Met zo'n pompeus begin kan ik alleen maar weer begrijpen dat ik me op een of andere wijze toch telkens weer tot Lindstrøm's muziek aangetrokken voel terwijl het niet helemaal mijn genre is.
No release is één lang gerekt intro lijkt het wel: de opmars voor wat komen gaat. Tromgeroffel want de spanning stijgt. 'dames en heren welkom in circus Lindstrøm' om vervolgens in een funky party terecht te komen met De Javu. Is het raar als ik zeg dat de sfeer die hier neergezet wordt me een beetje doet denken aan die van Underworld? Ik vind die single dus wel degelijk erg lekker en het zorgde ervoor om alweer naar een volledig album van Lindstrøm te luisteren. Lindstrøm is verantwoordelijk voor de vocalen op deze track en net als bij Underworld zijn die wat dunnetjes maar passen ze perfect in het nummer. Een nummer met funky invloeden trouwens wat ook gezegd kan worden voor Magik. Het swingt lekker weg. Een beetje chaotisch en toch strak in banen geleid. Ik hou er van! En dan in hoge versnelling doorstomen naar Quiet Place to Live. Het lijkt haast wel een duizelingwekkende rollercoaster zo snel gaat het allemaal. Dat het nog vrij lange nummers zijn merk je totaal niet.
Vervolgens krijg je even een korte adempauze omdat er nu enkele seconden rust is tussen 2 nummers door en Call Me Anytime heeft even tijd nodig om op gang te komen. Maar na 1 minuut is het alweer gedaan met de rust en slaat de chaos toe. Alles dwarrelt door elkaar heen, alsof alles klaargezet moet worden voor de volgende act die Lindstrøm uiteindelijk weer onder controle krijgt. En met de titeltrack Six Cups of Rebel blijft het tempo moordend. Ook dit is weer zo'n track dat een rockpubliek wel moet aanspreken met die funkende baspartij. Mooi zoals het nummer opeens bijna lijkt stil te vallen tegen het einde maar toch telkens weer opstaat: waggelend maar niet verslagen.
En voor je het weet ben je al bij track 7 genaamd Hina, het langste nummer op dit album met een heerlijk stuiterende sound.
Ja, dit nieuwe album doet het goed bij mij.