Yelawolf - Radioactive (2011)

The Big Bad Wolf, Slick Rick E. Bobby, Catfish Billy, White Dog (zoals Eminem hem noemt): veel bijnamen sieren Yelawolf. De uit Alabama afkomstige rapper is naar mijn mening een van de meest interessantste rappers van dit moment. Een echte redneck is 't, het ergste white trash dat er is, nog erger dan Eminem in zijn Detroit jeugd. En Yela schaamt zich er niet voor. Sterker nog: het is zijn wapen. Zijn boeren-accent, zijn zuidelijke 'slang', zijn hele uitstraling. Ik weet dat veel mensen het verafschuwen, maar ik vind het heerlijk. Sinds de Shady deal eerder dit jaar heb ik me in zijn muziek gestort, en... ik ben fan geworden. En nu is Radioactive dus eindelijk daar; het eerste wapenfeit van het vernieuwde Shady Records.

Als ik heel eerlijk ben, moet ik zeggen dat het album niet mijn verwachtingen heeft waar gemaakt qua sound, maar toch vind ik het heel goed klinken. Ik mis alleen een beetje die typische Alabama/redneck/rock sound van zijn eerdere mixtapes. Eigenlijk hoor ik daar alleen wat van terug op Everything I Love The Most en Slumerican Shitizen. Verder staan er een aantal harde, typische Yelawolf bangers op die voer voor je speakers zijn. Hard White knalt als een gek en de bonustrack Whip It was wel iets wat op de gewone versie mocht staan. Heerlijke banger. Ook het feestnummer met Kid Rock mag er zijn, country-hiphop op z'n best!

Maar Yelawolf laat op dit album ook wat inhoudelijke raps horen, waar het hele persoonlijke The Last Song een goed voorbeeld van is. Over een simpele productie met dramatische piano-klanken rapt Yela over zijn vader. Made In The U.S.A. is ook een sterk nummer met een concept, waarop Wolf met sarcastische teksten ingaat op de typische Amerikaanse cultuur, met een apart (maar vermakelijk) refrein van Priscilla Renea. Het ruikt naar popmuziek aan alle kanten, maar dat maakt mij niet zoveel uit door de aantrekkelijke beat. Growin' Up in the Gutter is dan weer vrij duister en luguber waarop Rittz de show steelt. Als laatste pik ik Radio eruit, deze track klinkt als een typische top-40 meezinger, maar met de inhoud laat Yelawolf zien dat hij meer in z'n mars heeft. Het is een ode aan de muziek van vroeger en wordt er kritiek geuit op de radiomuziek van tegenwoordig. Dat het klinkt als een typisch radionummer van nu is raar, maar des te meer toegankelijker voor mensen.

En dat is denk ik wat Yelawolf (en Eminem) wil met dit album: een breed publiek aanspreken. Dubstep (Animal), "bitches like lovesongs" (Good Girl), het zit er allemaal in. Er wordt gekozen voor een wat softere sound, met uitzondering van een aantal tracks. De hoeveelheid gezongen refreinen storen mij eigenlijk nooit, omdat Yelawolf het goed maakt met zijn geweldige flow en zijn typische Alabama stijl. Hij neemt je als het ware mee naar het warme oord met de Cadillacs en de drugdealers. De meeste producties worden gedaan door Willpower en hij doet dat met verve. Verder zijn het veelal onbekenden (afgezien van Jim Jonsin en J.U.S.T.I.C.E. League), en dat is ook wel apart te noemen. Wellicht dat de grote producers meedoen op het volgende album. De gastartiesten doen allemaal hun ding en ondersteunen, behalve Mystikal dan, die verneukt heel het laatste couplet van Get Away.

4*
Het Shady-debuut van Yelawolf klinkt niet zoals ik had verwacht, in plaats daarvan verrast hij mij met een andere sound. En wellicht is dat ook een pluspunt op zijn discography, hij blijkt van alle markten thuis te zijn. Als ik wat anders wil horen, luister ik wel naar z'n oude shit. Dit album heeft een paar snoeiharde 'Bama tracks, veel speed-raps en wat inhoudelijke hip-popnummers die het goed gaan doen in de charts. Het is eindelijk tijd voor de bijna 32-jarige Yelawolf om te gaan oogsten. Nu is het wachten op het tweede wapenfeit van Shady 2.0: het Slaughterhouse album...

