Chagall - Chagall (2011)

Eric en ik houden van Nederlandse vrouwen. We treffen elkaar zo af en toe in de liefde voor een bepaalde vrouw; zo hebben we allebei Eefje de Visser en Roos Rebergen in ons hart gesloten. Onze smaak verschilt ook nog wel eens: Eric mist net een bepaalde klik met Marike Jager, op wie ik dan weer gek ben, maar helaas kan ik dan weer zijn enthousiasme voor Chagall ook niet helemaal begrijpen.

Tja, die naam, dan ga je ook verwachtingen scheppen. Gelukkig maar dat, voor zover ik dat weet, geen enkele artiest zich Cézanne heeft genoemd want dat kan alleen maar tegenvallen. Om maar een wat flauwe woordgrap te gebruiken: Chagall kliedert net iets teveel binnen de lijntjes. De muzikale, op dubstep geënte omlijsting weet soms een bepaalde spanning of beklemming op te roepen, maar vocaal gezien is het allemaal wat netjes en braaf. Het klinkt als muziek die ik wel eens in de bioscoop hoor voordat de film begint en dat is eigenlijk geen aanbeveling. Nee, eigenlijk zijn Chagalls zanglijnen gewoon wat kleurloos en hetzelfde geldt voor haar teksten.

Eigenlijk is dat heel jammer. Als ik met een vriend van me van de middelbare school wel eens auto reed draaide hij altijd dance vanaf z’n mp3-speler. Het was nooit echt mijn smaak, dat geef ik toe, maar de vaak alleraardigst in elkaar zittende muziek wordt vergezeld van een anonieme, kleurloze zangeres die wat over standaardrijmwoorden aan elkaar rijgt en over allerhande relatieperikelen galmt. Chagall doet me een beetje aan zulke zangeressen; gewoon een extraatje bij de muziek, je kunt haar zo wegdenken. En dat is echt jammer gezien ze zich toch zo duidelijk als zangeres presenteert.