The Twilight Sad - No One Can Ever Know (2012)

Ben een beetje teleurgesteld. De nieuwe sound op zich vind ik best leuk met die analoge keyboards, maar ik mis toch de shoegazegitaren van het eerste album. Daar komt bij dat het songmateriaal gewoon niet zo sterk is als voorheen. Neem bijvoorbeeld die eerste 2 nummers, daar gebeurt bitterweinig in. Another Bed en Nil vind ik de beste nummers van de plaat. De rest van de nummers zijn OK maar niet geweldig, een beetje veel van hetzelfde. Ik ga het album zeker nog enkele kansen geven om te groeien.

Ik ben zeker niet teleurgesteld in deze lichte koerswijziging. Wel blij verrast. Dit album doet zowel muzikaal als qua zang mij regelmatig denken aan Editor's In This Night and On this Evening. Duister plaatje maar wel erg goed.

Die nieuwe richting is zo´n 20 jaar oud. Goh, wat hebben we veel van dit soort bandjes zien spelen begin jaren 80....Heerlijke New Wave plaat van de mannen.

Maak er maar 30 jaar van, van de shoegaze is weinig meer over. Wat is Kill It in the Morning een fantastische track! Niet allemaal even evenwichtig, maar dat mag de pret niet drukken. The Horrors hebben er een geduchte concurrent bij

Nou, dan ga ik dit album maar eens opzoeken. Ik ben nog steeds zeer gecharmeerd van het debuut, met zijn rauwe, ruimtelijke en atmosferische gitaarmuren. Wel een beetje een wiselvallig album. De tweede sprak me niet zo aan. Driemaal is dus scheepsrecht.

Ik vind hun tweede album beter dan het debuut, deze derde plaat is zoals gezegd heel anders. De gitaarmuren zijn weg en er zijn analoge synthesizers toegevoegd aan het gitaargeluid.
Krautrock vermengd met Joy Division-keyboards, of klinkt dat erg vergezocht?

Jeetje, ja. 30 jaar ! Dank je "Premonition"... Vera, Groningen begin jaren 80...twee concerten per week !

Dat gemiddelde haalde ik niet, maar Vera veel van binnen gezien inderdaad en nog steeds af en toe. The Sad Twilight heb ik eind 2008 nog in Vera gezien, wat een gitaarmuren werden daar opgetrokken!

En nu ben je doof?

Ik vrees dat ze hun debuut nooit zullen overtreffen maar dit is toch een zeer degelijk album, mooi om vast te stellen dat er nog bands zijn die hun inspiratie uit de donkerdere zijde van de jaren 80 halen zonder daarom voluit de populistische kaart te trekken a la Editors of White Lies. Enige waar het dit album misschien aan ontbreekt is een duidelijke uitschieter zoals I Became a Prostitute dat op hun 2e worp was; edoch, over de ganse lijn vind ik dit een pak overtuigender dan Forget the Night Ahead waar ze zich iets teveel dreigden vast te rijden in de shoegaze-feedback. De introductie van ebm en industrial-light elementen zorgen mijns inziens voor een verrassend geslaagde make-over. Puik album van onze Schotse vrienden.

'Sick' is werkelijk prachtig. Daar kunnen Editors nog veel van leren!

, samen met Kill It in the Morning mijn favoriet. Hoor ik in Sick Knives Out van Radiohead?

Durf ik nog niet te beamen. Heb 'Knives Out' niet paraat in mijn brein.

Doe hier toch een halfje bij. Fijne plaat. Denk een van de betere nu-wave albums van de laatste jaren. Want nu-wave is het toch wel. De shoe-gaze elementen zijn verdwenen.

Mag ik de enthousiastelingen hier ook dit album aanraden:
We Were Promised Jetpacks

Postpunk, labelgenoten en ook uit Schotland

We Were Promised Jetpacks kende ik ook al en ik vind ze niet echt te vergelijken met wat The Twilight Sad hier brengt (iets meer met de vorige platen) en ik vind The Twilight Sad ook gewoon een stuk beter, al zijn WWPJ lang niet slecht en posten ze ook erg grappige dingen op hun Facebook.

Ik hou enorm van die koude synthesizer.
De zanger is ook fantastisch.
Zijn Schots accent past om 1 of andere reden perfect bij de muziek.

Ik kan dit album niet luid genoeg zetten.
Iets wat ik ook heb met Disintegration van The Cure.

Live in Utrecht

Alphabet

Ik vind het een beetje jammer dat ze afsluiten met Kill It in the Morning.
Het zwakste nummer op de plaat naar mijn mening.

Hoe smaken kunnen verschillen, een van de sterkste imo

Met zoveel muziekerudieten hier dit met 4,0 of meer waarderen, moet ik dit zeker eens beluisteren. Staat vast goed op mijn muziek-cv

En ik overweeg wellicht toch een afwaardering van de album rating. Het album staat op een "rating watch negative" om in termen van Fitch Ratings te spreken. Toch wat te eenvormig allemaal.

Het is inderdaad vrij eenvormig maar nou ook niet echt eenvormiger dan de meeste van hun jaren 80 voorbeelden.

Voor mij de plaat van het jaar tot nu toe.

Dit album begint me steeds beter te bevallen. Gothdisco met Schotse tongval, beter dan dat wordt het niet. Prachtige tijdsduur (44:44) ook.

ben wel erg benieuwd hiernaar, was erg gecharmeerd van de sound en geweldige songs van de eerste plaat, lijkt het daar nog een beetje op?

Nee. Dit is post-punk met fijne jaren 80 synths.

Prachtig inderdaad.

Dit is een gewoon een tweedehands Sound met een vet Schots accent. Muziek op zich niks mis mee, op zich aardig maar wel erg retro. Zelfs het orgeltje doet aan The Sound denken.

Why not go for the real thing? In dezelfde letter 'S' kan ik naast The Sound 2 betere bands bedenken: Scars, Sad Lovers & Giants - en als het Schots moet zijn neem dan Skids (later Big Country) of de vroege Simple Minds.

Het valt me op dat bands/artiesten uit de jaren 2000 meestal hoger scoren bij mij dan deze uit de jaren 80 of 90. Of het nu gaat om postpunk of shoegaze doet er niet veel toe.
Qua originaliteit moeten "mijn bands" onderdoen.
Qua kwaliteit misschien ook. Maar dat is natuurlijk subjectief.
In elk geval doen The Twilight Sad en The Radio Dept meer met me dan The Sound en My Bloody Valentine (die beiden trouwens goede scores krijgen hier) doen. Misschien heeft het iets te maken met de tijdsgeest? Ik heb er toch niet echt een andere verklaring voor. Ik ben wel benieuwd naar andere meningen hierover.

The Sound zien (gezien hebben) voegt een extra dimensie toe. Geen band kende zoveel pure emotie, overgave als The Sound - dat zoiets wel eens gepaard ging met verlies aan raffinement nam je voor lief.

MBV: van een totaal andere orde, is een hardere noot om te kraken - shoegaze van de niet altijd toegankelijke soort (introvert, niet communicatief), moet op je groeien.

Deze band: niet echt verkeerd, maar dat Schotse accent en verder voor mij: 13 in een dozijn. Maar goed, kader en context zegt veel.

Sad Lovers & Giants?