Tot nu toe zijn zwakste album.

Na de EP Trunk Muzik 0-60 in 2010 en het nieuws begin 2011 dat hij samen met Slaughterhouse een nieuwe artiest was van Shady Records was het later datzelfde jaar al meteen tijd voor zijn debuutalbum op dat label. Radioactive is zijn meest commerciële plaat tot nu toe en ik denk ook dat dat zo zal blijven.

Het begint met een fijne intro waar Yelawolf zijn rapkwaliteiten laat horen, gaat verder met Get Away wat ook prima in het gehoor ligt (Mystikal is zoals altijd bij mij op het randje) en vervolgens krijgen we een sublieme radiosingle met Kid Rock in de vorm van Let's Roll.
Na drie goede nummers krijgen we de twee hoogtepunten en rauwste nummers van dit major label debuutalbum. Hard White (Up in the Club) is een banger waar hij ondersteuning krijgt van Lil' Jon, enkel vocaal... niet productioneel (gelukkig misschien). Er is ook een geweldige officiële remix van verschenen wat ook strofes van Slaughterhouse en T.I. bevat! Growin' Up in the Gutter is het rauwste en vuilste nummer van deze LP, eentje waar de gastheer en zijn voormalig artiest Rittz wederom bewijzen een fijn duo te zijn.
Tenslotte is Throw It Up een verrassende collaboratie waar Yelawolf zijn voormalig baas Eminem en ex-lid van Three 6 Mafia Gangsta Boo op één track zet... een gewaagde samenwerking maar wel eentje dat werkt naar mijn mening.

Tijdens de skit dat op het einde van Throw It Up te vinden is hoor je een komische telefoongesprek tussen Eminem en Yelawolf, vanaf dit moment wijzigt de algemene sound van Radioactive. Em zegt tegen Yelawolf dat ze nog een nummer voor de vrouwen op het album nodig hebben, dit geeft hij ons met Good Girl. Vanaf dat nummer is dit album een Pop-rap album met overgeproduceerde beats en zeemzoet gezongen refreintjes van gastzanger(e)s(sen).
Hiermee wil ik niet zeggen dat het slechte nummers zijn maar het is niet wat je van een Redneck als Yelawolf verwacht. Er zullen mensen zijn dat die tracks geweldig vinden maar mij doet het vrij weinig en het staat relatief ver van de rest van de discografie van Yela. Het klinkt niet authentiek voor deze rapper.

Pas vanaf Everything I Love the Most begint het album weer terug te komen naar de kwaliteit van de eerste 6 nummers, of toch een beetje in de buurt. Met Radio wil hij uiteraard een standpunt innemen dat de kwaliteit van muziek wat anno 2011 te horen was op de radio drastisch afgenomen was maar doet dit (als grap waarschijnlijk) met een heel poppy nummertje, wederom een stapje terug.
Slumerican Shitizin is een banger van de beste man en Killer Mike maar de Rock-achtige productie vind ik niet zo fijn. The Last Song is gelukkig een topper.
De drie nummers van de Deluxe-versie doen me ook niet veel.

Gaf me de eerste 6 nummers, Animal met zijn vrouw Fefe Dobson wat nog wel een leuke Dubstep-achtige knaller is, The Last Song en misschien Everything I Love the Most als bonus als EP en ik had een veel positiever gevoel over dit project dan wat het nu is.
Nogmaals, slecht vind ik de overige nummers niet perse maar het is gewoon niet echt mijn ding.

Na dit album en vooral het fiasco dat het Shady-debuut van Slaughterhouse was een jaar later gaf Eminem gelukkig zijn artiesten meer ademruimte en eigenlijk gewoon volledige artistieke vrijheid, iets wat Yelawolf enkel maar goed gedaan heeft kijkende naar de follow-up Love Story (en daarna).

Verlaging naar 3*.