Lambchop - Mr. M (2012)

Lambchop heb ik hoog staan en hij scoort tot nu toe dan ook erg hoog. Zijn albums zijn voor mij zelden van het soort waar ik enorm naar uitkijk maar als ik ze dan hoor sta ik altijd weer paf van de schoonheid ervan. Of het nu komt door de warme sfeer die Kurt Wagner weet neer te zetten of dat het vooral zijn stem is: het doet er niet toe, het is altijd raak. Ik val wel op dit soort donkere klanken die toch zeker ook wel een lichtheid hebben waardoor het altijd goed te verteren is.

Dat is hier al niet anders: het album opent op If Not I'll Just Die met zoete strijkers en krijgt vervolgens een wat jazzy sfeertje mee. Relaxed, kabbelend en toch niet saai (voor mij althans). Voornaamste reden? Zijn prachtige stem! En dit gaat rustig bijna een uur lang voort.

Het zal me dan ook niet verbazen dat veel mensen dit op den duur saai gaan vinden. Een ander door mij te verwachten minpuntje is misschien dat de strijkers soms net even wat te zoet klinken. Soms strooit Wagner er iets te kwistig mee in een enkel nummer waardoor stroperigheid op de loer ligt. Let wel: het is niet stroperig maar sommigen zullen dit misschien wel vinden en het scheelt niet heel veel. Dit hoorde/ervaarde ik minder op albums als Is a Woman of Damaged. Let wel: ik vind dat juist schitterend. Ik ben er zeker niet vies van.

Maar verder? Je hoort wat je kunt verwachten van Lambchop. Het is uiterst geschikte muziek voor de late uurtjes tijdens gure winternachten en dat hebben we hem al vaker horen doen.
Heel erg is dat niet als het de kwaliteit heeft die we wederom horen op deze nieuwe maar ik moet ook toegeven dat er een beetje verzadiging begint te ontstaan. Kies twee geweldige albums van hem uit en je hebt er in principe genoeg aan.
Ik zelf kan er voorlopig nog geen genoeg van krijgen en zeker niet met juweeltjes als het 7 minuten durende Gone Tomorrow.

Voordat ik deze bij toeval tegenkwam, was ik alleen bekend met 'How I Quit Smoking'. Maar dat vind ik dan wel gelijk een geweldig album, dus het leek me goed deze ook maar eens te proberen dan. Mijn eerste van 2012....

Geen slecht idee, bleek al gauw. Opener If Not I'll Just Die is héérlijk: orkestrale, melodische muziek met een fijn Burt Bacharach sfeertje en dan die mooie stem die mijmerend zingt over arrangeren en koffie en 'missing you'. Lekker hoor.
De rest van het album kabbelt voort, zoals aERo hierboven ook aangeeft. Wagner tokkelt rustig op zijn gitaar en dit vormt samen met zijn warme, doorrookte stem de kern van het album, maar deze wordt dikwijls omlijst met mooie strijkers en af en toe een piano. Het fijne Bacharach sfeertje keert nog een aantal keer duidelijk terug, zoals in Gar zelfs compleet met zwijmelende, zwevende damesstemmen.

Dromerige liedjes, mooie teksten. Ik moet alleen wel aandachtig blijven luisteren, anders loop ik het gevaar dat de liedjes langs me heen beginnen te glijden. Niet geschikt dus voor alle momenten, maar op het juiste moment erg mooi.