Cosmograf - When Age Has Done Its Duty (2011)

Prima prog/symfo met jaren '70 rock. Zeer indrukwekkend 1 mans project.

Deze plaat is heeel hard op weg om mijn album van het jaar te worden. Overigens, niet helemaal een eenmansproject: Bob Dalton van It Bites verzorgt de drumpartijen, er zijn 2 gastzangers waaronder Steve Thorne, hoewel Robin Armstrong (de man achter Cosmograf) zelf ook van wanten weet en Luke Machin van The Tangent speelt een Holdsworthachtige gitaarsolo op track 4. Armstrong zelf laat een puike orgelsolo horen in dit nummer.

Wat voor al indruk maakt, naast de sterke songs, is hoe gedegen Armstrong het thema van ouder worden heeft uitgewerkt. Sterke teksten en dat is bijna een unicum in de prog / symfo.

Man man man!
Memory Lost is wel een heel prachtig liedje.
Ik heb er geen woorden voor.
Nu zitten we in de tweede luisterbeurt en alles begint zich te ontplooien.
Deze gaat hoog scoren.

Een pareltje, die wel enkele luisterbeurten kan verdragen, maar dan ontvouwd zich een echt meesterwerkje!

Een bijna eenmansproject dus. Maar wel een met een indrukwekkend stapeltje fraaie albums. Ik kan weer aan de slag.

O jee... blijft die Marillion weer liggen!

Ontdekking van de week....

Langzaamaan is het project van Robin Armstrong heel diep onder de huid gekropen en lijkt Cosmograf niet meer van plan te zijn om ooit nog uit huize Alicia te vertrekken.

We houden 'm dus voorlopig nog maar even vast, want ook dit is weer een schitterend album!

*Marillion nu echt helemaal vergeten gaat*

Oh., dat is niet best.. Ik hoop dat het om een tijdelijke verbanning gaat?

Maar ik begrijp het wel. Het oeuvre van Armstrong is lekker overzichtelijk en er zitten geen missers tussen in z'n discografie. Iets waar de meningen bij Marillion nog wel 's over verschillen. Toch doen die heren nog erg goed mee. En dat al enkele decennia. Zou echte zonde om Marillion echt 'helemaal te vergeten'. Ook Armstrong luistert ernaar, dat is wel duidelijk

Een grote en knappe stap voorwaarts. Sommige artiesten komen uit het niets op de proppen met een geweldig debuut wat ze vervolgens nooit meer weten te evenaren. Laat staan overtreffen. Robin Armstrong is het wel gelukt. Zijn tweede album zit wederom erg knap in elkaar. Meer consistent dan de voorganger ‘End of Ecclesia’. Slechts een blik op de tracklist om te zien dat het ook nu weer om een conceptalbum gaat. En heel slim ook, een voor iedereen herkenbaar concept; het gewicht van de levensjaren en de vergankelijkheid van het leven. Het verhaal en daarmee de muziek is over het algemeen niet opbeurend. Donkere klanken al vanaf de geboorte bezongen in het prachtige openingsnummer; ‘Into This World’ en de droefenis duurt feitelijk tot aan de dood en dus tot het einde van het album. Ondanks het thema en donkere klanken is het in z’n algemeenheid geen deprimerend album. Sterker; je kan er bij wegdromen, maar soms ook heerlijk bij opleven.

Het verhaal wordt mooi bij elkaar gehouden door het gebruik van levensechte samples. Iets wat kenmerkend is bij de projecten van Armstrong. Al zijn uitgebrachte albums bevatten samples/ soundscapes waarmee hij zijn verhalen kracht bijzet. Dit doet Armstrong steeds binnen de lijntjes, zodat het niet voorspelbaar wordt of dat het teveel op een hoorspel gaat lijken.

