Lindstrøm - Six Cups of Rebel (2012)

Ik vind de single niet zo veel helaas.

Met zo'n pompeus begin kan ik alleen maar weer begrijpen dat ik me op een of andere wijze toch telkens weer tot Lindstrøm's muziek aangetrokken voel terwijl het niet helemaal mijn genre is.

No release is één lang gerekt intro lijkt het wel: de opmars voor wat komen gaat. Tromgeroffel want de spanning stijgt. 'dames en heren welkom in circus Lindstrøm' om vervolgens in een funky party terecht te komen met De Javu. Is het raar als ik zeg dat de sfeer die hier neergezet wordt me een beetje doet denken aan die van Underworld? Ik vind die single dus wel degelijk erg lekker en het zorgde ervoor om alweer naar een volledig album van Lindstrøm te luisteren. Lindstrøm is verantwoordelijk voor de vocalen op deze track en net als bij Underworld zijn die wat dunnetjes maar passen ze perfect in het nummer. Een nummer met funky invloeden trouwens wat ook gezegd kan worden voor Magik. Het swingt lekker weg. Een beetje chaotisch en toch strak in banen geleid. Ik hou er van! En dan in hoge versnelling doorstomen naar Quiet Place to Live. Het lijkt haast wel een duizelingwekkende rollercoaster zo snel gaat het allemaal. Dat het nog vrij lange nummers zijn merk je totaal niet.
Vervolgens krijg je even een korte adempauze omdat er nu enkele seconden rust is tussen 2 nummers door en Call Me Anytime heeft even tijd nodig om op gang te komen. Maar na 1 minuut is het alweer gedaan met de rust en slaat de chaos toe. Alles dwarrelt door elkaar heen, alsof alles klaargezet moet worden voor de volgende act die Lindstrøm uiteindelijk weer onder controle krijgt. En met de titeltrack Six Cups of Rebel blijft het tempo moordend. Ook dit is weer zo'n track dat een rockpubliek wel moet aanspreken met die funkende baspartij. Mooi zoals het nummer opeens bijna lijkt stil te vallen tegen het einde maar toch telkens weer opstaat: waggelend maar niet verslagen.
En voor je het weet ben je al bij track 7 genaamd Hina, het langste nummer op dit album met een heerlijk stuiterende sound.

Ja, dit nieuwe album doet het goed bij mij.

Ik ben heel benieuwd. Zijn plaat uit 2008 was een regelrechte voltreffer voor mij, dus waarschijnlijk moet mijn verwachting een beetje getemperd worden. Enig idee hoe deze zich verhoudt tot Where you go I go too, aERo?

Ik vind deze leuker (ik heb ook zijn titelloze cd met Prins Thomas). Meer geschikt ook voor een rockpubliek zoals bijvoorbeeld Leftfield of Underworld dat ook zijn. Grote kans dat jij dit dus inderdaad minder gaat vinden
Aardig wat funk-invloeden. De Javu is wel een mooi voorbeeld voor de rest denk ik.

Ik vind de "intro" eigenlijk verreweg het spannendste van het hele album. Lome melancholie heeft plaatsgemaakt voor opgefokt gestuiter.

En juist dat vind ik leuk. Nog een 'loom album' had ik nu wel geloofd. Dan draai ik die andere albums wel weer.
Gelukkig niet meer van hetzelfde.

Pas sinds kort Lindstrøm ontdekt ( Where You Go, I Go Too en het wereldnummer: I Feel Space ). Ik ben benieuwd of dit album net zo gaat inslaan als deze 2 nummers!

De Javu klinkt in ieder geval geweldig, wat een lekker swingend uptempo nummer.

Zoo! Dit is even lekker! Heerlijk begin met dat orgeltje. En vlak voor een muzikaal orgastisch hoogtepuntje wordt je bij je lurven de stuiterende funky beat ingesleurd. Wow!

tijdens de eerste paar tracks denk je je bij een concert van prince te bevinden. lekker dansen, lekker gek doen. van die muziek waar alleen mensen van een jaar of 40 op staan te dansen. leuk voor hun, minder voor mij. tegenvaller.

