had gelezen over Evinta, niet over The Barghest..., was nieuwsgierig, blind gekocht en eenmaal thuis aangekomen totaal verrast door dit album doordat ik remakes van oude nummers had verwacht.
Een verrassing in positieve zin, want deze EP is een van de betere albums die ik recentelijk heb gekocht. My Dying Bride zoekt hier het geluid op dat ze hadden ten tijde van Turn Loose the Swans en The Angel and the Dark River, en laat tegelijkertijd horen dat ze muzikaal gegroeid zijn de laatste 15 jaar.
Een nummer van 27 minuten klinkt wellicht pretentieus, maar de band slaagt er hier in om er een geheel van te maken waarin de verschillende delen naadloos in elkaar overvloeien. Nergens heb ik het idee dat er een stuk muziek is dat beter weggelaten had kunnen worden, of dat niet goed in de sfeer van het nummer past. Een nummer van bijna een half uur, dat aanvoelt als eentje van maximaal 10 minuten. Ik vind het een knappe prestatie.
Alles wat ik graag van MDB wil horen zit in dit schijfje: grunts, Aaron’s huilende cleane zang, 2 gitaristen wiens gitaarlijnen om elkaar heendansen (in een macabere dans voor de duidelijkheid), een hoeveelheid riffs en hier en daar een paar strijkers.
Een klein minpuntje vind ik sommige delen van de tekst, combinaties van woorden die nogal in de buurt liggen van eerdere teksten. 'Tiny rivers down your rosy cheek', 'Count them fair, for I have more', dat soort dingen. Wellicht niet letterlijk gekopieerd, maar doet me toch heel erg denken aan eerdere teksten. Maar goed, als Aaron opeens de blues zou zingen zou ik ook niet gelukkiger worden.
The Barghest O’Whitby is een prima gebalanceerde EP geworden, waarin elk stuk muziek op z’n plaats is en dat van begin tot einde blijft boeien. Daarom een verdiende hoge score.
4.5*
In de platenzaak zag ik onlangs deze EP liggen. Ik had gelezen over Evinta, niet over The Barghest..., was nieuwsgierig, blind gekocht en eenmaal thuis aangekomen totaal verrast door dit album doordat ik remakes van oude nummers had verwacht.
Een verrassing in positieve zin, want deze EP is een van de betere albums die ik recentelijk heb gekocht. My Dying Bride zoekt hier het geluid op dat ze hadden ten tijde van Turn Loose the Swans en The Angel and the Dark River, en laat tegelijkertijd horen dat ze muzikaal gegroeid zijn de laatste 15 jaar.
Een nummer van 27 minuten klinkt wellicht pretentieus, maar de band slaagt er hier in om er een geheel van te maken waarin de verschillende delen naadloos in elkaar overvloeien. Nergens heb ik het idee dat er een stuk muziek is dat beter weggelaten had kunnen worden, of dat niet goed in de sfeer van het nummer past. Een nummer van bijna een half uur, dat aanvoelt als eentje van maximaal 10 minuten. Ik vind het een knappe prestatie.
Alles wat ik graag van MDB wil horen zit in dit schijfje: grunts, Aaron’s huilende cleane zang, 2 gitaristen wiens gitaarlijnen om elkaar heendansen (in een macabere dans voor de duidelijkheid), een hoeveelheid riffs en hier en daar een paar strijkers.
Een klein minpuntje vind ik sommige delen van de tekst, combinaties van woorden die nogal in de buurt liggen van eerdere teksten. 'Tiny rivers down your rosy cheek', 'Count them fair, for I have more', dat soort dingen. Wellicht niet letterlijk gekopieerd, maar doet me toch heel erg denken aan eerdere teksten. Maar goed, als Aaron opeens de blues zou zingen zou ik ook niet gelukkiger worden.
The Barghest O’Whitby is een prima gebalanceerde EP geworden, waarin elk stuk muziek op z’n plaats is en dat van begin tot einde blijft boeien. Daarom een verdiende hoge score.
4.5*
0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 29 april 2012, 14:48 uur
Sterke EP, met dit keer 1 lange, zeer opvallende compositie die qua stijl teruggrijpt naar MDB's beginperiode.
Wat opvalt direct is dat het nummer lekker rauw en ongepolijst klinkt en dat is zeker een meerwaarde, aangezien het de compositie een lekker passend smoelwerk geeft. Een brave, cleane productie had het zeker niet beter of eerlijker laten klinken.
The Barghest O' Whitby bevat zo'n beetje alle muzikale ingrediënten van een sterke MDB-compositie. De viool is opvallend op de voorgrond te horen en zorgt voor melodielijnen die in combinatie met de typerende gitaarlijnen lekker wanhopig, dramatisch en zelfs een beetje smerig klinken, wat in het laatste geval een compliment is.
Persoonlijk mis ik wel de keyboard-lagen; die geven i.m.o. vaak een enorm groots en episch karakter mee aan de muziek van MDB, maar gelukkig heeft dit nummer dat eigenlijk niet nodig. Met bijna een half uur, is het nummer al episch genoeg.
Voor de rest klinkt Aaron weer tijdens zijn klaagmomenten, alsof hij ieder moment de pijp aan Maarten kan geven. Anderzijds klinkt hij weer bij wijze van spreken als de hellehond die de voorkant van het album siert.
Met dit geweldige meer-dan-alleen-maar-een-tussendoortje bewijst MDB opnieuw dat ze in hun genre op eenzame hoogte verkeren en is dus simpelweg gewoon een hele goede aanrader!
Wat opvalt direct is dat het nummer lekker rauw en ongepolijst klinkt en dat is zeker een meerwaarde, aangezien het de compositie een lekker passend smoelwerk geeft. Een brave, cleane productie had het zeker niet beter of eerlijker laten klinken.
The Barghest O' Whitby bevat zo'n beetje alle muzikale ingrediënten van een sterke MDB-compositie. De viool is opvallend op de voorgrond te horen en zorgt voor melodielijnen die in combinatie met de typerende gitaarlijnen lekker wanhopig, dramatisch en zelfs een beetje smerig klinken, wat in het laatste geval een compliment is.
Persoonlijk mis ik wel de keyboard-lagen; die geven i.m.o. vaak een enorm groots en episch karakter mee aan de muziek van MDB, maar gelukkig heeft dit nummer dat eigenlijk niet nodig. Met bijna een half uur, is het nummer al episch genoeg.
Voor de rest klinkt Aaron weer tijdens zijn klaagmomenten, alsof hij ieder moment de pijp aan Maarten kan geven. Anderzijds klinkt hij weer bij wijze van spreken als de hellehond die de voorkant van het album siert.
Met dit geweldige meer-dan-alleen-maar-een-tussendoortje bewijst MDB opnieuw dat ze in hun genre op eenzame hoogte verkeren en is dus simpelweg gewoon een hele goede aanrader!
* denotes required fields.
* denotes required fields.