De eerste 11 minuten zijn voor ‘Into This World’. Een prachtig nummer met een mooie spanningsboog. Het begin van het nummer doet me denken aan bands als ANATHEMA en SYLVAN. Na de opbouw neigt het meer naar DEEP PURPLE en LED ZEPPELIN. Na de fraaie opening belanden we ergens in Middeleeuwen. Zo voelt het tenminste door het geluid van een smid en de folkgetinte nummers; 'Blacksmith's Hammer' en 'On Which We Stand'. Deze nummers doen me denken aan BIG BIG TRAIN. Tegelijkertijd heeft de vertellende zang veel weg van PENDRAGON (The Wishing Well). Mooi zoals de prog-folk-sfeer wordt neergezet.

Dan samples van een carnavalesk dorpsfestival, een blaffende hond en weer de tikkende klok welke aan het begin van het album ook was te horen. Met 'Bakelite Switch' wordt de folk achter ons gelaten en worden we meegenomen naar een meer modern tijdperk met nieuwe technologie en vermaak in vele opzichten. Het geluk van de '70's wordt bezongen. Maar ook de meer moderne tijd met overvloed aan technologie. Het lijkt erop alsof Armstrong duidelijk probeert te maken dat; of je nu in de middeleeuwen bent geboren dan wel in de ’70s of in het heden; dat elk tijdperk zijn narigheden heeft. Geen muzikale referentie, maar bij het aftellen aan het einde van dit nummer komt ook DAVID BOWIE nog even voorbij.

Wederom festivalgeluiden en de tijdklok. 'Memory Lost' wordt duidelijk gezongen door iemand anders. Na wat zoekwerk weet ik dat het gaat om Huw Lloyd Jones (ALSO EDEN, UNTO US). Dit nummer geeft me associaties met MARILLION en PINK FLOYD. Prachtig nummer! Een van mijn favorieten op dit album.

‘When Age Has Done Its Duty’. Een levensbeschouwing. Maar ook een nabeschouwing van de eerdere nummers. Zo komt het op mij over. Hierdoor is het nummer erg tekstgericht. De eerste 3 minuten hoor je een verteller/narrator (Tom O Bedlam). Navolgende zang is voor rekening van STEVE THORNE. Diepzinnige teksten met een poging tot relativering aan het einde van het nummer door een inkomend telefoontje.

Het afwisselen van zangers en de beurt geven aan een verhalenverteller draagt op een positieve wijze bij aan de dynamiek en diversiteit van het album. Door het toepassen van verschillende stemmen, tezamen met de gebruikte samples komt het concept meer tot leven. Het wordt meer filmisch. Iets waar bijvoorbeeld Arjen Luccassen (AYREON) ook altijd handig gebruik van maakt bij z’n projecten.

Dan is daar de flatline en het witte licht. ‘White Light Awaits’ opent verrassend met mystieke synths. Die had ik nog niet gehoord op het album. Tenminste niet zo aanwezig als in dit nummer. Erg mooi toegepast! Het doet me denken aan de Netflix serie STRANGER THINGS. De zware en donkere gitaarrif die er tegen het einde inkomt is krachtig en meedogenloos. Ik denk wel het beste nummer tussen leven en dood. Tevens een van mijn favoriete nummers op het album.

‘Dog On The Clee’ Kerkklok, blaffende hond, vogeltjes. Outro.. Rust!


Zo hoppekee!! Eén recensie verder en weer wat dichter bij de dood

En... zo vliegt de kostbare tijd om en wel op een leuke manier!

Mooi verhaal keijzm73!

Maar ik zal nu even wat specifieker zijn omtrent Marillion. Het gaat niet zozeer om de band, maar om een bepaald album (Brave) dat maar niet wil landen bij mij en zodoende laat ik dat album wéér liggen als er wederom een nieuwe artiest voorbij komt fietsen, zoals in dit geval Cosmograf. Het klopt dat de muziek van Robin veel makkelijker wegluistert. Zeker voor mij. Dit omdat ik beide zangers van Marillion, Fish en Steve Hogarth, ook al vind ik bijvoorbeeld Marbles en F.E.A.R. erg goed, niet altijd kan hebben. Maar bovenal was de opmerking gekscherend bedoeld als een soort van boodschap naar mijzelf: Zeg, Alicia... wanneer ga je nu eindelijk eens goed naar die plaat van Marillion luisteren? Of heb je soms weer een nieuw excuus gevonden?