Draai 'em over 15 jaar nog eens, wie weet hoe leuk je 'em dan vindt. Lindström is wel een man van de variatie; de samenwerking met Christabelle (Lovesick - "jeuk aan m'n billen") was aardig, maar boeide niet een heel album (en dan nog de extra cd, en de speciale Little Drummer Boy mix).

Nog ff geen waardering.

LOL

Dit is grappig: bijna dacht ik dat een generatiekloof in de (pop)muziek tot het grijze verleden behoorde. Omdat onder andere door muziekcommunities als Last.fm de huidige jonge generatie ook muziek ontdekt en adopteert van decennia eerder. Zo zie ik regelmatig jongens/meiden van nog geen twintig muziek draaien uit de New Wave periode van begin jaren tachtig. Maar dit is dan blijkbaar toch een voorbeeld van een klein generatiekloofje .

Wat een vervelende plaat is dit geworden zeg. Heb hem best vaak geluisterd al, maar behalve De Javu neigt dit me veel te veel naar (electro)fusion. Real Life is No Cool was over de hele breedte ook niet zo'n sterk album, maar daar viel toch heel wat meer plezier bij te beleven. Om over zijn werk van 5, 6, 7 jaar terug nog maar te zwijgen...

Na tweemaal beluisteren overheerst het gevoel "wat moet ik hier nou mee" en dat verdwijnt niet; hierboven al gezegd "vervelend" - heb de indruk naar een soort van persoonlijke jam-sessie van H-P te luisteren die mede oiv 'substance usage' tot stand is gekomen; een kritische schaar had wellicht eea tot een aardige ep kunnen terugbrengen.

Zoals het is niet meer dan 2,5* en da's echt weinig voor iemand die eerder zulke leuke dingen afleverde.

I.t.t. wat ik verwachtte wordt ie na vaker draaien écht niet beter - kortom één van de eerste echte flops van het jaar hebben we binnen. Vervelend (bijv. Magik en het titelnummer) is en blijft het woord dat dit album het beste beschrijft.

John Talabot's album - ƒin is dan weer de verrassing die dit leed verzacht.

Gestuiter? Had van mij wel meer mogen stuiteren. Weinig bijzonder album. Kan het prima luisteren, maar maakt eigenlijk nergens indruk.

Dat gestuiter stoort mij hier ook wel, ik kan mij wel vinden in de analyse van hawkins waar je blijkbaar naar verwijst (even quoten was handig geweest wellicht). Voor echte stuitermuziek ben je bij Lindstrom sowieso niet aan het goede adres, stuiteren deed 'ie vroeger ook al niet. Persoonlijk is het die fusion-vibe die ik hier maar slecht trek. H-P luistert in zijn vrije tijd iets teveel alfa-mannetjesmuziek...

bizarre en avontuurlijke brok weirdness van mijnheer Lindstrom. Het lijkt wel of iedereen plots in zijn broek kakt van verbazing en het angstzweet massaal uitbreekt nu de man het over een andere boeg gooit en een plaat maakt die alleen kan beluisterd worden als men er echt de aandacht aan geeft die ze verdient. Als achtergrondmuziek werkt deze spastische funk-prog-house-disco-saus natuurlijk niet. "six cups of rebel" is een spannende, bijwijlen chaotische trip waar Lindstrom alle regels overboord gooit. Respect.

Gemengde gevoelens heb ik over deze plaat, tot nu toe. De plaat begint redelijk goed met No Release, en vervolgt zeer goed met De Javu. De eerste helft van Magik vind ik ook nog goed te pruimen, maar daarna weet ik het niet zo goed. De tweede helft van Magik kan goed beschreven worden als stuitermuziek, in ietwat negatieve zin toch, en Quiet Place to Live zet dit voort. Daarna kabbelt het vooral een hoop, Six Cups of Rebel heeft wat momenten maar het nummer springt er ook niet echt uit, en hetzelfde gaat op voor Call me Anytime (behalve de verschrikkelijke eerste twee minuten) en Hina. Hopelijk groeit de tweede helft van het album nog, momenteel kom ik niet verder dan een 3,5* en luister ik dit album eigenlijk alleen voor de eerste 2,5 nummers.

Matig album inderdaad. Dit schiet alle kanten op zonder dat het me ergens weet te pakken. Wat had Lindstrom gebruikt toen hij dit maakte?

Alleen het slotnummer is wel oke.