Een re-issue van dit album op cd is als pre-order verkrijgbaar o.a. op de site van Robin Armstrong zelf.

"Nieuwe" 2018 remix-editie uitgekomen blijkbaar, voor de talrijke fans hier...

Ik had zo mijn twijfels over een heruitgave, want waarom moet ik - van wie of wat dan ook - iets dubbel hebben? Maar dit is dus in dit geval niet helemaal zo. Gaat nu eindelijk op de wishlist, want de remix editie klinkt wel heel erg mooi.

Ik zit al enige tijd te wachten op "The Hay-Man Dreams". Deze is nog steeds in bestelling bij mijn platenboer...
Maar ik kon, volledig onverwacht, deze cd van Cosmograf 2de hands op de kop tikken.
Dus eindelijk iets van Cosmograf in huis.
Ik ga hem eerst een aantal maal draaien vooraleer een score te geven. Maar instrumentaal is dit wel dik in orde ( 1 mans project ?? ). Ronduit indrukwekkend. De zang is ietsje minder op het eerste gezicht, maar misschien is het gewoon wat "wennen".

Gravity Dream Music

Voor wie de cd's zoekt!

Ik ervaar dit ook zo. De eerste keer dat ik de plaat beluisterde was nog niet helemaal overtuigd, maar het is een groeiplaat. Een grote Meneer alvast. Regelmatig duikt bij mij de naam Roger Waters op tijdens het beluisteren van deze plaat. Niet bedoeld als plagiaat, maar als sfeer en muzikaliteit.
Dit is weer zo'n muzikant die hier op MM zo weinig stemmen heeft. Jammer.

Beluisterd via de remix uit 2017/8 van Robin Armstrong zelf, waarbij hij niet alleen een "more dynamic low level master" verzorgde, maar ook nog eens "Many of my original performances were re-recorded including bass and guitar work, vocals, and new instrumentation was added", dus over in hoeverre hier sprake kan zijn van "hetzelfde" album als de oorspronkelijke versie kan nog wel een aardige boom worden opgezet. In het bijbehorende CD-boekje licht Armstrong bovendien elk nummer apart toe, waardoor ik nog meer respect kreeg voor zijn ambitie en visie (en uiteraard voor zijn instrumentele capaciteiten). keijzm73 hierboven vindt het geen deprimerend album, maar dat ben ik niet helemaal met hem eens, want tegenover de onloochenbare vitaliteit van hoe Armstrong zijn thematiek muzikaal en tekstueel heeft vormgegeven klinkt hierin toch ook heel sterk het besef van vergankelijkheid, de eenzaamheid van de achtergeblevene (Aunt Mollie) en de onzekerheid omtrent wat er na de dood voor de zelfs de meest gelovige en godvruchtige wacht, en anders is daar wel het sombere gedicht van Matthew Arnold aan het begin van het titelnummer: "What is it to grow old? […] It is to spend long days / And not once feel that we were ever young; [...] It is –last stage of all– when we are frozen up within, and quite the phantom of ourselves".
        Muzikaal is er verder niets mis hiermee, hoewel de geesten van Pink Floyd en Steven Wilson nooit ver weg zijn, en de niet altijd even sterke stem van Armstrong doet me soms onaangenaam denken aan Bill Fay, maar de indruk die uiteindelijk toch overblijft is er één van kwaliteit, kwetsbaarheid en intimiteit, alles gegoten in de vorm van een prachtige conceptplaat die nog wel even blijft nazinderen.